ตอนที่ 11 — เพลิงโหมพายุวิญญาณ

แสงจันทร์สีเงินอ่อนยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่ลดละ ราวกับเป็นประจักษ์พยานอันเงียบงันต่อชะตากรรมที่กำลังจะอุบัติขึ้น ภูผายังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นดินเย็นชื้น สัมผัสได้ถึงความชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูก ความเหน็บหนาวที่เคยรู้สึกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านขึ้นจากภายใน มันไม่ใช่ความร้อนจากภายนอก แต่เป็นเปลวไฟที่ลุกโชนอยู่ในกระแสเลือดของเขาเอง

ดวงตาของภูผาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังแท่นหินโบราณเบื้องหน้า ‌ผนังของสุสานที่เคยปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์และคราบตะไคร่น้ำ กลับเรืองรองไปด้วยแสงสีแดงฉานราวกับเลือดที่ถูกสูบฉีดอย่างรุนแรง ตัวอักษรโบราณที่สลักอยู่บนแท่นหินนั้น ปรากฏเป็นประกายไฟสีเพลิงวาบขึ้นมาเป็นพักๆ ราวกับมีชีวิต มันกำลังขับขานบทสวดแห่งการปลุกเร้า พลังงานอำมหิตที่หลับใหลมาเนิ่นนาน กำลังจะตื่นขึ้น

“นี่มัน… ​อะไรกันแน่?” ภูผาพึมพำเสียงแหบพร่า มือทั้งสองข้างที่วางแนบอยู่ข้างเข่าสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะพลังงานที่ไม่คุ้นเคยที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในตัวเขา มันคือพลังที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ทั้งรุนแรง ดิบเถื่อน ‍และน่าสะพรึงกลัว

เสียงคร่ำครวญแผ่วเบาดังแว่วมาจากเบื้องลึกของสุสาน ราวกับเสียงกระซิบจากเหล่าวิญญาณที่ถูกจองจำมานาน เสียงเหล่านั้นค่อยๆ ดังขึ้น เร็วขึ้น และดังขึ้น จนกลายเป็นเสียงโห่ร้องระงมที่โสตประสาทของภูผาแทบจะรับไม่ไหว

ทันใดนั้นเอง แท่นหินโบราณก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ‌ฝุ่นผงและเศษหินร่วงหล่นลงมา เสียงกึกก้องสะท้อนไปทั่วทั้งสุสาน แสงสีแดงฉานจากตัวอักษรโบราณสว่างวาบขึ้นมาอย่างจ้าเจิด จนภูผาต้องยกมือขึ้นบังตา

เมื่อแสงนั้นจางลง ภูผาก็เห็นสิ่งที่น่าตกตะลึงตรงเบื้องหน้า จากใจกลางของแท่นหินนั้น มีกลุ่มควันสีดำทะมึนก่อตัวขึ้น ควันเหล่านั้นค่อยๆ ‍ลอยสูงขึ้น หมุนวนเป็นเกลียว ก่อนจะขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว กลายเป็นพายุหมุนขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยเปลวไฟสีแดงฉาน เปลวไฟเหล่านั้นไม่ใช่เปลวไฟธรรมดา มันดูเหมือนกับเปลวไฟที่ถูกหลอมรวมเข้ากับพลังงานแห่งวิญญาณ มันมีสีสันที่แปลกประหลาด ทั้งแดง ​ส้ม และม่วงเข้ม สลับกันไปมา

“เพลิงผลาญวิญญาณ…” ภูผาเอ่ยชื่อนั้นออกมาอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งหวาดหวั่นและตื่นเต้น เขารู้ดีว่านี่คือพลังที่ถูกปลุกขึ้นมา พลังที่สามารถกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างได้ ​แม้กระทั่งจิตวิญญาณ

พายุเพลิงวิญญาณเริ่มแผ่ขยายวงกว้างออกไปอย่างรวดเร็ว มันโอบล้อมสุสานทั้งหมดไว้ ราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งเข้าไปในห้วงแห่งความมืดและเปลวเพลิง เสียงคร่ำครวญของเหล่าวิญญาณยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น พวกมันกำลังถูกดึงดูดเข้าสู่ใจกลางของพายุ กลายเป็นเชื้อเพลิงให้กับเปลวเพลิงอำมหิตนั้น

ภูผาพยายามลุกขึ้นยืน แต่ขาของเขายังคงอ่อนแรง พลังงานที่หล่อเลี้ยงอยู่ในตัวเขาเริ่มปั่นป่วน ​เขาพยายามควบคุมมัน แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไร มันก็ยิ่งต่อต้าน เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขากำลังจะแตกสลาย

“ข้าจะยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้นไม่ได้!” ภูผากล่าวเสียงดัง พร้อมกับกัดฟันแน่น เขาจ้องมองไปยังพายุเพลิงวิญญาณที่กำลังคุกคามทุกสิ่งทุกอย่าง

ในขณะเดียวกัน ณ ใจกลางมหานครอันสว่างไสวที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร ภาพที่ปรากฏขึ้นนั้นช่างแตกต่างกันสุดขั้ว ตึกระฟ้าเสียดฟ้าส่องประกายระยิบระยับ แสงไฟนีออนหลากสีสันสาดส่องลงมาบนท้องถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนและยานพาหนะ เสียงจอแจของผู้คนและเสียงแตรที่ดังไม่ขาดสาย ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและมีชีวิตชีวา

แต่ภายใต้ภาพลวงตาแห่งความเจริญรุ่งเรืองนั้น บางสิ่งบางอย่างกำลังเริ่มก่อตัวขึ้น…

บนยอดตึกที่สูงที่สุดของมหานครแห่งนี้ ภายใต้แสงจันทร์ที่ยังคงสาดส่องลงมาอย่างเยือกเย็น มีร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ เขาคือ ** ‘ศาตรา’ ** ชายผู้มีแววตาคมกริบราวกับใบมีด และรอยยิ้มที่มุมปากนั้นช่างเยือกเย็นจนน่าขนลุก

“ได้เวลาแล้ว…” ศาตราพึมพำ เสียงของเขาเบาหวิว แต่กลับแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เขากวาดสายตาไปยังทิศทางของสุสานโบราณที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องล่าง

“เจ้ากำลังปลุกสิ่งที่เจ้าไม่เข้าใจ ภูผา… เจ้ากำลังเปิดประตูสู่หายนะ”

ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือมหานครก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป แสงจันทร์สีเงินอ่อนค่อยๆ ถูกกลืนกินด้วยเงาดำทะมึนที่แผ่ขยายจากเบื้องบน มันไม่ใช่เมฆ แต่เป็นม่านหมอกสีดำที่ดูดกลืนทุกแสงสว่าง

“อะไรน่ะ…?” ผู้คนบนท้องถนนเริ่มเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยความสงสัย

ม่านหมอกสีดำค่อยๆ หยาดลงมา สัมผัสกับยอดตึกต่างๆ แสงไฟนีออนที่เคยสว่างไสว กลับหรี่แสงลงอย่างรวดเร็วราวกับถูกสูบพลังงานออกไป

“มันคืออะไร ทำไมฟ้าถึงมืดลงแบบนี้?” เสียงของผู้คนเริ่มเต็มไปด้วยความหวาดวิตก

ในขณะเดียวกัน ภูผาที่ยังคงยืนอยู่ท่ามกลางพายุเพลิงวิญญาณ รู้สึกได้ถึงพลังงานอันคุ้นเคยที่กำลังแผ่ขยายมาจากอีกทิศทางหนึ่ง มันคือพลังงานเดียวกับที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา แต่ถูกควบคุมและบิดเบือนไปในทางที่ชั่วร้าย

“ศาตรา…” ภูผาเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความโกรธแค้น เขารู้ว่าศาตราคือผู้บงการเบื้องหลังทั้งหมด

พายุเพลิงวิญญาณเริ่มแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้หยุดอยู่แค่ภายในสุสานอีกต่อไป มันเริ่มเล็ดลอดออกไปสู่ภายนอก สัมผัสกับผืนดินที่แห้งแล้งรอบๆ สุสาน

หญ้าแห้งที่อยู่รอบๆ เริ่มลุกไหม้เป็นเปลวไฟสีแดงฉานอย่างรวดเร็ว เปลวไฟเหล่านั้นลามเลื้อยไปตามพื้นดิน ราวกับงูพิษที่กำลังคืบคลาน

“ข้าต้องหยุดมัน!” ภูผากล่าวเสียงดัง เขาตัดสินใจที่จะไม่ยอมจำนนต่อพลังงานที่กำลังไหลเวียนอยู่ในตัวเขาอีกต่อไป เขาจะใช้มัน ต่อสู้กับต้นเหตุแห่งหายนะนี้

ภูผาหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิ เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้พยายามต่อต้านมัน เขาปล่อยให้มันไหลเวียนไปตามเส้นชีพจรของเขา

“ข้าจะควบคุมเจ้า!” ภูผาตะโกนก้อง

เมื่อเขาลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายสีแดงฉานเช่นเดียวกับเปลวไฟในพายุวิญญาณ พลังงานที่เคยปั่นป่วนอยู่ในตัวเขา ตอนนี้กลับสงบลง และพร้อมที่จะถูกสั่งการ

ภูผายกมือขึ้นข้างหนึ่ง เขาจินตนาการถึงเปลวไฟสีแดงที่ลุกโชนขึ้นมา

“จงสงบลง!”

ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้าม พายุเพลิงวิญญาณที่อยู่เบื้องหน้าเขา ยิ่งโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้น ราวกับจะเย้ยหยันความพยายามของเขา

“นี่มัน… ไม่ใช่แค่นั้น!” ภูผารู้สึกได้ถึงพลังงานอีกชนิดหนึ่งที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่เพลิงวิญญาณ แต่เป็นพลังงานที่เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง

ในขณะเดียวกัน ณ ใจกลางมหานคร ม่านหมอกสีดำที่ปกคลุมท้องฟ้าได้เริ่มแผ่ขยายวงกว้างออกไปอย่างรวดเร็ว มันโอบล้อมอาคารบ้านเรือนทั้งหมดไว้ ราวกับจะกลืนกินเมืองทั้งเมืองเข้าไป

แสงไฟนีออนที่เคยสว่างไสว ตอนนี้กลับมืดมิดลงจนเกือบทั้งหมด เหลือเพียงแสงสีแดงจางๆ ที่ดูน่าขนลุก

“เกิดอะไรขึ้น?” ผู้คนเริ่มแตกตื่น วิ่งหนีกันอย่างอลหม่าน

บนยอดตึกสูง ศาตรามองดูภาพที่กำลังเกิดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม

“เพลิงผลาญวิญญาณ… ใช่ มันคือจุดเริ่มต้น” ศาตรากล่าว “แต่สิ่งที่กำลังจะมาถึง… คือพายุวิญญาณที่แท้จริง”

ทันใดนั้นเอง จากใจกลางของม่านหมอกสีดำเหนือมหานคร ก็มีเสียงคร่ำครวญที่ดังมาจากเบื้องลึกดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความทุกข์ทรมาน

ม่านหมอกสีดำเริ่มก่อตัวเป็นรูปทรงประหลาด มันค่อยๆ บิดเบี้ยว หมุนวน และก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายใบหน้าที่น่าเกลียดน่ากลัว ดวงตาของมันสว่างวาบด้วยแสงสีม่วงเข้ม

“อ๊ากกกก!” เสียงกรีดร้องของผู้คนดังขึ้นเมื่อพวกเขาเห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวนั้น

ร่างที่ก่อตัวขึ้นจากม่านหมอกสีดำ ค่อยๆ ลอยต่ำลงมายังใจกลางมหานคร มันแผ่รัศมีแห่งความหนาวเย็นและความสิ้นหวังออกมา

ภูผาที่ยังคงเผชิญหน้ากับพายุเพลิงวิญญาณในสุสานโบราณ รู้สึกได้ถึงความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาจากอีกทิศทางหนึ่ง มันไม่ใช่ความเย็นธรรมดา แต่เป็นความเย็นที่กัดกินจิตวิญญาณ

“นี่มัน… พายุวิญญาณที่แท้จริง?” ภูผาพึมพำ เขาเข้าใจแล้วว่าศาตราไม่ได้ต้องการแค่ปลุกเพลิงวิญญาณให้ลุกโชน แต่เขากำลังจะนำพาสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นมาสู่โลก

เปลวไฟสีแดงฉานรอบตัวภูผายิ่งลุกโชนขึ้นราวกับจะตอบสนองต่อพลังงานที่กำลังแผ่ขยายมาจากมหานคร มันกำลังจะเกิดการปะทะกันระหว่างเพลิงวิญญาณกับพายุวิญญาณ

ภูผากำหมัดแน่น ดวงตาของเขายังคงเรืองแสงสีแดงฉาน แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

“ข้าจะหยุดเจ้า ศาตรา! ข้าจะหยุดหายนะนี้ให้ได้!”

เขาคำรามเสียงดัง พร้อมกับปลดปล่อยพลังงานเพลิงวิญญาณทั้งหมดที่เขามีออกมา พลันมีเปลวไฟสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดินรอบตัวเขา โอบล้อมร่างของเขาเอาไว้ ราวกับเกราะเพลิงอันทรงพลัง

แต่เมื่อเขามองไปยังมหานครที่อยู่ห่างไกลออกไป เขาก็เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า ภาพของเงาดำทะมึนที่กำลังโอบล้อมเมืองทั้งเมืองไว้ ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไปในความมืดมิด

อนาคตของมหานครแห่งนี้ กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย… และสงครามระหว่างเพลิงและวิญญาณ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างแท้จริง.