แสงจันทร์สีเงินอ่อนยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่ลดละ ราวกับเป็นประจักษ์พยานอันเงียบงันต่อชะตากรรมที่กำลังจะอุบัติขึ้น ภูผายังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นดินเย็นชื้น สัมผัสได้ถึงความชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูก ความเหนื่อยล้ากรีดร้องโหยหวนไปทั่วทุกอณูของร่างกาย แต่เขากลับไม่อาจขยับเขยื้อน ราวกับมีพลังลี้ลับบางอย่างตรึงร่างเขาเอาไว้
เบื้องหน้าเขาคือภาพที่ชวนขนหัวลุก ดวงตาของภูผาเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างของ อัคนี ชายผู้เคยเป็นพันธมิตรที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา บัดนี้กลับกลายสภาพเป็นอสูรร้ายที่น่าสะพรึงกลัว ร่างกายของอัคนีถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิทที่ลุกโชนราวกับมาจากขุมนรก ดวงตาของเขาแดงฉานราวกับถ่านเพลิงที่กำลังจะดับมอด และริมฝีปากก็บิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
"ภูผา… สหายรัก…" เสียงแหบพร่าของอัคนีดังขึ้น ราวกับเสียงกระซิบจากยมโลก "เจ้ายังคงดื้อรั้นเช่นเคยสินะ"
ภูผาพยายามรวบรวมสติ ภาพความทรงจำอันเลวร้ายเมื่อครั้งที่เขาและอัคนีต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่คืบคลานเข้ามาในมหานครแห่งนี้ ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด พวกเขาเคยร่วมสาบานว่าจะปกป้องเมืองนี้ให้ถึงที่สุด แต่บัดนี้ สหายของเขากลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของความมืดนั้นเสียเอง
"อัคนี! เจ้าทำอะไรลงไป?" ภูผาตะโกนถามสุดเสียง แม้จะรู้ดีว่าคำตอบที่ได้รับอาจไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้ยิน
"ข้าทำในสิ่งที่ต้องทำ! ภูผา!" อัคนีหัวเราะเยาะ "เจ้าไม่เข้าใจหรอก พลังที่แท้จริง… พลังที่สามารถกลืนกินทุกสรรพสิ่ง… พลังที่หลับใหลอยู่ในสุสานแห่งนี้… มันคือสิ่งที่จะปลดปล่อยข้า!"
เปลวเพลิงสีดำรอบตัวอัคนีเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น ความร้อนแผดเผาแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ แม้แต่แสงจันทร์อันอ่อนโยนก็ยังดูหรี่แสงลง ราวกับจะพ่ายแพ้ต่อพลังอันมหาศาลนี้
"เจ้ากำลังจะทำลายทุกอย่าง! อัคนี!" ภูผาร้องเตือน "เมืองนี้… ผู้คน… เจ้าคิดว่านี่คือชัยชนะงั้นหรือ?"
"ชัยชนะ… หรือความว่างเปล่า… มันก็ไม่ต่างกันหรอก!" อัคนีตอบ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังใจกลางมหานครที่อยู่ไม่ไกลนัก "เมื่อทุกสิ่งถูกกลืนกิน… ก็จะไม่มีความเจ็บปวด… ไม่มีน้ำตา… มีเพียงความสงบ… ชั่วนิรันดร์!"
ภูผาพยายามยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ เขารู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้าย การต่อสู้ที่จะตัดสินชะตากรรมของมหานครแห่งนี้
"ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำเช่นนั้น!" ภูผากล่าวเสียงหนักแน่น พลางชักดาบประจำกายที่สลักลวดลายโบราณออกมา แสงสีทองอร่ามสาดประกายออกจากคมดาบ ราวกับจะตอบรับเจตจำนงของเจ้าของ
"หึ… ดาบเล่มนั้น… พลังที่ซ่อนเร้นอยู่… ข้าสัมผัสได้" อัคนีกล่าว "แต่มันจะไม่มีค่าอันใดเมื่อเทียบกับเพลิงนรกของข้า!"
