ตอนที่ 29 — เพลิงพิโรธ ล้างบาปเมือง

แสงจันทร์สีเงินอ่อนยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่ลดละ ราวกับเป็นประจักษ์พยานอันเงียบงันต่อชะตากรรมที่กำลังจะอุบัติขึ้น ภูผายังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นดินเย็นชื้น สัมผัสได้ถึงความชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูก สุสานโบราณแห่งนี้ไม่ใช่เพียงแค่ที่ฝังศพของเหล่าบรรพชน แต่เป็นจุดศูนย์รวมของพลังงานที่ถูกกดทับมานับพันปี พลังอำมหิตที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผืนดินกำลังปะทุขึ้น สั่นสะเทือนจิตวิญญาณของเขา

“ท่านลุง... ‌ข้าทำได้เพียงเท่านี้” เสียงของภูผาสั่นเครือ เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา แต่ประกายแห่งความมุ่งมั่นยังคงไม่ดับมอด ภาพของเมืองหลวงที่เขาเติบโต เมืองที่เต็มไปด้วยความทรงจำ กำลังถูกกลืนกินด้วยเงาสีดำทะมึนที่แผ่ขยายจากสุสานแห่งนี้ ทำให้หัวใจของเขาบีบรัด

“เจ้าไม่ได้ทำเพียงเท่านี้ ​ภูผา” เสียงทุ้มดุดันดังก้องอยู่ในหัวของเขา เป็นเสียงของวิญญาณบรรพชนผู้ทรงอำนาจที่เคยถ่ายทอดวิชาให้แก่เขา "เจ้าได้ปลุกชีพแห่งจิตวิญญาณโบราณขึ้นมา นี่คือจุดเริ่มต้นของการชำระล้าง”

แรงสั่นสะเทือนเริ่มรุนแรงขึ้น แผ่นดินแยกออกเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ เปลวเพลิงสีดำสนิทเริ่มปะทุขึ้นจากรอยแยกนั้น มิใช่เปลวเพลิงธรรมดา ‍แต่เป็นเพลิงที่เกิดจากวิญญาณที่ถูกเผาผลาญ เป็นพลังแห่งความแค้น ความเจ็บปวด และความปรารถนาอันแรงกล้าที่ถูกกดทับมานานนับศตวรรษ

ภูผาลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ เขาหยิบดาบอาคม “วิญญาณบรรพชน” ขึ้นมา ดาบที่สลักด้วยอักขระโบราณส่องประกายสีแดงเลือด ‌สัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวดาบ มันกำลังตอบสนองต่อพลังงานที่ปะทุขึ้นจากสุสาน

“ข้าพร้อมแล้ว” ภูผาประกาศก้อง เสียงของเขาก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณสุสานที่กำลังลุกเป็นไฟด้วยเปลวเพลิงสีดำ

ภาพของเมืองหลวงปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา ตึกระฟ้าเสียดฟ้าที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความเจริญ กำลังถูกคุกคามด้วยเงาแห่งความมืด ผู้คนมากมายกำลังตื่นตระหนก บ้างวิ่งหนี ‍บ้างภาวนา แต่ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งสิ่งที่กำลังจะมาถึงได้

“ข้าต้องทำลายต้นตอ” ภูผาตัดสินใจ พลังอำมหิตจากสุสานนี้ กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง หากเขาไม่สามารถหยุดยั้งมันได้ เมืองทั้งเมืองก็จะกลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน

เขาสาดสายตาไปยังใจกลางของสุสาน ที่ซึ่งพลังงานสีดำเข้มข้นกำลังก่อตัวเป็นรูปทรงที่น่าสะพรึงกลัว ​มันคือ “แก่นวิญญาณ” ซึ่งเป็นแหล่งรวมของพลังอำมหิตทั้งหมด

“วิญญาณบรรพชน จงสถิตอยู่กับข้า” ภูผาตะโกน พลังงานสีทองสว่างวาบขึ้นรอบกายเขา อักขระบนดาบวิญญาณบรรพชนเปล่งประกายเจิดจ้า

เขากระโจนเข้าใส่ใจกลางของพลังงานสีดำ ด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง ​ดาบในมือวาดเป็นเส้นโค้งสีเลือด ท่ามกลางเปลวเพลิงสีดำที่พวยพุ่งเข้าใส่

“อัคคีพิโรธ!” ภูผาตะโกนสุดเสียง เปลวเพลิงสีแดงฉานอันเกิดจากพลังแห่งวิญญาณของเขาได้ปะทุขึ้น ปะทะเข้ากับเปลวเพลิงสีดำอย่างรุนแรง

เกิดเสียงระเบิดกึกก้อง พลังงานมหาศาลปะทุออกไปรอบทิศทาง แผ่นดินใต้เท้าของภูผาร้าวลึกยิ่งขึ้น เปลวเพลิงสีดำที่ปะทุขึ้นจากสุสานเริ่มแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ​มุ่งหน้าสู่ใจกลางมหานคร

ภาพที่น่าตกใจปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยสดใส บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีดำทะมึนที่เกิดจากเปลวเพลิงวิญญาณ แสงสว่างจากตะวันและจันทราไม่อาจทะลวงผ่านได้

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากในเมือง ผู้คนสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามา แม้จะอยู่ห่างไกลจากสุสาน แต่พลังงานแห่งความตายก็กำลังคุกคามพวกเขา

ภูผาเห็นภาพนั้น สัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังของเมือง เขาตะโกนอีกครั้ง “ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายเมืองของข้า!”

