ตอนที่ 20 — เปลวเพลิงสุดท้ายและความหวังที่ริบหรี่

ความเย็นยะเยือกที่กัดกินเข้าสู่กระดูกสันหลังของนพดล ไม่ได้หยุดเพียงแค่มืออีกข้าง แต่กลับแผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็วราวกับน้ำแข็งที่แตกตัวออกไปทุกทิศทาง ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ เป็นอาการกระตุกถอนหายใจอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ของโพรงมรณะแห่งนี้ แสงไฟฉายที่เคยเป็นแสงนำทางเดียวของเขา เริ่มริบหรี่ลงทุกขณะ ‌ราวกับจะดับไปพร้อมกับชีวิตที่กำลังถูกแช่แข็ง

"ไม่... ไม่นะ..." เสียงแหบแห้งหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เริ่มซีดเผือด นพดลพยายามขยับร่างกาย แต่ทุกการเคลื่อนไหวราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความหนาวเย็น กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งตัว ปวดร้าวไปทั่วทุกอณู ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังเงาที่ทอดทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ​เงาเหล่านั้นบิดเบี้ยวไปมาอย่างน่ากลัว ราวกับมีสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็นกำลังเฝ้าสังเกตการณ์เขาอยู่

ความทรงจำเลือนรางกลับเข้ามาในหัว ภาพของวันวานที่อบอุ่น เสียงหัวเราะของคนที่รัก ใบหน้าของพ่อแม่ที่เคยยิ้มให้เขา ความสุขเหล่านั้นช่างห่างไกลเหลือเกินจากความเป็นจริงอันโหดร้ายที่กำลังเผชิญอยู่ น้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตา กลับแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่บนแก้ม

"ใครก็ได้... ‍ช่วยด้วย..." เขาตะโกนก้อง แต่เสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปในความเงียบของถ้ำโบราณแห่งนี้ ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงเสียงลมที่พัดหวีดหวิวราวกับเสียงกระซิบของภูตผีปีศาจ

จู่ๆ เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นในหูของนพดล ราวกับมีใครบางคนอยู่ใกล้ๆ "ที่นี่... ‌คือจุดจบของเจ้า..."

นพดลสะดุ้งเฮือก เขารู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น สัมผัสเย็นเยียบที่เขาไม่สามารถอธิบายได้ แผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว ราวกับมีมือที่ไร้รูปร่างกำลังบีบรัดหัวใจของเขา

"ใคร... ใครอยู่ตรงนั้น!" เขาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังก้องสะท้อนไปมาในถ้ำ ‍"เจ้าไม่สามารถมองเห็นข้า... และเจ้าจะไม่มีวันเข้าใจ..."

ความสิ้นหวังถาโถมเข้ามา นพดลรู้ดีว่าเขาไม่สามารถต้านทานพลังอันมหาศาลนี้ได้ เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหินที่เย็นเฉียบ ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ ร่างกายอ่อนแรงจนแทบจะยกแขนขึ้นไม่ไหว

"ข้า... ข้าจะไม่ยอมแพ้!" ​เสียงสุดท้ายของความทรนงดังขึ้นจากส่วนลึกของจิตใจ เขายังมีเป้าหมายที่จะต้องบรรลุ ยังมีความหวังริบหรี่ที่เขาจะต้องคว้าไว้

ด้วยพละกำลังเฮือกสุดท้าย นพดลพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เขาหยิบมีดสั้นที่พกติดตัวมาด้วยออกมา มันเป็นมีดที่เขาใช้ในการผจญภัยครั้งนี้ ความหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในหัว ​เขาตัดสินใจที่จะใช้มันเพื่อป้องกันตัวเอง

"ข้าจะไม่ยอมให้ความมืดนี้กลืนกินข้าไปง่ายๆ!" เขาสบถเสียงดัง

แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น แสงสว่างวาบหนึ่งสว่างขึ้นที่ปลายทางเดินที่มืดมิด แสงนั้นไม่ใช่แสงไฟฉายของเขา แต่มันเป็นแสงสีแดงฉาน ราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน

นพดลเบิกตากว้าง เขาไม่เคยเห็นแสงแบบนี้มาก่อนในโพรงมรณะแห่งนี้ ​มันเป็นแสงที่แปลกประหลาด เย้ายวน แต่ก็แฝงไปด้วยอันตราย

"นั่นคืออะไรกัน..." เขาพึมพำกับตัวเอง

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นปนความระแวง นพดลค่อยๆ ก้าวเท้าเดินไปยังทิศทางของแสงสีแดงนั้น ความเย็นยะเยือกที่เคยปกคลุมร่างเขากลับค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นประหลาดที่แผ่ซ่านออกมาจากแสงนั้น

ยิ่งเข้าใกล้ แสงสีแดงยิ่งทวีความสว่างขึ้น เขามองเห็นว่าแสงนั้นมาจากปากโพรงขนาดเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ระหว่างก้อนหินขนาดใหญ่ เมื่อเขาชะโงกหน้าเข้าไปมอง เขาแทบจะหยุดหายใจ