ทันใดนั้น อัคนีก็พุ่งเข้าใส่ภูผาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เปลวเพลิงสีดำพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา สร้างคลื่นความร้อนที่รุนแรงจนพื้นดินรอบๆ หลอมละลาย
ภูผาตั้งรับอย่างเต็มที่ ยกดาบขึ้นปะทะกับเปลวเพลิงที่พุ่งเข้ามา เสียงกระทบกันดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาด เปลวเพลิงสีดำและแสงสีทองปะทะกันอย่างดุเดือด เกิดเป็นประกายไฟสีขาวนับไม่ถ้วนที่สาดกระจายไปทั่ว
"เจ้าแข็งแกร่งขึ้น… ภูผา" อัคนีกล่าว พลางสวนกลับด้วยหมัดที่ชุบด้วยเพลิงสีดำ "แต่เจ้ายังอ่อนแอเกินไป!"
หมัดของอัคนีปะทะเข้ากับดาบของภูผาอย่างจัง แรงปะทะมหาศาลส่งร่างของภูผากระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร เขาเซถลาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงตั้งมั่นอยู่ได้
"เจ้ามันบ้าไปแล้ว อัคนี!" ภูผาตะโกน ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่หอบหนัก "เจ้ากำลังกลายเป็นสิ่งที่เจ้าเคยต่อสู้มาตลอด!"
"ข้าคือผู้ปลดปล่อย!" อัคนีตอบ พลางปล่อยคลื่นพลังงานสีดำออกมาอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิมมาก คลื่นพลังงานนั้นพุ่งตรงเข้าใส่ภูผาอย่างไม่ลังเล
ภูผาไม่มีทางเลือก เขาต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อต้านทานคลื่นพลังงานนี้ เขากระชับดาบในมือ หลอมรวมจิตใจเข้ากับดาบ ทุกลมหายใจของเขาถูกเปลี่ยนเป็นพลังที่หล่อเลี้ยงดาบเล่มนี้
"เพลิงวิญญาณ… จงแผดเผา!" ภูผาร้องเรียก พลังงานสีทองอันบริสุทธิ์พวยพุ่งออกจากดาบ สาดประกายสว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน
เพลิงวิญญาณของภูผาปะทะเข้ากับคลื่นพลังงานสีดำของอัคนี เกิดเป็นม่านพลังงานขนาดมหึมาที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวราวกับถูกบีบคั้น
"พลังของเจ้า… มันยังไม่พอ!" อัคนีตะคอกด้วยความโกรธ เปลวเพลิงสีดำรอบตัวเขาพลันลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ความร้อนที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงจนภูผาแทบจะทนไม่ไหว
"ถึงเวลาต้องจบเรื่องนี้เสียที!" อัคนีประกาศ พลางรวบรวมพลังทั้งหมดของเขา ก่อนจะปล่อยออกมาเป็นลำแสงสีดำสนิทที่พุ่งตรงเข้าใส่ภูผา
ภูผารู้ดีว่าเขาไม่อาจต้านทานลำแสงนี้ได้หากไม่มีอะไรมาช่วย เขานึกถึงใบหน้าของผู้คนในมหานคร ใบหน้าของคนที่เขารัก และใบหน้าของสหายผู้จากไป
"ข้า… จะไม่ยอมแพ้!" ภูผาคำราม พลางรวบรวมพลังที่เหลือทั้งหมดของเขา เขาหลับตาลง สัมผัสถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา พลังที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ
"พลังแห่งสุสานโบราณ… จงปรากฏ!"