เขากระดิกข้อมือ พลังงานจากดาบวิญญาณบรรพชนได้พุ่งเข้าโจมตีแก่นวิญญาณที่กำลังก่อตัวอย่างต่อเนื่อง แต่แก่นวิญญาณนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะทำลายได้ในคราวเดียว

“เจ้ากำลังดิ้นรนอย่างโง่เขลา” เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้น ราวกับมาจากทุกทิศทาง “พลังแห่งความแค้นของข้า จะกลืนกินทุกสิ่ง”

ภูผาสะบัดหน้าอย่างไม่ยี่หระ “ความแค้นจะนำมาซึ่งการล้างบาป”

เขาเริ่มรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี พลังที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากบรรพชน พลังแห่งความกล้าหาญ และพลังแห่งความรักที่มีต่อบ้านเกิด

“ทุกสิ่งมีจุดจบ” ภูผากล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความแน่วแน่ “และนี่คือจุดจบของพวกเจ้า!”

เขาเงื้อดาบขึ้นเหนือศีรษะ อักขระบนดาบส่องประกายสีทองสว่างเจิดจ้า พลังงานมหาศาลเริ่มไหลเวียนเข้าสู่ดาบ

“เพลิงพิโรธ จงชำระล้าง!”

ภูผากระโดดขึ้นกลางอากาศ ท่ามกลางเปลวเพลิงสีดำที่กำลังถาโถมเข้าใส่เขา เขาฟาดดาบลงไปเต็มแรง

เปลวเพลิงสีทองสว่างจ้าปะทุขึ้นจากดาบ วาดเป็นวงกลมขนาดมหึมา ครอบคลุมพื้นที่ของสุสานทั้งหมด

เปลวเพลิงสีทองและสีดำปะทะกันอย่างรุนแรง เกิดแสงสว่างจ้าจนแสบตา ราวกับดวงอาทิตย์อีกดวงกำลังถือกำเนิดขึ้น

แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนภูผาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เขาหลับตาลง สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังไหลเวียนผ่านตัวเขา

“วิญญาณบรรพชน จงช่วยข้า!”

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภูผาเห็นภาพที่น่าอัศจรรย์

เปลวเพลิงสีดำที่เคยปกคลุมสุสาน กำลังถูกเปลวเพลิงสีทองชำระล้าง มันค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นเพียงไอหมอกสีดำที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า แล้วสลายไปในอากาศ

แก่นวิญญาณที่เคยน่าสะพรึงกลัว บัดนี้แตกสลายเป็นผุยผง

เปลวเพลิงพิโรธของภูผากำลังแผ่ขยายออกไป ทำลายล้างพลังอำมหิตที่ซ่อนเร้นมานับพันปี

แต่เปลวเพลิงนั้นไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่นั้น มันกำลังมุ่งหน้าไปยังใจกลางมหานคร

ภูผาใจหายวาบ เขาไม่ได้ต้องการให้เพลิงของเขาทำลายล้างเมือง

“ไม่! ข้าไม่ได้ตั้งใจ!” เขาตะโกน

แต่เพลิงพิโรธนั้นได้ถูกปลดปล่อยออกไปแล้ว มันกำลังล้างบาปให้กับเมืองอย่างแท้จริง

ในขณะที่เปลวเพลิงสีทองกำลังโหมกระหน่ำไปทั่วเมือง ผู้คนต่างมองด้วยความหวาดกลัวและประหลาดใจ

แต่แล้ว ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น

เปลวเพลิงสีทองนั้น มิได้เผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้ แต่กลับส่องสว่างไปทั่วเมือง ชำระล้างความมืดมิด และปลุกเร้าจิตวิญญาณที่หลับใหล

ความร้อนที่เคยแผ่ซ่านเข้ามาอย่างน่ากลัว บัดนี้กลับกลายเป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วกาย

เปลวเพลิงสีทองส่องสว่างอาคารบ้านเรือน ชำระล้างฝุ่นละอองและความสกปรกที่สะสมมานาน

เงาแห่งความมืดที่เคยปกคลุมเมือง กำลังถูกขับไล่ไปโดยสิ้นเชิง

ผู้คนเริ่มออกจากที่หลบซ่อน มองดูปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความตกตะลึง

พวกเขาเห็นเปลวเพลิงสีทองลอยอ้อยอิ่งไปทั่วเมือง ราวกับกำลังโอบกอดและรักษาทุกสิ่งไว้

ภูผายืนมองภาพนั้นด้วยความโล่งใจระคนหวาดหวั่น

“เพลิงพิโรธ... ชำระล้าง หรือทำลายล้าง?” เขาพึมพำ

พลังอำมหิตจากสุสานโบราณถูกทำลายลงแล้ว แต่ผลที่ตามมานั้น กลับยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาจะคาดเดาได้

มหานครที่เคยเจริญรุ่งเรือง บัดนี้กำลังถูก “เพลิงพิโรธ” แห่งวิญญาณบรรพชนชำระล้าง

แต่การชำระล้างครั้งนี้ จะนำมาซึ่งสิ่งใด? การเริ่มต้นใหม่ที่สดใส หรือการล่มสลายที่สมบูรณ์?

ในขณะที่เปลวเพลิงสีทองเริ่มจางหายไป เผยให้เห็นแสงอรุณรุ่งที่กำลังจะมาถึง ภูผาสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยคาดคิด

บางสิ่งกำลังจะอุบัติขึ้น... บางสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของมหานครแห่งนี้ไปตลอดกาล.