ภายในโพรงนั้น มีเปลวเพลิงสีแดงสดกำลังลุกโชนอยู่ เปลวเพลิงนั้นไม่ได้ให้ความร้อนเหมือนไฟปกติ แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นที่ปลอบประโลมจิตใจ และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ เปลวเพลิงนั้นกำลังเต้นระบำอย่างช้าๆ ราวกับมีชีวิต

"นี่มัน... ไม่ใช่ไฟธรรมดาแน่..." นพดลคิดในใจ

เขาค่อยๆ ยื่นมือที่ยังคงสั่นเทาของเขาเข้าไปใกล้เปลวเพลิงนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับเปลวเพลิง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย ความเย็นยะเยือกที่เคยเกาะกินเริ่มละลายหายไป ความแข็งแรงที่เคยสูญเสียไปกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว

"นี่มัน... พลังงานอะไรกัน..." เขารู้สึกได้ถึงความมีชีวิตชีวาที่กลับคืนมา

ขณะที่เขากำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกที่น่าอัศจรรย์นั้น เสียงกระซิบอันน่าขนลุกก็ดังขึ้นในหูอีกครั้ง

"เจ้าได้พบสิ่งที่จะช่วยเจ้าแล้ว... แต่มันมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่าย..."

นพดลชักมือกลับทันที เขาหันซ้ายหันขวา แต่ก็ไม่เห็นวี่แววของผู้ใด

"ใคร... ใครพูด!" เขาตะโกนถาม

"ข้าคือผู้เฝ้ามอง... ผู้ที่คอยชี้ทาง... และลงทัณฑ์..." เสียงนั้นตอบกลับมา

"แล้ว... เจ้าต้องการอะไรจากข้า!" นพดลถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกร้าวขึ้น

"เจ้าต้องเลือกระหว่างความตาย... กับการแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่..."

นพดลยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขาจมดิ่งลงไปในความคิด พิจารณาถึงทางเลือกที่อยู่เบื้องหน้า ความตายดูเหมือนจะเป็นหนทางที่ง่ายที่สุด แต่เขาก็ยังไม่อยากยอมแพ้

"ภาระอันยิ่งใหญ่... มันคืออะไร?" เขาถาม

"เจ้าจะรู้เอง... เมื่อถึงเวลา..." เสียงนั้นตอบอย่างคลุมเครือ

ทันใดนั้น เปลวเพลิงสีแดงก็พลันลุกโชนขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันลุกโชนสูงเสียดฟ้า ราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า นพดลรีบถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว

"ข้า... ข้าจะเลือกรับภาระนั้น!" เขาตัดสินใจ

คำพูดของเขาเพิ่งจะขาดคำ เปลวเพลิงสีแดงก็พลันพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับมีชีวิต มันโอบล้อมร่างของนพดลไว้ทั้งหมด

ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านไปทั่วร่าง เขาเหมือนกำลังถูกเผาไหม้จากภายใน แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับไม่เหมือนไฟปกติ มันเป็นความเจ็บปวดที่แฝงไปด้วยความรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

เปลวเพลิงสีแดงค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงแสงสีทองอ่อนๆ ที่กำลังส่องสว่างอยู่บนฝ่ามือของนพดล

"นี่มัน... พลังที่ข้าได้รับมาอย่างนั้นหรือ..." เขาพึมพำ

เขารู้สึกถึงพลังงานที่แตกต่างไปจากเดิม พลังงานที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยชีวิต

"เจ้าได้เลือกแล้ว... นพดล..." เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง "จงใช้พลังนี้ให้ถูกทาง... มิฉะนั้น... เจ้าจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของความมืดนี้ไปตลอดกาล..."

นพดลหลับตาลง เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขาก็รู้ว่าการเดินทางของเขายังไม่จบลง เขายังมีสิ่งที่จะต้องเผชิญอีกมากมาย

"ข้า... ข้าจะไม่ยอมให้ความมืดนี้มีชัย!" เขาสัญญากับตัวเอง

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงสีทองบนฝ่ามือของเขาก็ส่องสว่างเจิดจ้าขึ้น ความหวังเล็กๆ ที่เคยริบหรี่ในหัวใจของเขา เริ่มกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง

แต่ในขณะเดียวกัน เสียงร้องโหยหวนอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังมาจากส่วนลึกของโพรงมรณะ มันเป็นเสียงที่บ่งบอกถึงบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวกำลังตื่นขึ้น

นพดลหันไปมองต้นเสียงด้วยความระแวง เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเผชิญหน้าต่อไปคืออะไร แต่เขาก็พร้อมที่จะสู้... เพื่อความอยู่รอดของเขา และเพื่อความหวังที่เขาเพิ่งจะค้นพบ