ตอนที่ 20 — เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ปะทะ เพลิงทมิฬ

แสงจันทร์สีเงินอ่อนยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่ลดละ ราวกับเป็นประจักษ์พยานอันเงียบงันต่อชะตากรรมที่กำลังจะอุบัติขึ้น ภูผายังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นดินเย็นชื้น สัมผัสได้ถึงความชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูก เขาเงยหน้ามองภาพเบื้องหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ลมหายใจติดขัดเมื่อเห็นภาพที่ยากจะเชื่อสายตา

เบื้องหน้าเขา สุสานโบราณที่เคยเงียบสงัดกลับกลายเป็นสมรภูมิเดือด ‌ร่างของเหล่าภูตผีปีศาจที่หลุดออกมาจากห้วงนรกกำลังเข้าประหัตประหารกับเหล่าทวยเทพที่ปรากฏกายขึ้นจากเงามืด แสงสีทองสว่างไสวของอาวุธศักดิ์สิทธิ์ปะทะกับเปลวเพลิงสีดำสนิทที่แผดเผาจนอากาศบิดเบี้ยว เสียงร้องโหยหวน เสียงดาบกระทบกัน เสียงตะโกนก้องกังวาน ผสมปนเปกันจนกลายเป็นเสียงอึกทึกที่สะท้อนไปทั่วหุบเขา

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น?" ภูผาพึมพำ ​เสียงแหบพร่า เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้ ทุกอย่างยังคงสงบนิ่ง มีเพียงพลังอำมหิตที่คุกรุ่นอยู่ใต้ผืนดิน แต่จู่ๆ กลับกลายเป็นการสู้รบที่โหดเหี้ยมราวกับจะตัดสินชะตากรรมของโลก

ทันใดนั้นเอง ร่างสูงสง่า รัศมีสีทองเจิดจ้า ‍ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าภูผา เขาคือ เทพศักดิ์ ผู้พิทักษ์แห่งสุสานโบราณ ใบหน้าของเทพศักดิ์ฉายแววเคร่งเครียด ดวงตาที่ทอประกายแห่งความมุ่งมั่นจับจ้องไปยังสมรภูมิเบื้องหน้า

"ภูผา! เจ้ายังมัวทำอะไรอยู่!" เสียงของเทพศักดิ์ดังขึ้น ‌ก้องกังวานราวกับสายฟ้าฟาด "พลังแห่งความมืดกำลังจะกลืนกินโลกใบนี้! พลังอำมหิตที่เจ้าปลดปล่อยออกมา ได้เปิดประตูสู่นรกภูมิ! บัดนี้ เหล่าปีศาจร้ายจากนรกได้หลั่งไหลเข้ามา และหากเราไม่หยุดยั้งมัน โลกทั้งใบจะมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน!"

ภูผาผงะ ‍เขาไม่เข้าใจ เทพศักดิ์กำลังกล่าวหาว่าเขาเป็นต้นเหตุ? แต่เขาก็จำได้ถึงช่วงเวลาที่เขาพยายามจะควบคุมพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างของเขา มันรู้สึกราวกับมีบางอย่างกำลังพยายามฉีกกระชากตัวเขาออกเป็นชิ้นๆ

"ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจ!" ภูผาตะโกนตอบ ดวงตาของเขามีแววสับสนและเจ็บปวด "พลังนี้... ​มันไม่ใช่ของข้า!"

"ไม่ว่ามันจะเป็นของใคร มันได้เปิดทางให้ความมืดแล้ว!" เทพศักดิ์กล่าว เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า ชูดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นสู่ฟ้า "พลังที่เจ้าปลุกขึ้นมา ได้ปลดปล่อย 'มหาเพลิงทมิฬ' ​แห่งนรกภูมิออกมา! เพลิงที่สามารถเผาผลาญได้ทุกสรรพสิ่ง แม้กระทั่งดวงวิญญาณ!"

ภูผาเบิกตากว้าง มหาเพลิงทมิฬ? ชื่อนี้ยิ่งทำให้เขาสั่นสะท้าน เขารู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเหล่าปีศาจเหล่านั้น มันไม่ใช่ความร้อนธรรมดา แต่เป็นความร้อนที่กัดกินถึงแก่นแท้ของชีวิต

"แล้ว... ​แล้วพวกท่านคือใคร?" ภูผาถาม พยายามรวบรวมสติ "พวกท่านกำลังต่อสู้กับอะไร?"

"เราคือผู้พิทักษ์แห่งโลก! ผู้ที่ถูกส่งลงมาเพื่อหยุดยั้งหายนะนี้!" เทพศักดิ์ตอบ "แต่พลังของมหาเพลิงทมิฬนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เราจะรับมือได้โดยลำพัง! ภูผา! เจ้าคือผู้ที่ปลุกพลังนี้ เจ้าคือผู้เดียวที่จะสามารถควบคุมมันได้!"

"ควบคุมมัน?" ภูผาทวนคำ "ข้า... ข้าทำไม่ได้!"

"เจ้าทำได้!" เสียงของเทพศักดิ์หนักแน่น "พลังที่สถิตในตัวเจ้า มิใช่พลังแห่งความมืด แต่เป็นพลังแห่งความสมดุล! เจ้าคือผู้เดียวที่สามารถดึงเอา 'เพลิงศักดิ์สิทธิ์' จากแก่นแท้ของโลกออกมา เพื่อดับมหาเพลิงทมิฬนั้น!"

เพลิงศักดิ์สิทธิ์? ภูผาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน เขามองเข้าไปในดวงตาของเทพศักดิ์ และเห็นประกายแห่งความหวังและความเชื่อมั่น เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่แปลกประหลาดจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า

"เพลิงศักดิ์สิทธิ์... จะออกมาได้อย่างไร?" ภูผาถาม เสียงแผ่วเบา

"เจ้าต้องเข้าถึงแก่นแท้ของสุสานนี้! ที่ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของพลังบริสุทธิ์!" เทพศักดิ์กล่าว "แต่เส้นทางนั้นอันตรายยิ่งนัก! เหล่าปีศาจจะขวางกั้นเจ้าทุกวิถีทาง!"

ก่อนที่ภูผาจะได้ตอบ ร่างของปีศาจตนหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าพวกพ้องอย่างเห็นได้ชัด พุ่งตรงเข้ามาหาเขา มันมีปีกที่กางออกราวกับเงาแห่งความตาย ดวงตาของมันลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิท

"เจ้ามนุษย์โง่เขลา! เจ้าคือผู้ปลุกข้า! จงมอบชีวิตของเจ้าให้ข้า!" ปีศาจร้ายคำราม เสียงของมันราวกับเสียงเหล็กเสียดสีกัน

ภูผาถอยกรูด เขาไม่มีอาวุธ ไม่มีพลังใดๆ ที่จะต่อกรกับสัตว์ร้ายตรงหน้าได้ แต่ในวินาทีนั้นเอง ภาพของมหานครที่กำลังจะถูกเพลิงวิญญาณกลืนกิน ก็ผุดขึ้นมาในหัว เขาเห็นผู้คนกำลังหวีดร้อง วิ่งหนีอย่างอลหม่าน ความทรงจำนั้นจุดประกายความเด็ดเดี่ยวขึ้นในหัวใจ

"ข้าจะไม่ยอมให้พวกแกทำลายโลกของข้า!" ภูผาตะโกนสุดเสียง เขาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ พยายามสัมผัสถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา

ทันใดนั้นเอง! แสงสีขาวบริสุทธิ์ สว่างไสวราวกับแสงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน ก็พุ่งออกมาจากร่างของภูผา มันแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว เผาไหม้เหล่าภูตผีปีศาจที่เข้ามาใกล้ให้กลายเป็นเถ้าถ่าน

"นี่มัน... เพลิงศักดิ์สิทธิ์!" เทพศักดิ์ร้องอุทานด้วยความยินดี "ภูผา! เจ้าทำได้แล้ว!"

ปีศาจตนนั้นถึงกับชะงัก มันไม่เคยพบเจอพลังที่สามารถต่อกรกับเพลิงทมิฬของมันได้มาก่อน แสงสีขาวบริสุทธิ์ของเพลิงศักดิ์สิทธิ์ปะทะเข้ากับเปลวเพลิงสีดำสนิทของมัน เกิดเป็นคลื่นพลังมหาศาลที่ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน

ภูผารู้สึกถึงพลังอันร้อนแรงที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา มันแตกต่างจากพลังที่เขาเคยรู้สึกก่อนหน้านี้ มันเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความบริสุทธิ์ และความหวัง เขาเงยหน้าขึ้นมองปีศาจตนนั้นด้วยสายตาที่แน่วแน่

