ตอนที่ 26 — เสียงกระซิบจากกระจกเงา

แสงจันทร์สีเงินยวงยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่ที่บัดนี้มีม่านลูกไม้สีซีดเซียวเก่าเก็บปกปิดเอาไว้ ชาญชัยยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ราตรี ราวกับถูกตรึงด้วยอำนาจลึกลับบางอย่างที่มองไม่เห็น ความรู้สึกสับสนและความหวาดหวั่นเกาะกุมหัวใจเขาแน่น ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ยังคงฉายซ้ำในหัว ราวกับม้วนฟิล์มที่กรอกลับไปมาไม่รู้จบ

กระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเขา บัดนี้ไม่ได้สะท้อนภาพของชาญชัยอีกต่อไป ‌แต่มันกลับกลายเป็นหน้าต่างสู่มิติอันบิดเบี้ยว ภาพที่ปรากฏไม่ใช่เงาที่คุ้นเคยของตัวเอง แต่เป็นภาพของชายอีกคนหนึ่ง ร่างกายผอมเกร็ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวราวกับถูกล่ามโซ่เอาไว้ ใบหน้าซีดเผือด มีร่องรอยของความทุกข์ทรมานแผ่ซ่านไปทั่ว

“ใคร… ใครน่ะ?” ​ชาญชัยเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า พยายามรวบรวมสติที่กำลังแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เขาไม่เคยเห็นใบหน้าเช่นนี้มาก่อน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของตัวเองที่ถูกลบเลือนไป

ภาพในกระจกเงาตอบสนองต่อคำถามของเขาด้วยการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้า ดวงตาของชายในเงากระตุกไปมา ราวกับกำลังพยายามสื่อสารบางสิ่งบางอย่าง ปากของเขาขยับเบาๆ ‍แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา มีเพียงคลื่นแห่งความสิ้นหวังที่แผ่กระจายออกมาจากภาพนั้น

“ได้ยินฉันไหม? ช่วยบอกฉันทีว่าเกิดอะไรขึ้น!” ชาญชัยย้ำอีกครั้ง เสียงของเขาดังขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงสั่นเครือด้วยความตื่นกลัว เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น ‌หมายจะสัมผัสพื้นผิวกระจก แต่แล้วมือของเขาก็ชะงักกลางอากาศ

ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้น ราวกับมาจากที่ไหนสักแห่งที่ห่างไกล แต่กลับชัดเจนราวกับอยู่ข้างหู เสียงนั้นแหละที่ทำให้ชาญชัยขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

“อย่า… อย่าเชื่อ… ภาพลวงตา…”

ชาญชัยผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ‍ภาพในกระจกเงากระตุกแรงขึ้น ดวงตาของชายคนนั้นเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม ราวกับกำลังกรีดร้องอย่างเงียบงัน

“ใครพูด? ออกมาเดี๋ยวนี้!” ชาญชัยตะโกนลั่นห้องโถง ความกล้าหาญที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความหวาดระแวง เขาหันซ้ายหันขวาอย่างบ้าคลั่ง มองหาแหล่งที่มาของเสียงนั้น

แต่ก็ไม่พบสิ่งใด ​มีเพียงความว่างเปล่าและเงาที่ทอดยาวอยู่รอบตัวเขา

“ฉัน… ฉันคือ… ผู้ถูกลืม…” เสียงกระซิบเดิมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนขึ้น ราวกับกำลังพยายามปลุกเร้าความทรงจำที่หลับใหล

ชาญชัยตัวแข็งทื่อ หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขารู้สึกราวกับกำลังถูกดึงเข้าไปในวังวนแห่งความดำมืดที่ไม่มีทางออก

“ผู้ถูกลืม? ​หมายความว่ายังไง?” เขาถามเสียงแผ่วเบา พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมอารมณ์

ภาพในกระจกเงาเริ่มบิดเบี้ยวมากขึ้น ใบหน้าของชายคนนั้นพร่าเลือนไปอย่างช้าๆ ถูกแทนที่ด้วยภาพอื่นๆ ที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าเดิม มันไม่ใช่แค่ภาพของคน แต่เป็นภาพของเหตุการณ์ ​ภาพของความเจ็บปวด ภาพของความตาย

ชาญชัยเห็นภาพของคฤหาสน์หลังนี้ในอดีตที่รุ่งเรือง เห็นผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แสงไฟดับมืดลง เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่ว ภาพความรุนแรงและเลือดสาดกระจายเต็มจอ

“พวกเขา… ถูกกลืนกิน…” เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันฟังดูเศร้าสร้อยและเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

“ถูกกลืนกิน? โดยอะไร?” ชาญชัยถามอย่างร้อนรน เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังสูญเสียการควบคุม

ทันใดนั้นเอง มือของเขาก็ถูกดึงเข้าไปในกระจกเงาอย่างแรง!

