ความเย็นยะเยือกที่กัดกินเข้าสู่กระดูกสันหลังของนพดลไม่ได้หยุดเพียงแค่มืออีกข้าง แต่กลับแผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็วราวกับน้ำแข็งที่แตกตัวออกไปทุกทิศทาง ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ เป็นอาการกระตุกถี... ถี... ถี... ราวกับว่าอากาศรอบกายกลั่นตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งที่แทรกซึมเข้าไปในปอดทุกอณู ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า ซึ่งบัดนี้ดูราวกับจะถักทอเป็นเงาร่างที่บิดเบี้ยว รูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีส่วนแขนขาที่ยาวผิดปกติ ยื่นออกมาจากความมืดราวกับจะตะครุบเขา
"ไม่... ไม่นะ..." เสียงแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เริ่มแข็งกระด้าง เขาพยายามขยับตัว แต่ร่างกายกลับตอบสนองเชื่องช้า ความรู้สึกหนักอึ้งประหนึ่งถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนน้ำแข็งที่มองไม่เห็น ยิ่งพยายามต่อต้าน ร่างกายยิ่งทรุดลงไปในความเย็นนั้น
เสียงหอบหายใจที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ของเขา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่แทบจะไม่ได้ยิน มันเป็นเสียงลมที่กระทบกับความเย็นจัด จนกลายเป็นไอน้ำสีขาวขุ่นลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบใบหน้า ก่อนจะสลายไปในอากาศอันหนาวเหน็บ
"มัน... มันอยู่ที่ไหน..." เขาพึมพำกับตัวเอง พยายามรวบรวมสติที่กำลังแตกกระเจิงไปตามแรงเสียดทานของความเย็นที่กัดกินทุกเซลล์สมอง ความคิดต่างๆ เลือนราง คล้ายกับหมอกหนาที่ปกคลุมทุ่งหญ้าในยามเช้า
เงาร่างที่ปรากฏขึ้นนั้นเริ่มชัดเจนขึ้น แต่ก็ยังคงเป็นเพียงภาพที่พร่ามัวในห้วงแห่งความหวาดกลัว ขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่าง เขาจำได้ว่ามันคือสิ่งเดียวกันกับที่เขาเห็นเมื่อครั้งที่เข้าไปสำรวจในส่วนลึกของโพรงนี้ เมื่อหลายวันก่อน สิ่งมีชีวิตที่ไม่น่าจะมีอยู่จริง สิ่งที่ขัดแย้งกับทุกกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ
"นาย... นายต้องการอะไร..." เสียงของเขาสั่นเครือ ยิ่งกว่าเสียงของคนแก่ที่กำลังจะสิ้นใจ เขาตั้งใจจะตะโกน แต่เสียงที่ออกมากลับแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านซอกหิน
เงาร่างนั้นไม่ได้ตอบสนองใดๆ เพียงแต่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นๆ ระยะห่างที่เคยห่างกันหลายเมตร บัดนี้ดูเหมือนจะหดสั้นลงอย่างน่าประหลาด ราวกับว่ามันกำลัง "ยืด" ตัวเองเข้ามาหาเขา
แล้วเขาก็ได้ยิน... เสียง
ไม่ใช่เสียงคำพูด ไม่ใช่เสียงกรีดร้อง ไม่ใช่เสียงคำราม แต่เป็นเสียงที่คล้ายคลึงกับเสียงลมหายใจ แต่แฝงไปด้วยความเย็นยะเยือกที่มากกว่าความเย็นของอากาศรอบกาย เสียงนั้นดังมาจากทุกทิศทุกทาง ดังมาจากในหัวของเขาเอง ดังมาจากผนังถ้ำ ดังมาจากความว่างเปล่าที่อยู่เบื้องหน้า
ซ่า... ซ่า... ซ่า...
มันเป็นเสียงที่ชวนขนลุก เสียงที่ทำให้รู้สึกราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น กำลังคลานเลื้อยอยู่รอบตัวเขา เสียงที่แฝงไปด้วยความเศร้าโศก ความเจ็บปวด และความปรารถนาที่ไม่อาจจะระบุได้
"ใคร... ใครน่ะ..." นพดลพยายามเพ่งมองไปยังเงาร่างนั้นอย่างสุดกำลัง ดวงตาของเขามองเห็นเพียงแค่ความมืดที่บิดเบี้ยว แต่ความรู้สึกที่รับรู้ได้นั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด
เงาร่างนั้นหยุดนิ่ง ก้มหัวลงเล็กน้อย ราวกับกำลังจะฟังสิ่งที่เขาพูด
ซ่า... ซ่า... ซ่า... เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยบางสิ่งบางอย่างที่คล้ายคลึงกับคำกระซิบ แผ่วเบา แต่ชัดเจนในความรู้สึก
...ตามมา...
เสียงนั้น! มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในสมองของเขา เป็นเสียงที่แฝงเข้ามาโดยตรง ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังพูดโดยตรงกับความคิดของเขา
"ตาม... ตามมาที่ไหน..." นพดลเอ่ยถามอย่างสั่นประสาท หัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก
เงาร่างนั้นค่อยๆ ยื่นแขนข้างหนึ่งออกมา แขนที่ยาวผิดปกติ บัดนี้ดูเหมือนจะกำลังชี้ไปยังทิศทางใดทิศทางหนึ่งในความมืดมิดเบื้องหน้า
...ที่นี่... ที่ที่... เรา... รอ...
คำพูดนั้นขาดห้วงเป็นท่อนๆ ราวกับว่าผู้พูดนั้นไม่สามารถรวบรวมกำลังที่จะพูดให้จบประโยคได้ แต่ถึงกระนั้น คำเหล่านั้นก็ยังคงสื่อสารความหมายบางอย่างมาถึงเขาอย่างชัดเจน
ความเย็นที่เคยกัดกินร่างกาย บัดนี้ดูเหมือนจะอ่อนแรงลงเล็กน้อย ราวกับว่าพลังงานบางอย่างกำลังถูกดึงดูดไปจากตัวเขา แทนที่ด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อน และความสับสนที่มากขึ้น
เขาเหลือบมองไปที่มือของตัวเอง มือที่เคยแข็งทื่อจากความเย็น บัดนี้เริ่มจะขยับได้อีกครั้ง แต่ก็ยังคงรู้สึกชา และเย็นจัดราวกับถูกแช่แข็งมานาน
"พวกคุณ... เป็นใคร..." เขาถามอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่
เงาร่างนั้นไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่กลับค่อยๆ ถอยหลังกลับเข้าไปในความมืดช้าๆ พร้อมกับเสียง ซ่า... ซ่า... ซ่า... ที่ยังคงดังอยู่ เสียงนั้นดูเหมือนจะค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับเงาร่างนั้น
เมื่อเงาร่างนั้นหายลับไปในความมืดมิด นพดลก็พบว่าตัวเองยังคงยืนอยู่เพียงลำพังในความเย็นยะเยือกนี้
ความรู้สึกของการถูกทอดทิ้ง และความโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง แต่ที่แย่กว่านั้นคือ ความรู้สึกของการถูก "ชักจูง" ที่ยังคงค้างอยู่ในจิตใจ
"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันแน่..." เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาไล่มองไปรอบๆ ความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด
เขาพยายามตั้งสติ เขาจะต้องหาทางออกไปจากที่นี่ เขาจะปล่อยให้ความกลัวและความเหนื่อยอ่อนครอบงำตัวเองไม่ได้
แต่แล้ว... เขาก็ได้ยินอีกครั้ง
ครั้งนี้ไม่ใช่เสียง ซ่า... ซ่า... ซ่า... แต่มันเป็นเสียงที่แตกต่างออกไป
เป็นเสียงกระซิบ...
เสียงกระซิบที่ฟังดูคุ้นเคย... ราวกับว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
"...นพดล..."
เสียงนั้นเบามาก แผ่วเบาราวกับสายลม แต่ชัดเจนในความรู้สึก มันดังมาจากเบื้องหลังของเขา
นพดลสะดุ้งเฮือก! เขาหันขวับกลับไปทันที แต่ก็ไม่พบสิ่งใด มีเพียงผนังถ้ำที่ทึบตัน และความมืดที่ดูเหมือนจะหนาแน่นยิ่งขึ้น
"...ทำไม... ถึงมาอยู่ที่นี่..."
เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟังดูมีความเศร้าปนอยู่ด้วย ราวกับว่าผู้ที่พูดกำลังคร่ำครวญถึงบางสิ่งบางอย่าง
"ใคร... ใครกัน..." เขาถามเสียงสั่น พยายามเพ่งมองเข้าไปในความมืด
เขาไม่เห็นเงาร่างใดๆ เลย แต่เสียงกระซิบนั้นยังคงดังอยู่ ราวกับว่าผู้พูดนั้นอยู่ใกล้มาก จนเขาแทบจะได้ยินลมหายใจของอีกฝ่าย
"...หลงทาง... ใช่ไหม..."
คำถามนั้นทำให้หัวใจของนพดลกระตุกวูบ เขาจำได้แล้ว! เสียงนี้! เสียงนี้คือเสียงของ...
"พะ... พี่..." เสียงของเขาขาดห้วงไปเมื่อคำพูดนั้นกำลังจะหลุดออกมา
เขาจำได้แล้ว! เสียงนี้คือเสียงของ "นภัส" พี่ชายของเขาเอง! พี่ชายที่หายสาบสูญไปในโพรงแห่งนี้เมื่อหลายปีก่อน!
"พี่นภัส! พี่อยู่ที่นี่เหรอ!" เขาตะโกนถามอย่างดีใจ แต่ก็เต็มไปด้วยความสับสน
ทำไมพี่ชายของเขาถึงมาอยู่ที่นี่? ทำไมถึงมาได้ยินเสียงของพี่ชายในสถานที่แห่งนี้?
"...อย่า... อย่ามา... ที่นี่... อันตราย..." เสียงกระซิบของนภัสฟังดูอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ราวกับว่ากำลังจะจางหายไป
"ไม่! พี่! ผมจะช่วยพี่! พี่ออกมาเถอะ!" นพดลพยายามตะโกนตอบ แต่เขาก็รู้สึกได้ว่ากำลังมีบางอย่างผิดปกติ
ความเย็นที่เคยกัดกินร่างกาย บัดนี้กลับคลายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามีพลังงานบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว
แต่ความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นในร่างกายของเขา ไม่ได้มาจากความเย็นอีกต่อไป...
มันเป็นความรู้สึกเหมือนมี "อะไรบางอย่าง" กำลังพยายาม "แทรกซึม" เข้ามาในตัวเขา...
"อะไร... อะไรกัน..." เขาพึมพำ มองไปที่แขนของตัวเอง
ผิวหนังของเขาดูเหมือนจะเริ่มมี "รอย" บางอย่างปรากฏขึ้น เป็นเส้นบางๆ สีเข้ม คล้ายกับเส้นเลือดที่ปูดโปน แต่บิดเบี้ยว และเคลื่อนไหวได้!
"...หนี... ไป..." เสียงกระซิบของนภัสขาดหายไป
แล้วเขาก็ได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่ง... เสียงที่ไม่ใช่เสียงกระซิบ เสียงที่ไม่ใช่เสียง ซ่า... ซ่า... ซ่า...
มันเป็นเสียง... เสียงหัวเราะ...
เสียงหัวเราะที่เย็นยะเยือก ราวกับน้ำแข็งที่กำลังแตกตัว เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเยาะเย้ย และความอำมหิต
เสียงหัวเราะนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้มาจากทิศทางใดทิศทางหนึ่ง แต่ดังมาจากทุกทิศทุกทาง!
และในขณะเดียวกัน นพดลก็รู้สึกได้ว่า "รอย" สีเข้มบนแขนของเขากำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ากำลังมี "บางสิ่ง" กำลัง "เติบโต" ขึ้นภายในร่างกายของเขา!
ความเจ็บปวดที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แล่นปราดไปทั่วร่าง!
เขาพยายามจะร้องออกมา แต่เสียงกลับถูกกลืนหายไปในเสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัวนั้น!
เขาเหลือบมองไปที่มือของตัวเองอีกครั้ง...
มือของเขา... มันกำลังเปลี่ยนไป...
นพดลกำลังจะเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตของเขา... ความจริงที่อาจจะหมายถึงจุดจบของเขา... หรือบางที... จุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า...
เขาจะหนีรอดจากที่นี่ไปได้หรือไม่? หรือว่าเขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของ "เสียงเรียกจากโพรงมรณะ" นี้ไปตลอดกาล?
เสียงเรียกจากโพรงมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก