ตอนที่ 27 — แสงสะท้อนจากกาลเวลา

ชาญชัยยืนนิ่งราวกับถูกสาปให้อยู่กลางห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ราตรี แสงจันทร์สีเงินยวงยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่ที่บัดนี้มีม่านลูกไม้สีซีดเซียวเก่าเก็บปกปิดเอาไว้ บรรยากาศภายในห้องโถงอึมครึม ราวกับกาลเวลาได้หยุดนิ่งไปพร้อมกับความลับที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้โครงสร้างอันโอ่อ่านี้

สิ่งที่ทำให้ชาญชัยตกอยู่ในภวังค์ไม่ใช่เพียงความงดงามอันน่าขนลุกของคฤหาสน์ แต่เป็นภาพสะท้อนที่ปรากฏบนพื้นผิวอันวาววับของกระจกเงาโบราณบานหนึ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันไม่ใช่ภาพสะท้อนของห้องโถงที่เขาเห็นด้วยตา แต่เป็นภาพของสิ่งที่เคยเกิดขึ้น ‌ณ ที่แห่งนี้เมื่อครั้งอดีตกาล ภาพของบุคคลในชุดโบราณ ใบหน้าเปื้อนรอยเศร้าสร้อย ดวงตาที่ฉายแววแห่งความทุกข์ทรมาน กำลังก้มลงมองบางสิ่งในมือ

"นี่มัน...อะไรกัน" ชาญชัยพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย ​ความเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านไขสันหลังไม่ใช่เพราะอากาศในห้อง แต่เป็นเพราะความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจที่ก่อตัวขึ้น

ภาพในกระจกเริ่มชัดเจนขึ้น ใบหน้าของสตรีผู้นั้นปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากของนางขยับไหว ราวกับกำลังเอ่ยถ้อยคำบางอย่าง แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา มีเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ชาญชัยพยายามเพ่งมองรายละเอียดของภาพนั้นให้มากขึ้น ‍แต่ยิ่งมอง ภาพก็ยิ่งบิดเบี้ยว ราวกับกระจกเงากำลังบิดเบือนความเป็นจริง

ทันใดนั้นเอง! ภาพในกระจกก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน! ใบหน้าของสตรีผู้เศร้าสร้อยถูกแทนที่ด้วยภาพที่น่าสยดสยองยิ่งกว่า! เป็นภาพของร่างที่บิดเบี้ยวราวกับถูกยืดออกอย่างผิดธรรมชาติ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว กรงเล็บแหลมคมตะกุยไปบนพื้นราวกับกำลังพยายามหาทางออก ‌ภาพนั้นช่างเหมือนกับความฝันร้ายที่ชาญชัยเคยประสบพบเจอในคฤหาสน์แห่งนี้

"กรี๊ดดดดดด!" เสียงกรีดร้องที่แหลมสูงโหยหวน ดังขึ้นจากที่ใดที่หนึ่งภายในคฤหาสน์ ราวกับเป็นเสียงสะท้อนจากภาพที่เขากำลังเห็น ชาญชัยสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เขาหันซ้ายหันขวาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ‍ภายในห้องโถง

"ต้องออกไปจากที่นี่" ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว เขารีบก้าวถอยหลังออกจากหน้ากระจกเงาบานนั้นทันที ราวกับว่าหากยังคงจ้องมองต่อไป ตนเองอาจจะถูกดูดเข้าไปในภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้น

แต่แล้ว เขาก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็น มันพยายามฉุดรั้งเขาไว้กับที่ ชาญชัยดิ้นรนอย่างสุดกำลัง ​แต่ยิ่งดิ้น ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกพันธนาการไว้แน่นหนาขึ้นเรื่อยๆ

"ปล่อยข้า!" เขาตะโกนสุดเสียง พยายามปลดปล่อยตัวเองจากการถูกจองจำอันมองไม่เห็น

ทันใดนั้นเอง! กระจกเงาบานนั้นก็พลันเปล่งแสงสีม่วงสลัวออกมา แสงนั้นแผ่กระจายไปทั่วห้องโถง ก่อเกิดเป็นเงาประหลาดที่เต้นระบำไปตามผนัง ภาพที่เห็นในกระจกเงาเริ่มลามเลือนออกมาสู่ความเป็นจริง! ​เงาที่เคยปรากฏเป็นเพียงภาพสะท้อน บัดนี้กลับปรากฏเป็นรูปธรรม!

ชาญชัยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขาเห็นเงาคล้ายมนุษย์ แต่บิดเบี้ยว ผิดรูปผิดร่าง กำลังเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าจากในกระจก กำลังจะก้าวออกมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

"ไม่จริง! นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง!" ​เขาพยายามปลุกตัวเองให้ตื่นจากฝันร้าย แต่สัมผัสอันเยือกเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย บ่งบอกว่านี่คือความจริงอันโหดร้าย

เงาเหล่านั้นค่อยๆ ปรากฏตัวออกมาจากกระจกทีละน้อย แต่ละเงาล้วนมีรูปร่างที่น่าสะพรึงกลัวแตกต่างกันไป บ้างก็มีแขนขายาวผิดปกติ บ้างก็มีใบหน้าที่บิดเบี้ยวไร้ดวงตา และที่น่ากลัวที่สุดคือ ทุกเงาล้วนมีดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟสีแดงฉาน จ้องมองมายังชาญชัยราวกับเป็นเหยื่อที่รอคอย

"เข้ามาสิ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากทุกทิศทาง มันไม่ใช่เสียงที่ดังมาจากลำคอ แต่เป็นเสียงที่เหมือนดังมาจากภายในหัวของเขาเอง

ชาญชัยรู้สึกถึงลมเย็นยะเยือกพัดมากระทบใบหน้า สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่แผ่ซ่านออกมา

"อย่า...อย่าเข้ามา!" เขาตะโกนด้วยความหวาดกลัว พยายามถอยหนี แต่ทุกย่างก้าวกลับยิ่งนำพาเขาเข้าไปใกล้เงาเหล่านั้นมากขึ้น

เงาแรกก้าวออกมาจากกระจกจนสมบูรณ์ มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่แขนขาของมันกลับยาวผิดส่วน ปลายมือทั้งสองข้างแหลมคมราวกับกรงเล็บ ดวงตาของมันจ้องมองมาที่ชาญชัยด้วยความกระหาย

"เจ้าเป็นของข้า..." เสียงกระซิบที่ฟังดูน่าขนลุกดังขึ้นมาอีกครั้ง

ชาญชัยรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะเสียขวัญ เขาต้องหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ให้ได้ เขาจำได้ว่าในตอนแรกที่เข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้ มีคำร่ำลือเกี่ยวกับกระจกเงาบานนี้ ว่ากันว่ามันสามารถสะท้อนความจริงที่ถูกซ่อนเร้นได้ และบางครั้ง...มันก็สามารถดึงเอาสิ่งเหล่านั้นออกมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้เช่นกัน

"ถ้าแกมาจากกระจก...แกก็ต้องกลับไปที่นั่น!" ชาญชัยตัดสินใจ เขาเหลียวมองไปรอบๆ ห้องโถงใหญ่ หวังว่าจะพบสิ่งที่จะใช้เป็นอาวุธได้

สายตาของเขากวาดไปเห็นเชิงเทียนทองเหลืองขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างๆ มันมีน้ำหนักพอสมควร ชาญชัยรีบวิ่งเข้าไปคว้าเชิงเทียนมาไว้ในมือ

"ถ้าแกอยากจะเล่นกับเงา...ข้าก็จะเล่นกับแก!" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะทำให้มั่นใจ แม้ว่าภายในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