"ข้าจะหยุดพวกแก!" ภูผากล่าว เขาไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร แต่เขารู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงระหว่างเขากับเพลิงศักดิ์สิทธิ์นี้

ในขณะเดียวกัน ท่ามกลางความโกลาหลในมหานคร เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีคราม กลับถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มควันสีดำที่ลอยมาจากทิศทางของสุสานโบราณ เปลวเพลิงสีดำสนิทเริ่มลุกลามไปตามอาคารต่างๆ ผู้คนแตกตื่นวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต

"นั่นมันอะไรกัน!" ผู้บัญชาการหน่วยดับเพลิงตะโกน พลางมองไปยังกลุ่มควันที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว "มันไม่ใช่แค่ไฟไหม้ธรรมดา!"

"เราไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน!" ลูกน้องตอบ ใบหน้าซีดเผือด "ความร้อนมัน... มันผิดปกติ!"

ทันใดนั้นเอง เพลิงสีดำสนิทก็พุ่งทะลุออกมาจากกลุ่มควัน มันมีรูปร่างคล้ายอสรพิษขนาดมหึมา เลื้อยคดเคี้ยวไปตามตึกรามบ้านช่อง สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงทุกครั้งที่มันสัมผัส

"มหาเพลิงทมิฬ!" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเงามืด เป็นเสียงของหญิงสาวผู้หนึ่ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

เธอคือ อัครา นักโบราณคดีผู้ซึ่งค้นพบเรื่องราวเกี่ยวกับสุสานโบราณ เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โทรหาใครบางคน

"ภูผา! เกิดเรื่องแล้ว! ไฟไหม้ลามไปถึงในเมืองแล้ว!" อัคราพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "มันไม่ใช่ไฟธรรมดา! มันคือเพลิงทมิฬที่พวกเรากลัว!"

ในขณะเดียวกัน ที่สุสานโบราณ ภูผากำลังต่อสู้กับปีศาจร้ายอย่างดุเดือด เพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่ล้อมรอบตัวเขากำลังปัดเป่าเหล่าภูตผีปีศาจที่พยายามจะเข้ามาทำร้าย แต่ก็ยังมีอีกหลายตนที่พยายามจะหาช่องว่าง

"เจ้าจะหยุดข้าไม่ได้! มนุษย์!" ปีศาจร้ายตะโกน มันพยายามจะโจมตีภูผาด้วยกรงเล็บที่คมกริบ

ภูผาหลบหลีกการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด เขาต้องหาทางไปให้ถึงแก่นแท้ของสุสานให้เร็วที่สุด แต่เส้นทางนั้นถูกปิดกั้นด้วยเหล่าปีศาจมากมาย

"ข้าต้องไปให้ถึง!" ภูผากล่าว เขาเริ่มเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เพลิงศักดิ์สิทธิ์รอบตัวเขาทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันชั้นดี

เทพศักดิ์กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับปีศาจตนอื่นๆ เขาเห็นภูผากำลังมุ่งหน้าไปยังใจกลางสุสาน

"ภูผา! จงรีบไป! ข้าจะถ่วงเวลาให้เจ้าเอง!" เทพศักดิ์ตะโกน

ภูผารับรู้ถึงความตั้งใจของเทพศักดิ์ เขาพยักหน้าและเร่งฝีเท้าขึ้น เขาเห็นแสงสว่างอันเจิดจ้าส่องมาจากใจกลางสุสาน เป็นแสงที่ดูคุ้นเคย ราวกับเป็นแหล่งกำเนิดของพลังงานอันบริสุทธิ์

แต่ทันใดนั้นเอง! พื้นดินใต้เท้าของภูผาก็ยุบตัวลง! เขาเสียหลักและกำลังจะตกลงไปในหุบเหวลึกเบื้องล่าง

"ไม่นะ!" ภูผาร้องเสียงหลง

ในขณะเดียวกัน อัคราที่กำลังโทรหาภูผาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของเขาผ่านทางโทรศัพท์

"ภูผา! เกิดอะไรขึ้น?!" อัคราตะโกนด้วยความตกใจ

แต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากปลายสาย มีเพียงเสียงสัญญาณขาดหายไป...

ภูผาจะรอดจากหุบเหวลึกนั้นได้อย่างไร? และเพลิงทมิฬในมหานครจะลุกลามไปถึงไหน? ชะตากรรมของโลกทั้งใบ กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย...