ตอนที่ 8 — สุสานอัคคี

แสงจันทร์สีเงินอ่อนยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่ลดละ ราวกับเป็นประจักษ์พยานอันเงียบงันต่อชะตากรรมที่กำลังจะอุบัติขึ้น ภูผายังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นดินเย็นชื้น สัมผัสได้ถึงความชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูก แต่ในความหนาวเหน็บนั้น กลับมีความร้อนระอุที่คุกรุ่นอยู่ภายในจิตใจ เขากำมือแน่นจนข้อกระดูกขาวผ่อง ดวงตาแดงฉานสะท้อนเงาจันทร์ที่บิดเบี้ยว ‌ภาพของอิสระ รอยยิ้มที่จากไป ความแค้นที่สุมอก ประดุจเปลวเพลิงที่พร้อมจะลุกไหม้

"ข้า... จะไม่ยอมให้มันเป็นเช่นนี้อีก!" เสียงของภูผาแหบพร่า ปนเปไปกับเสียงลมที่พัดหวิวผ่านซากปรักหักพังของสุสานโบราณที่เขาพบเจอ สิ่งก่อสร้างนี้ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นจากหินสีดำสนิท ​สลักเสลาเป็นลวดลายประหลาดที่ชวนให้ขนลุก บางส่วนถูกปกคลุมด้วยมอสสีเขียวเข้ม ก่อเกิดเป็นบรรยากาศแห่งความเก่าแก่ที่แฝงเร้นไปด้วยพลังงานบางอย่างที่สัมผัสได้ แม้แต่ลมหายใจของเขาก็ดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นเมื่อย่างกรายเข้ามาในบริเวณนี้

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ท่ามกลางม่านหมอกสีดำที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ แต่บัดนี้ กลับมีแสงสีแดงฉานราวกับเลือดไหลรินปรากฏขึ้นเป็นหย่อมๆ ทั่วผืนฟ้า ‍แสงนั้นสะท้อนลงมายังพื้นดิน ทำให้สุสานแห่งนี้ดูราวกับถูกอาบย้อมด้วยสีแห่งความตาย

"นี่สินะ... พลังที่พวกมันกล่าวถึง" ภูผาพึมพำกับตัวเอง ความทรงจำอันเลือนรางของคำบอกเล่าของอิสระเกี่ยวกับ 'เพลิงผลาญวิญญาณ' พลังอำมหิตที่สถิตอยู่ในสุสานโบราณแห่งนี้ พลันผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน ‌มันคือพลังที่สามารถเผาผลาญทุกสรรพสิ่ง ทั้งกายเนื้อและดวงวิญญาณให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นที่เกาะตามเสื้อผ้าออกอย่างลวกๆ ความรู้สึกเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางที่ผ่านมา แทบจะไม่มีความหมายเมื่อเทียบกับสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ตรงหน้า

"อิสระ... ข้าจะแก้แค้นให้เจ้า"

ทันใดนั้นเอง พื้นดินเบื้องหน้าของภูผาก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงดังครืนครั่นราวกับแผ่นดินกำลังจะแยกออก ‍เศษหินเศษทรายกระเด็นว่อนขึ้นไปในอากาศ ภูผาตั้งท่าเตรียมพร้อม ย่อเข่าลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังจุดศูนย์กลางของการสั่นสะเทือน

จากพื้นดินที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้ มีบางสิ่งกำลังผุดขึ้นมา แสงสีแดงฉานที่เคยเห็นบนท้องฟ้า บัดนี้ ​ดูเหมือนจะถูกดึงดูดลงมายังเบื้องล่าง ก่อเกิดเป็นเปลวเพลิงสีดำสนิทที่กำลังลุกโชนขึ้นมาจากใต้พิภพ มันไม่ได้มีลักษณะเหมือนเปลวไฟทั่วไปที่ให้ความร้อน แต่กลับแผ่รังสีแห่งความเย็นเยือกที่น่าสะพรึงกลัวออกมา

เปลวเพลิงสีดำนั้นค่อยๆ ก่อร่างเป็นรูปทรงที่น่ากลัว มันมีลักษณะคล้ายกับอัคคีแห่งนรกภูมิ ดวงตาของมันส่องประกายสีแดงก่ำ เปลวเพลิงสีดำลุกโชนราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งรอบกาย

"บังอาจนัก!" ​เสียงทุ้มกังวานที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายดังขึ้นมาจากเปลวเพลิงนั้น "บังอาจนักที่บังอาจเข้ามาในแดนแห่งข้า! เจ้ามนุษย์โง่เขลา!"

ภูผาไม่สะทกสะท้าน เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

"ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกเจ้าพรากไป!"

"หึ! ทวงคืน? สิ่งใดเล่าที่พวกเจ้าผู้เปราะบางเช่นเจ้าจะทวงคืนจากเราได้?" เปลวเพลิงสีดำหัวเราะเยาะ เสียงหัวเราะนั้นราวกับเสียงเสียดสีของเหล็กที่ถูกเผาไหม้

"อิสระ! ​เขาคือคนที่พวกเจ้าสังหาร!" ภูผาตะโกนสุดเสียง ความโกรธแค้นพุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมา

"อ้อ... เด็กน้อยคนนั้นรึ" เปลวเพลิงสีดำราวกับจะพิจารณา "ช่างน่าเสียดายที่พลังชีวิตของเขาเป็นเพียงเชื้อเพลิงอันโอชะสำหรับ 'เพลิงผลาญวิญญาณ' ของข้า!"

คำพูดนั้นราวกับดาบที่กรีดแทงเข้ากลางใจภูผา เขาเห็นภาพอิสระที่กำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในเปลวเพลิงสีดำนั้นอย่างชัดเจน

"แก!" ภูผาคำราม พุ่งเข้าใส่เปลวเพลิงสีดำอย่างไม่ลังเล

แต่ก่อนที่หมัดของเขาจะสัมผัสกับเปลวเพลิงนั้น เปลวเพลิงสีดำก็พลันแผ่ขยายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นกำแพงเพลิงสีดำที่ร้อนแรงจนอากาศโดยรอบบิดเบี้ยว

ภูผาชะงักกึก เขาเห็นเงาร่างของตัวเองสะท้อนอยู่ในเปลวเพลิงสีดำนั้น มันดูบิดเบี้ยวและน่ากลัว ดวงตาของเขาในเงาก็ส่องประกายสีแดงฉานเช่นกัน

"เจ้าคิดจะสู้กับข้าด้วยกำลังอันน้อยนิดของเจ้าอย่างนั้นรึ?" เสียงของเปลวเพลิงสีดำยังคงดังอยู่ "พลังของเจ้ายังห่างไกลนัก! ยอมแพ้เสียเถิด แล้วเจ้าจะได้ไปอยู่กับสหายของเจ้าในนรกภูมิ!"

แต่ภูผาไม่เคยยอมแพ้ เขาจำคำสั่งเสียสุดท้ายของอิสระได้

'ภูผา... จงอย่าได้ยอมจำนน... จงใช้ชีวิตต่อไป... และจงแก้แค้นให้ข้า... ใช้พลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเจ้า...'

พลังที่ซ่อนเร้น? ภูผากลืนน้ำลาย พลังนั้นคืออะไร? เขาไม่เคยสัมผัสถึงพลังพิเศษใดๆ นอกเหนือจากความแข็งแกร่งทางร่างกายและความอึดที่เหนือกว่าคนทั่วไป

ขณะที่เขากำลังคิด ทันใดนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของตนเอง ไม่ใช่ความร้อนที่ทำให้แสบร้อน แต่เป็นความร้อนที่อบอุ่นอย่างประหลาด มันแผ่กระจายไปทั่วร่าง ตั้งแต่ปลายผมจรดปลายเท้า

"นี่มัน... อะไรกัน?" ภูผามองมือของตนเอง

นิ้วมือของเขากำลังเรืองแสงสีทองอ่อนๆ แสงนั้นสว่างขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเปล่งประกายเจิดจ้า ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย

"นี่สินะ... พลังที่ซ่อนเร้น" ภูผาอุทาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

เปลวเพลิงสีดำที่อยู่เบื้องหน้า ดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงพลังงานที่กำลังปะทุขึ้นมาในตัวภูผา มันพลันโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที

"พลังอันไร้สาระ! อย่าคิดว่าแสงริบหรี่ของเจ้าจะต้านทานข้าได้!"

เปลวเพลิงสีดำพุ่งเข้าใส่ภูผาด้วยความเร็วสูง ภูผาตั้งสติได้ในเสี้ยววินาที เขายกมือที่เปล่งแสงสีทองขึ้นมาป้องกัน

"เพลิงผลาญวิญญาณ!"

เมื่อเปลวเพลิงสีดำสัมผัสกับแสงสีทองที่มือของภูผา เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสายฟ้าฟาด เปลวเพลิงสีดำถูกผลักดันกลับออกไปอย่างรุนแรง มันดูเหมือนจะอ่อนแรงลงไปเล็กน้อย

"ไม่จริง! เป็นไปได้อย่างไร!" เปลวเพลิงสีดำร้องเสียงหลง

"ข้าบอกแล้วไง... ข้าจะแก้แค้นให้เขา!" ภูผากล่าว พลังในตัวเขากำลังหลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย แสงสีทองสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งสามารถขับไล่ความมืดมิดรอบกายออกไปได้

สุสานโบราณแห่งนี้ บัดนี้ กลายเป็นสมรภูมิระหว่างเปลวเพลิงสีดำแห่งนรกภูมิ กับแสงสีทองแห่งพลังอันบริสุทธิ์

ภูผารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น การต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ง่ายดายนัก เพลิงผลาญวิญญาณนั้นทรงพลังเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ แต่เขาก็มีสิ่งที่จะต่อสู้ นั่นคือความแค้น และความหวังที่จะปกป้องมหานครแห่งนี้จากหายนะที่กำลังจะมาถึง

เขาจ้องมองไปยังเปลวเพลิงสีดำที่กำลังโกรธเกรี้ยว ดวงตาของเขาสะท้อนแสงสีทองอันเจิดจ้า

"ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเผาผลาญทุกสิ่งไป!"

ในขณะเดียวกัน ในใจกลางมหานครที่ห่างไกลออกไป แสงสีแดงฉานที่เคยปรากฏบนท้องฟ้า เริ่มขยายวงกว้างขึ้น เปลวไฟสีดำเริ่มปรากฏขึ้นตามตึกสูงระฟ้า ก่อให้เกิดความโกลาหลและความแตกตื่นของผู้คน เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วเมือง

"เกิดอะไรขึ้น?!"

"ไฟไหม้! ใครก็ได้ช่วยด้วย!"

"นั่นมัน... อะไรกัน?"

เปลวเพลิงสีดำที่ปรากฏขึ้นตามอาคารต่างๆ ไม่ได้เผาผลาญเพียงแค่สิ่งก่อสร้าง แต่มันกำลังดูดกลืนดวงวิญญาณของผู้คนให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน

"เพลิงผลาญวิญญาณ... มันกำลังเริ่มต้นแล้ว!"

ความน่าสะพรึงกลัวได้คืบคลานเข้ามาสู่มหานครแห่งนี้อย่างช้าๆ แต่ไม่อาจหยุดยั้งได้

ภูผาจะสามารถหยุดยั้งเพลิงผลาญวิญญาณในสุสานโบราณได้หรือไม่? และพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเขา จะเพียงพอที่จะปกป้องมหานครจากหายนะที่กำลังจะมาถึงหรือไม่? การต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.