เงาที่ยืนอยู่เบื้องหน้าค่อยๆ ยืดแขนที่ยาวผิดปกติออกมาช้าๆ ปลายกรงเล็บแหลมคมกำลังชี้มายังชาญชัย

"เจ้าจะไม่มีวันหนีไปได้..." เสียงนั้นกระซิบ

ชาญชัยไม่รอช้า เขาเหวี่ยงเชิงเทียนในมืออย่างสุดแรง! แต่แทนที่จะปะทะเข้ากับร่างของเงา ชายเชิงเทียนกลับทะลุผ่านร่างของมันไป ราวกับว่ามันไม่มีตัวตน!

"บ้าจริง!" เขาอุทานด้วยความผิดหวัง

แต่แล้ว! สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น! เมื่อเชิงเทียนทะลุผ่านร่างของเงาไป ภาพในกระจกเงาบานนั้นก็พลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง!

ชาญชัยหันไปมองที่กระจกเงาอย่างรวดเร็ว เขาเห็นภาพที่เปลี่ยนไป! ภาพของสตรีในชุดโบราณที่ปรากฏขึ้นในตอนแรก บัดนี้กำลังก้มลงมองบางสิ่งในมือของเธอ...ไม่ใช่สิ่งของธรรมดา แต่มันคือ "กุญแจ" ดอกหนึ่ง!

"กุญแจ...?" ชาญชัยพึมพำ เขากระโจนเข้าไปที่หน้ากระจกเงาอีกครั้ง ราวกับถูกดึงดูดด้วยแรงดลใจบางอย่าง

ภาพในกระจกค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เขาเห็นมือของสตรีผู้นั้นวางกุญแจดอกนั้นลงบนแท่นบูชาเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความโล่งอก ราวกับว่าได้ปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้งออกไป

"นั่นหมายความว่า...ถ้าฉันหากุญแจดอกนั้นเจอ..." ชาญชัยเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว

ทันใดนั้นเอง! เงาที่เคยพุ่งเข้าหาเขาก็พลันถอยร่นกลับไป ราวกับว่าอำนาจของมันถูกจำกัดเอาไว้! แสงสีม่วงจากกระจกเงาก็พลันจางลง จนเหลือเพียงแสงจันทร์สลัวๆ ที่สาดส่องเข้ามา

ชาญชัยยังคงยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาเงียบๆ เขารู้สึกถึงลมหายใจที่กลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติอีกครั้ง แต่ความรู้สึกหวาดผวาและความกระวนกระวายยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ

"กุญแจ...ฉันต้องหากุญแจดอกนั้นให้เจอ" เขาพึมพำกับตัวเอง ความคิดเกี่ยวกับคฤหาสน์โบราณที่เต็มไปด้วยความลับ บ้านที่กระจกเงาบิดเบี้ยวสะท้อนภาพสยดสยอง และโบราณสถานกลางทะเลทรายที่ซ่อนเร้นภัยอันตราย พลันผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างต่อเนื่อง

เขาเหลียวมองไปรอบๆ ห้องโถงใหญ่อีกครั้ง ภาพของความโอ่อ่าหรูหราที่เคยเห็น บัดนี้กลับแฝงไปด้วยเงาอันน่าขนลุก ราวกับว่าทุกมุมของคฤหาสน์แห่งนี้กำลังจะเปิดเผยความลับที่ถูกซ่อนเร้นออกมา

"แล้ว...ฉันจะหาที่ซ่อนของกุญแจดอกนั้นได้ที่ไหนกัน...?"

ชาญชัยเดินออกจากห้องโถงใหญ่ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาเห็นเป็นเพียงภาพหลอน หรือเป็นสัญญาณเตือนจากอดีต แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คือ การเดินทางของเขาในคฤหาสน์ราตรีแห่งนี้ ยังคงดำเนินต่อไป และอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหน้า อาจจะน่ากลัวยิ่งกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้เสียอีก...

จบตอนที่ 27