มันไม่ใช่การสัมผัสของวัตถุแข็ง แต่เป็นเหมือนการถูกดูดกลืนเข้าไปในความว่างเปล่า ความเย็นยะเยือกแล่นไปทั่วร่างราวกับถูกจุ่มลงในน้ำแข็ง

ชาญชัยกรีดร้องสุดเสียง พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากแรงดึงอันมหาศาลนั้น แต่ยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งถูกดึงเข้าไปลึกเท่านั้น

ภาพในกระจกเงาบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง จนกลายเป็นสีดำสนิท มีเพียงแสงสีแดงเรื่อๆ ที่กระพริบวูบวาบอยู่ตรงกลาง

“นี่มัน… อะไรกัน!” ชาญชัยพยายามเปล่งเสียง แต่เสียงของเขาก็ถูกกลืนหายไปในความมืด

เขาเห็นภาพเลือนรางของวัตถุบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในความดำมืดนั้น มันมีรูปร่างคล้ายกับเงาดำขนาดมหึมา ที่มีหนวดระยางยื่นออกมามากมาย ราวกับสิ่งมีชีวิตจากต่างดาว

“เงา… เงาที่ซ่อนวิญญาณ…” เสียงกระซิบสุดท้ายดังขึ้น ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นความว่างเปล่า

ชาญชัยรู้สึกราวกับร่างกายของเขากำลังถูกฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ ความเจ็บปวดแผ่กระจายไปทั่วทุกอณูของร่างกาย เขาสูญเสียการรับรู้ทั้งหมด เหลือเพียงความรู้สึกสยดสยองที่เกาะกุมหัวใจ

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่คฤหาสน์ราตรีอีกต่อไป

เขาอยู่ท่ามกลางผืนทรายอันเวิ้งว้าง แสงแดดแผดเผาจนแสบผิว ลมทะเลทรายพัดโหมกระหน่ำเอาทรายมาปะทะใบหน้า ชาญชัยลุกขึ้นยืนอย่างงุนงง

“ที่นี่… ที่ไหน?” เขาถามตัวเอง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ

เบื้องหน้าของเขา สิ่งที่ปรากฏขึ้นทำให้เขาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

มันคือโบราณสถานขนาดมหึมา ที่สร้างขึ้นจากหินทรายสีแดงเข้ม ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางทะเลทรายอันเวิ้งว้าง รูปร่างของมันบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ราวกับถูกสร้างขึ้นโดยเทพเจ้าที่บ้าคลั่ง

ปากทางเข้าของโบราณสถานนั้นมืดมิดราวกับปากปล่องภูเขาไฟ ชวนให้รู้สึกขนลุกเกรียว

ชาญชัยรู้สึกคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้อย่างประหลาด มันไม่ใช่ความทรงจำที่เขาเคยมี แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณ

“ฉัน… มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” เขาพึมพำ

ทันใดนั้นเอง ชาญชัยก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มาจากภายในโบราณสถานแห่งนั้น มันไม่ใช่แรงดึงดูดทางกายภาพ แต่เป็นแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่มองไม่เห็น

เขารู้สึกราวกับกำลังถูกเรียกให้เข้าไปสำรวจความลับที่ซ่อนอยู่ภายใน

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากสถานที่แห่งนั้นอย่างชัดเจน อันตรายที่ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใดที่เขาเคยเผชิญมา

ชาญชัยก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างลังเล หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ

เขาจะเข้าไปสำรวจโบราณสถานแห่งนี้ หรือจะถอยหนีกลับไป?

เงาแห่งความลึกลับกำลังรอคอยเขาอยู่ภายในนั้น

และเสียงกระซิบจากกระจกเงา ก็ยังคงดังสะท้อนอยู่ในหัวของเขา

“อย่า… อย่าเชื่อ… ภาพลวงตา…”