ทันใดนั้น วงแหวนพลังงานสีเขียวมรกตขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นรอบตัวภูผา พลังงานนี้ดูโบราณ ลึกลับ และทรงพลังอย่างน่าประหลาด มันค่อยๆ หลอมรวมเข้ากับเพลิงวิญญาณของเขา
"นี่มัน… อะไรกัน?" อัคนีเอ่ยถามด้วยความตกใจ เขาไม่เคยสัมผัสถึงพลังงานเช่นนี้มาก่อน
"นี่คือ… เพลิงผลาญวิญญาณ!" ภูผาตะโกนตอบ พลางลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยพลังงานสีเขียวมรกตที่น่าเกรงขาม
ภูผาเหวี่ยงดาบไปข้างหน้า ปลดปล่อยพลังงานที่หลอมรวมกันระหว่างเพลิงวิญญาณและเพลิงผลาญวิญญาณออกมาเป็นลำแสงสีเขียวมรกตอันทรงพลัง ลำแสงนี้พุ่งเข้าปะทะกับลำแสงสีดำของอัคนี
การปะทะกันครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ทั้งสองลำแสงบดขยี้กันอย่างดุเดือด เกิดเป็นคลื่นพลังงานที่แผ่กระจายออกไปอย่างมหาศาล ทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า
พื้นดินรอบๆ แตกกระจาย หินผาพังทลาย ต้นไม้เหี่ยวเฉาและกลายเป็นเถ้าถ่าน แม้แต่สุสานโบราณที่เคยแข็งแกร่งก็เริ่มแตกร้าว
ร่างของทั้งภูผาและอัคนีถูกแรงปะทะซัดกระเด็นไปคนละทิศละทาง ภูผากระแทกเข้ากับกำแพงหินโบราณอย่างแรง รู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างกาย แต่เขาก็ยังคงกัดฟันสู้
"เจ้า… เจ้าได้พลังนั้นมาได้อย่างไร?" อัคนีตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน ร่างกายของเขาเริ่มมีรอยแตกร้าว เปลวเพลิงสีดำรอบตัวเริ่มมอดลง
"ข้า… ได้รับมันมา… เพื่อปกป้อง… สรรพสิ่ง!" ภูผาตอบ พลางใช้ดาบยันพื้นเพื่อพยุงตัวเอง
การต่อสู้ยังไม่จบแค่นี้ อัคนีที่ใกล้จะพ่ายแพ้ กลับยิ่งคลุ้มคลั่ง เขาปลดปล่อยพลังที่เหลือทั้งหมดออกมา ก่อตัวเป็นพายุเพลิงสีดำขนาดยักษ์หมุนคว้างอยู่รอบตัวเขา
"ถ้าข้าต้องจบสิ้น… ทุกสิ่งก็ต้องจบสิ้นไปพร้อมกับข้า!" อัคนีตะโกนก้อง
พายุเพลิงสีดำทวีกำลังแรงขึ้นเรื่อยๆ มันกำลังจะกลืนกินทุกอย่าง รวมถึงภูผาด้วย ภูผารู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังจะถาโถมเข้ามา เขารู้ว่านี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของเขา
"ถึงเวลา… ที่ความดี… จะเอาชนะความชั่วร้าย!" ภูผากล่าว พลางรวบรวมพลังงานที่เหลืออยู่ทั้งหมดของเขา ผสมผสานกับพลังของเพลิงผลาญวิญญาณ
"เพลิงผลาญวิญญาณ… จงสถิต!"
ลำแสงสีเขียวมรกตที่เจิดจ้ากว่าเดิม ปรากฏขึ้นจากดาบของภูผา มันไม่ได้พุ่งออกไป แต่กลับหมุนวนรอบตัวเขา ก่อตัวเป็นเกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง
พายุเพลิงสีดำของอัคนีพุ่งเข้าปะทะกับเกราะเพลิงผลาญวิญญาณของภูผา เกิดเป็นเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสุสาน
แรงปะทะมหาศาลทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับโลกกำลังจะแตกออก แสงสว่างสีเขียวมรกตและสีดำสนิทสาดส่องตัดกันอย่างดุเดือด
ภูผากัดฟันสู้ เขาต้องต้านทานพายุเพลิงนี้ให้ได้ เพื่อปกป้องมหานคร และเพื่อหยุดยั้งอัคนี
แต่แล้ว… ท่ามกลางพายุเพลิงอันบ้าคลั่งนั้นเอง… เสียงกระซิบอันแผ่วเบา… แต่ทรงพลัง… ก็ดังขึ้นมาจากส่วนลึกของสุสานโบราณ…
"ถึงเวลาของข้าแล้ว…"
ภูผารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง พลังงานอันชั่วร้ายที่เขาเคยสัมผัสได้ก่อนหน้านี้… มันกำลังจะตื่นขึ้น… และดูเหมือนว่า… มันกำลังจะเกิดขึ้น… ท่ามกลางความสับสนอลหม่านของการต่อสู้ครั้งนี้…
เพลิงผลาญวิญญาณ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก