ตอนที่ 2 — เสียงกระซิบจากอดีตกาล

ลมหนาวพัดกรีดผ่านยอดไม้สูงตระหง่านของป่าที่ดูเหมือนจะไร้ที่สิ้นสุด ความเย็นยะเยือกไม่ได้มาจากอุณหภูมิภายนอกเท่านั้น แต่ยังแทรกซึมเข้าสู่กระดูกดำดิ่ง ลึกกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะรู้สึกได้ ภูผา ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัดของผืนป่าที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบบริเวณที่เต็มไปด้วยความอึมครึม ราวกับว่าธรรมชาติเองก็กำลังกลั้นหายใจรอคอยบางสิ่งบางอย่าง

รอยสักรูปอักษรโบราณที่ปรากฏขึ้นบนแผ่นหลังของเขาเริ่มเต้นระริก ‌เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเขาเข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้นทุกที พลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังคุกรุ่นอยู่เบื้องหน้า สัญญาณเหล่านี้เป็นภาษาที่ภูผาเข้าใจดี เป็นภาษาแห่งพลังอำมหิตที่หลับใหลมานานนับศตวรรษ

“ใกล้แล้วสินะ” ภูผาพึมพำ เสียงแหบพร่าของเขาขาดหายไปในอากาศเย็นเยียบ เขากระชับดาบที่เหน็บอยู่ข้างเอว ปลายดาบเล่มนี้ไม่ใช่ดาบธรรมดา ​มันถูกหลอมขึ้นด้วยโลหะพิเศษที่ว่ากันว่าสามารถตัดผ่านม่านแห่งความตายได้

เขาเดินหน้าต่อไปอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความตั้งใจ ชะลอฝีเท้าลงเมื่อสัมผัสได้ถึงสนามพลังที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ต้นไม้รอบข้างดูเหมือนจะบิดเบี้ยวผิดรูปไปจากเดิม กิ่งก้านสาขาที่เคยชูขึ้นรับแสงแดด บัดนี้กลับบิดงอราวกับถูกความเจ็บปวดทรมาน

แล้วเขาก็เห็นมัน…

ตรงหน้าเขาคือทางเข้าสู่สุสานโบราณที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้พงหญ้าและเถาวัลย์ที่ปกคลุมแน่น ประตูหินขนาดมหึมาแกะสลักลวดลายอันน่าสะพรึงกลัวเอาไว้ ลวดลายเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงศิลปะ ‍แต่มันคือคาถาโบราณที่ใช้ผนึกพลังงานบางอย่างเอาไว้

“ที่นี่เอง…” ภูผาเอ่ย เขายื่นมือที่เต็มไปด้วยรอยสักไปสัมผัสกับผิวหินเย็นเฉียบ ทันทีที่ปลายนิ้วแตะต้อง ประตูหินก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย และเสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้น ราวกับมาจากห้วงลึกของอดีตกาล

…ผู้ถูกเลือก…เจ้ามาแล้ว…

เสียงนั้นไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่มันแทรกซึมเข้าสู่จิตใจโดยตรง ‌ชวนให้ขนลุกซู่ ภูผารู้สึกได้ว่าดวงตาของเขากำลังถูกจ้องมองจากความมืดเบื้องหลังประตู

“ข้ามาเพื่อปลดปล่อย… หรือเพื่อผนึก” ภูผาตอบกลับไป เสียงของเขาดังขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความนุ่มลึก

…พลังนี้…ถูกกักขังมานาน…มันโหยหาอิสรภาพ…

“อิสรภาพของมัน… คือการทำลายล้าง” ภูผากล่าว ‍สายตาของเขามุ่งมั่น “ข้าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น”

เขาก้มลง ค่อยๆ รวบรวมสมาธิ รอยสักบนแผ่นหลังเริ่มเปล่งแสงสีแดงจางๆ เขาตั้งท่า ใช้พลังทั้งหมดที่เขามีผลักดันไปยังประตูหิน

เปรี้ยง!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ประตูหินค่อยๆ ​เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นความมืดมิดที่ทอดยาวเข้าไปภายใน สุสานโบราณที่ควรจะสงบเงียบ กลับเต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่แผ่ออกมาอย่างรุนแรง

ภูผาก้าวเข้าไปในความมืดนั้นทันที เขารู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต

เมื่อก้าวผ่านม่านแห่งความมืดเข้ามา ภูผาก็พบว่าตัวเองอยู่ในโถงกว้างที่สลัวสลัว แสงสว่างเพียงเล็กน้อยลอดผ่านรอยแตกบนเพดานหินลงมา สาดส่องให้เห็นซากปรักหักพังของเสาหินโบราณที่ล้มระเนระนาด ​และรูปสลักสตรีผู้หนึ่งที่ดูสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยความน่ากลัว

กลางโถงคือแท่นบูชาขนาดใหญ่ ที่บนนั้นมีวัตถุบางอย่างเปล่งแสงสีเขียวมรกตเรืองรองออกมา แสงนั้นสว่างไสวแต่ก็เย็นเยียบ ราวกับมันไม่ใช่แสงสว่างจากโลกนี้

“นั่นคือ…แก่นวิญญาณ…” ภูผากล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับแก่นวิญญาณ สิ่งที่เป็นศูนย์รวมพลังอำมหิตที่สามารถปลุกพลังงานชั่วร้ายให้ตื่นขึ้นได้

ทันใดนั้น ​เงาดำทะมึนก็ก่อตัวขึ้นจากมุมมืดของโถง มันค่อยๆ คลี่ตัวออกเป็นร่างของบุรุษผู้หนึ่ง สวมใส่ชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยเงามืด แต่ดวงตาสีแดงฉานของเขากลับส่องประกายราวกับเปลวไฟ

“เจ้า…มาถึงเร็วกว่าที่ข้าคาดไว้” เสียงทุ้มต่ำของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “แต่เจ้าจะหยุดยั้งอะไรไม่ได้ทั้งนั้น”

“ข้าคือผู้พิทักษ์” ภูผาตอบ ยื่นมือไปจับด้ามดาบแน่น “และข้าจะผนึกเจ้ากลับไป!”

“ผนึก? ฮ่าๆๆ!” ชายในชุดคลุมหัวเราะเสียงดัง “เจ้าคิดว่าแค่พลังอันน้อยนิดของเจ้าจะทำอะไรข้าได้รึ? ข้าคือผู้ที่ถูกปลดปล่อย! ข้าคือเพลิงผลาญวิญญาณ!”

ร่างของชายในชุดคลุมเริ่มสั่นไหว พลังงานสีดำทะมึนแผ่ออกมาจากตัวเขา คล้ายกับควันพิษที่กำลังคืบคลานเข้ามา

“จำไว้…เจ้ามนุษย์โง่เขลา” เสียงของเขาเริ่มดังขึ้น “แก่นวิญญาณนี้…จะปลุกพลังอันแท้จริงของข้า…และมันจะแผดเผาเมืองที่เจ้าเรียกว่าบ้าน…จนไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี!”

ทันใดนั้น ชายในชุดคลุมก็พุ่งเข้ามาหาภูผาด้วยความเร็วที่มองตามแทบไม่ทัน ภูผาตั้งสติ ยกดาบขึ้นปัดป้องการโจมตีที่รุนแรง เขาสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา

เพล้ง!

เสียงดาบปะทะกันดังก้องไปทั่วโถงหิน การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ขณะเดียวกัน ณ ใจกลางมหานครอันศิวิไลซ์ ตึกระฟ้าเสียดฟ้าส่องแสงระยิบระยับ ผู้คนใช้ชีวิตอย่างเร่งรีบราวกับไม่มีอะไรจะเกิดขึ้น แสงไฟจากอาคารต่างๆ ส่องสว่างไสวตัดกับความมืดของยามค่ำคืน

แต่เบื้องหลังความงดงามเหล่านั้น มีบางสิ่งบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

ที่ห้องปฏิบัติการใต้ดินอันทันสมัย สถาบันวิจัยพลังงานลึกลับของรัฐบาล ดร.อนัญญา นักโบราณคดีผู้เชี่ยวชาญด้านอักษรโบราณ กำลังขมวดคิ้วมองภาพกราฟิกบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

“ค่าพลังงานผิดปกติ…เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว” นักวิจัยหนุ่มคนหนึ่งรายงานเสียงสั่นเครือ

ดร.อนัญญาเพ่งมองไปที่หน้าจอ “แหล่งกำเนิดมาจากไหน?”

“ไม่ทราบแน่ชัดครับ…เหมือนมันกระจายตัวมาจากหลายทิศทาง…แต่จุดที่เข้มข้นที่สุด…ดูเหมือนจะมาจาก…ป่าทางตอนเหนือ…แถบสุสานโบราณที่ถูกทิ้งร้าง”

ดร.อนัญญาชะงัก เธอเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับป่าแห่งนั้น และตำนานที่เล่าขานเกี่ยวกับพลังอำมหิตที่ซ่อนเร้นอยู่

“สุสานโบราณ…?” เธอพึมพำ

ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยสีแดงก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงประกาศที่ดังมาจากลำโพง

“แจ้งเตือน! ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงของสนามพลังงานรอบมหานครอย่างฉับพลัน! ระดับพลังงานสูงกว่าปกติหลายเท่าตัว! กำลังส่งผลกระทบต่อระบบไฟฟ้า!”

แสงไฟทั่วทั้งห้องเริ่มกะพริบ ภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์เกิดอาการติดขัด

“เกิดอะไรขึ้น!” ดร.อนัญญาร้องถาม

“ไม่ทราบครับ! พลังงานมัน…เหมือนจะกลืนกินทุกอย่าง!”

ขณะเดียวกัน ตามท้องถนนหนทางของมหานคร ประชาชนเริ่มสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

แสงไฟตามตึกต่างๆ เริ่มหรี่ลง แล้วดับวูบไปเป็นหย่อมๆ ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้น

“ไฟดับเหรอ?”

“อะไรน่ะ! ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้!”

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่ไฟดับธรรมดา

ตามกำแพงอาคารต่างๆ เริ่มปรากฏเป็นรอยไหม้สีดำ ที่ดูเหมือนจะค่อยๆ ลามออกไปอย่างช้าๆ ราวกับว่ามีเปลวไฟที่มองไม่เห็นกำลังกัดกินคอนกรีต

“นั่นมันอะไรน่ะ!”

“เหมือนไฟไหม้…แต่…ไม่มีควัน?”

ผู้คนเริ่มแตกตื่น วิ่งหนีกันอลหม่าน

ณ จุดที่สูงสุดของตึกที่สูงที่สุดแห่งหนึ่งของเมือง ภูผาปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความมืดมิด เขามองลงไปยังมหานครเบื้องล่างที่กำลังตกอยู่ในความโกลาหล

“ข้ามาถึงแล้ว…” เขาพึมพำ

บนแผ่นหลังของเขา รอยสักรูปอักษรโบราณเริ่มเปล่งแสงสีแดงเข้มยิ่งกว่าเดิม สัมผัสได้ถึงพลังอันชั่วร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามากัดกินเมือง

“ข้าจะหยุดยั้งเจ้า…เพลิงผลาญวิญญาณ” ภูผาตั้งมั่น

แต่เขาก็รู้ดีว่า การต่อสู้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น และพลังที่เขากำลังเผชิญหน้า…นั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาจะคาดคิด…

โปรดติดตามตอนต่อไป