ตอนที่ 21 — ลมหายใจสุดท้ายของความหวัง

แสงจันทร์สีเงินอ่อนยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่ลดละ ราวกับเป็นประจักษ์พยานอันเงียบงันต่อชะตากรรมที่กำลังจะอุบัติขึ้น ภูผายังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นดินเย็นชื้น สัมผัสได้ถึงความชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูก ความปวดร้าวที่แล่นไปทั่วร่างบีบคั้นทุกอณู แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงมันอีกต่อไป จิตใจของเขาล่องลอยไปอยู่ในมิติอันห่างไกล สัมผัสได้ถึงพลังงานที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่เบื้องหน้า ‌เป็นพลังงานที่ชั่วร้าย เย็นยะเยือก และทรงอำนาจเกินกว่าที่เขาเคยจินตนาการ

"พลัง... มันแข็งแกร่งขึ้นทุกขณะ" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นในโสตประสาท ราวกับมาจากส่วนลึกที่สุดของจิตใจตนเอง "เพลิงวิญญาณ... กำลังจะครอบงำทุกสิ่ง"

ภูผาสูดหายใจลึก ​พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กระจัดกระจายราวกับใบไม้ในพายุ เขากระชับมือที่สั่นเทาแน่น สัมผัสได้ถึงก้อนหินศักดิ์สิทธิ์ที่เย็นเฉียบอยู่ในอุ้งมือ มันคือมรดกสุดท้ายจากบรรพชนผู้พิทักษ์ คือความหวังอันริบหรี่ที่จะหยุดยั้งหายนะครั้งนี้

"ข้า... ต้องไม่ยอมแพ้"

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ‍ภูผาหันขวับไปมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง เขาเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งกำลังก้าวเข้ามาภายใต้แสงจันทร์ เงาร่างนั้นคุ้นตา... มันคือ "มารุต" ชายหนุ่มผู้แข็งแกร่ง ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนร่วมทาง แต่บัดนี้กลับกลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุด

"ยังไม่ตายอีกหรือ ‌ภูผา?" มารุตเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย้ยหยัน ก่อให้เกิดความรู้สึกขมขื่นในใจภูผา "ข้าคิดว่าเจ้าคงกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านไปแล้วเสียอีก"

"มารุต... ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?" ภูผาถาม เสียงแหบพร่าแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว ‍"เจ้าไม่รู้หรือว่ากำลังทำอะไรอยู่?"

มารุตหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์ "ข้ารู้ดี ภูผา ข้ารู้ดีที่สุด! นี่คือโอกาสเดียวที่เราจะได้ปลดปล่อยพลังที่แท้จริงออกมา นี่คือการก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์! เจ้าไม่เข้าใจหรือ?"

"นี่ไม่ใช่พลัง ​มารุต! นี่คือความพินาศ! เจ้ากำลังปล่อยให้ความชั่วร้ายครอบงำจิตใจเจ้า!" ภูผาพยายามตะโกนสุดเสียง แต่เสียงของเขากลับแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"ความชั่วร้าย? ฮึ! เจ้าเรียกมันว่าความชั่วร้ายอย่างนั้นหรือ? มันคืออำนาจ! ​คือความอยู่รอด! เจ้ายังยึดติดกับอดีตที่อ่อนแอเกินไป ภูผา โลกนี้มันโหดร้าย เจ้าต้องแข็งแกร่งขึ้น! ต้องมีอำนาจ!"

มารุตก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ทุกย่างก้าวของเขากระทบพื้นดินอย่างหนักแน่น ราวกับจะเหยียบย่ำทุกสิ่งให้จมหายไป ​แสงจันทร์สะท้อนบนผิวหนังของเขา เผยให้เห็นเส้นเลือดสีดำที่ปูดโปนเป็นบางจุด ดวงตาของเขาแดงก่ำ เปล่งประกายด้วยแรงปรารถนาอันบ้าคลั่ง

"เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว มารุต" ภูผาพูดเบาๆ "สิ่งที่เจ้ากำลังจะเป็น... มันไม่ใช่เจ้า"

"ข้ากำลังจะเป็นสิ่งที่ข้าควรจะเป็น!" มารุตตวาดกลับ "เจ้าต่างหากที่ยังคงเป็นภูผาคนเดิมที่อ่อนแอ ขี้ขลาด! เจ้าไม่เคยเข้าใจเลยว่าอำนาจที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร!"

"อำนาจที่แท้จริง... ไม่ใช่การทำลายล้างทุกสิ่ง!" ภูผาชูหินศักดิ์สิทธิ์ขึ้น "นี่คืออำนาจที่แท้จริง! อำนาจที่จะปกป้อง!"

มารุตหัวเราะเสียงดังจนพื้นดินสะเทือน "เจ้าจะใช้ของโบราณไร้ประโยชน์นั่นมาต่อกรกับข้าอย่างนั้นหรือ? เจ้าช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน!"

ทันใดนั้น ร่างของมารุตก็พลันพุ่งเข้าใส่ภูผาด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่สายตามนุษย์จะมองเห็น ภูผารู้ตัวดีว่าเขาไม่สามารถปะทะตรงๆ กับมารุตในสภาพนี้ได้อีกต่อไป พลังที่สถิตอยู่ในร่างของมารุตนั้นรุนแรงเกินไป เขากลิ้งตัวหลบการโจมตีของมารุตอย่างฉิวเฉียด ฝ่ามือของมารุตฟาดลงบนพื้นดินอย่างแรง เกิดเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ เผยให้เห็นชั้นหินที่อยู่ลึกลงไป

"เจ้าจะหลบไปได้อีกนานแค่ไหน ภูผา?" มารุตตะคอก เสียงของเขาเปลี่ยนไป ราวกับมีเสียงคำรามของสัตว์ร้ายปะปนอยู่ด้วย "พลังวิญญาณกำลังทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ!"

"ข้าไม่รู้ว่าข้าจะหลบได้นานแค่ไหน" ภูผาตอบ ขณะที่เขากระโดดถอยหลังไปอีกครั้ง "แต่ข้ารู้ว่าข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายทุกสิ่ง!"

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ที่บัดนี้ปรากฏรอยร้าวสีดำเป็นแนวยาว แสงจันทร์เริ่มหรี่แสงลง เผยให้เห็นเงาของบางสิ่งที่น่ากลัวกำลังก่อตัวขึ้นในใจกลางของรอยร้าวนั้น มันคือศูนย์รวมของพลังงานอันชั่วร้าย ที่กำลังจะปลดปล่อยออกมาสู่โลก

"ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง" ภูผากระซิบกับตัวเอง "ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"

เขาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามสัมผัสถึงพลังงานของหินศักดิ์สิทธิ์ ความทรงจำของบรรพชนผู้ยิ่งใหญ่ถาโถมเข้ามาในจิตใจ ภาพของความพยายามในการผนึกพลังวิญญาณในอดีต ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

"พวกท่าน... พวกท่านสู้เพื่ออะไร?" ภูผาถามในใจ "เพื่อที่จะให้ข้ามาพบจุดจบแบบนี้หรือ?"

เสียงตอบรับดังขึ้นในโสตประสาท เป็นเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและความหวัง "ไม่ใช่... เพื่อให้เจ้าเป็นผู้สืบทอด... เพื่อให้เจ้าเป็นความหวังสุดท้าย..."

ภูผาเบิกตากว้าง เขาเข้าใจแล้ว! บรรพชนไม่ได้ฝากเพียงหินศักดิ์สิทธิ์ไว้ให้เขา แต่ยังฝากความรู้และพลังงานบางอย่างไว้ด้วย พลังงานที่สามารถต่อกรกับเพลิงวิญญาณได้

"ถ้าเจ้าเลือกที่จะสู้... จงอย่ากลัว!" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "จงใช้ความกล้าหาญเป็นอาวุธ! จงใช้ความรักเป็นเกราะป้องกัน!"

มารุตพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้โจมตีด้วยมือเปล่า แต่มีเปลวเพลิงสีดำอมม่วงพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา เป็นเปลวเพลิงที่ดูดกลืนแสงสว่างทุกอย่างรอบตัว

"ตายซะ ภูผา! นี่คือจุดจบของความอ่อนแอ!"

ภูผาไม่หลบ เขาชูหินศักดิ์สิทธิ์ขึ้นเหนือศีรษะ ขณะเดียวกันก็รวบรวมพลังงานทั้งหมดที่เขามี ผสานเข้ากับพลังงานที่เขาสัมผัสได้จากหินศักดิ์สิทธิ์

"ข้าจะไม่ตาย!" ภูผาตะโกนก้อง "ข้าจะปกป้องมัน! ข้าจะปกป้องโลกใบนี้!"

ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างจ้าก็พลันพุ่งออกมาจากหินศักดิ์สิทธิ์ ส่องสว่างเจิดจ้าจนมารุตต้องเบิกตาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แสงสีทองนั้นไม่ได้มีความร้อนรุนแรง แต่กลับแผ่ความอบอุ่นและความสงบสุขออกมา ราวกับเป็นแสงแห่งชีวิตที่กำลังต่อต้านแสงแห่งความตาย

เปลวเพลิงสีดำอมม่วงของมารุตปะทะเข้ากับแสงสีทองของภูผา เกิดเป็นแรงปะทะมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสุสานโบราณ พื้นดินแตกกระจายเป็นวงกว้าง เสียงคำรามดังลั่นของมารุตผสมผสานกับเสียงกระซิบแห่งพลังของหินศักดิ์สิทธิ์

ภูผารู้สึกได้ถึงพลังงานที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างของเขาอย่างไม่หยุดหย่อน มันคือพลังงานที่บริสุทธิ์ ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงอันแรงกล้าที่จะปกป้อง

"เป็นไปไม่ได้!" มารุตคำรามด้วยความเดือดดาล "เจ้า... เจ้าจะทำลายพลังของข้าได้อย่างไร!"

"นี่ไม่ใช่การทำลาย มารุต" ภูผาตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "นี่คือการรักษา! คือการคืนสมดุล!"

แสงสีทองเริ่มแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว กลืนกินเปลวเพลิงสีดำอมม่วงของมารุตจนสิ้น แสงนั้นสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ จนไม่มีใครสามารถมองเห็นอะไรได้อีกต่อไป

เมื่อแสงนั้นจางหายไป ภูผายังคงยืนอยู่ตรงนั้น หินศักดิ์สิทธิ์ในมือของเขายังคงเรืองรอง แสงสีทองอ่อนๆ ยังคงแผ่ซ่านออกมาจากตัวมัน

แต่... มารุตหายไปไหน?

ภูผากวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก เขามองเห็นเพียงรอยแยกขนาดใหญ่บนพื้นดิน และเศษซากปรักหักพังที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วไป

"มารุต!" เขาตะโกนเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

ทันใดนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ผิดปกติ รอยร้าวสีดำบนท้องฟ้า... มันกำลังขยายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว! ไม่ใช่แค่ขยายตัว แต่มันกำลังลามลงมายังใจกลางมหานครที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

"ไม่นะ!" ภูผาอุทาน เขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังจะหลุดรอดออกมาจากรอยร้าวนั้น

เขาหันกลับไปมองหินศักดิ์สิทธิ์ในมือ มันยังคงเปล่งแสงสีทองอยู่ แต่ดูเหมือนว่าพลังงานของมันกำลังจะอ่อนแรงลง

"ข้า... ข้าทำได้เพียงชะลอพวกมันไว้เท่านั้นหรือ?"

ความรู้สึกสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจของภูผา เขาต่อสู้กับมารุตจนเกือบเสียชีวิต และสุดท้ายก็พบว่าสิ่งที่เขาทำได้เพียงแค่ยื้อเวลาเท่านั้น

ขณะที่เขากำลังจมอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง เสียงกระซิบจากหินศักดิ์สิทธิ์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง "อย่าสิ้นหวัง... ภูผา... เจ้าได้ปลุกพลังอันยิ่งใหญ่ให้ตื่นขึ้นแล้ว... พลังที่จะนำพาแสงสว่าง... สู่ความมืดมิด..."

ภูผาเงยหน้าขึ้นมองรอยร้าวบนท้องฟ้าอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาจะไม่มีวันยอมแพ้! แม้ว่านี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมก็ตาม

แต่เขาจะทำอย่างไร? พลังของเขาจะเพียงพอหรือไม่? และมารุต... หายไปไหนจริงๆ? คำถามเหล่านี้ยังคงค้างคาอยู่ในใจของภูผา ขณะที่มหานครเบื้องล่างกำลังรอคอยชะตากรรมอันเลวร้ายจาก "เพลิงวิญญาณ" ที่กำลังจะลุกลาม...