ตอนที่ 30 — เพลิงสุดท้าย ณ ใจกลางมหานคร

แสงจันทร์สีเงินอ่อนยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่ลดละ ราวกับเป็นประจักษ์พยานอันเงียบงันต่อชะตากรรมที่กำลังจะอุบัติขึ้น ภูผายังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นดินเย็นชื้น สัมผัสได้ถึงความชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าไปถึงแก่นกระดูก แต่ความหนาวเหน็บนั้นกลับไม่อาจเทียบได้กับความเย็นยะเยือกที่เกาะกุมหัวใจ ดวงตาของเขามองตรงไปยังใจกลางของสุสานโบราณ ที่ซึ่งเพลิงวิญญาณอันอำมหิตกำลังคุกรุ่น ขยายวงกว้างขึ้นทุกขณะ ‌เปลวเพลิงสีม่วงเข้มที่ลุกโชนนั้นไม่ใช่เพียงภาพลวงตา มันคือพลังงานแห่งความแค้นและความสูญเสียที่สั่งสมมานับศตวรรษ กลิ่นอายของความตายและความมืดมนแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ราวกับว่าผืนดินแห่งนี้กำลังจะถูกกลืนกินด้วยความดำมืดอันไร้ที่สิ้นสุด

"พวกแก… พวกแกทำกับข้าไว้… ข้าจะเอาคืน… จะเอาคืนทั้งหมด…" เสียงกระซิบอันแหบพร่าราวกับเสียงลมหายใจของซากศพดังแว่วมาตามลม ​มันคือเสียงเพรียกหาแห่งวิญญาณร้ายที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากพันธนาการโบราณ ภูผาเม้มปากแน่น สัมผัสได้ถึงพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังปะทุขึ้นมา พลังงานนั้นไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะสามารถต้านทานได้ มันคืออำนาจแห่งความพินาศ ที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้าสู่ใจกลางมหานครอันศิวิไลซ์

"ภูผา… เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป" เสียงของมาลาที่แหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ดังขึ้นข้างกาย ‍เธอประคองร่างที่อ่อนแรงของตัวเองไว้ ท่ามกลางเปลวเพลิงที่เริ่มคุกคามเข้ามา มาลาคือผู้เดียวที่เข้าใจถึงรากเหง้าของปัญหาทั้งหมด เธอรู้ว่าเพลิงวิญญาณนี้มิใช่เพียงการอาละวาดของพลังงานเหนือธรรมชาติ แต่คือผลพวงจากการกระทำอันโหดร้ายในอดีต ที่ส่งทอดมาถึงปัจจุบัน

ภูผาเงยหน้าขึ้นมองมาลา ดวงตาของเขามีประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวปรากฏขึ้น "ข้าจะหยุดมัน ‌มาลา ข้าต้องหยุดมันให้ได้"

"แต่… พลังของมัน… มันมหาศาลเกินไป ภูผา เจ้า…" มาลาพยายามเอ่ยเตือน แต่ก็สัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นอันแรงกล้าในแววตาของภูผา

"ข้าสู้เพื่อทุกคน… ‍เพื่อเมืองนี้… เพื่ออนาคตของพวกเรา" ภูผาตอบ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของมาลา "ข้าจะใช้พลังที่ข้าได้รับมา… เพื่อปัดเป่าความชั่วร้ายนี้"

เขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง แม้ร่างกายจะยังอ่อนล้าจากการต่อสู้ที่ผ่านมา แต่จิตใจของเขาเด็ดเดี่ยวราวกับเหล็กกล้า ​ภูผากำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในกาย พลังแห่งบรรพบุรุษที่ถูกปลุกขึ้นมา พลังแห่งการปกป้องที่เขาสัมผัสได้จากผืนดินแห่งนี้

"พลังที่เจ้าได้รับมา… มันมีสองด้าน ภูผา" มาลาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ด้านหนึ่งคือการปกป้อง ​อีกด้านหนึ่งคือการทำลายล้าง เจ้าต้องควบคุมมันให้ได้… อย่าปล่อยให้ความโกรธแค้นครอบงำเจ้า"

ภูผารับฟังคำเตือนของมาลา เขารู้ดีถึงอันตรายของพลังที่เขาครอบครอง มันคือดาบสองคมที่พร้อมจะหวนกลับมาทำร้ายผู้ใช้ได้เสมอ หากขาดการควบคุม

"ข้าจะจำคำพูดของท่านไว้" ภูผาพยักหน้า เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเปลวเพลิงวิญญาณที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ​ใจกลางสุสานโบราณกลายเป็นเหมือนปากปล่องภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุออกมา

"ถึงเวลาแล้ว… ที่ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับมัน" ภูผากล่าวเสียงหนักแน่น

เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล ร่างของเขาถูกปกคลุมด้วยแสงสีทองอ่อนๆ ที่เปล่งประกายออกมาจากตัวเขา สุ้มเสียงอันน่าสะพรึงกลัวของวิญญาณร้ายดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะเย้ยหยันการมาถึงของเขา

"มนุษย์กระจ้อยร่อย… เจ้าคิดจะมาหยุดข้าอย่างนั้นหรือ… ฮ่าฮ่าฮ่า…" เสียงหัวเราะก้องกังวานสะท้อนไปทั่วบริเวณ

ภูผาไม่ตอบ เขาเพียงแต่ตั้งท่าเตรียมพร้อม แสงสีทองในกายเขาเริ่มทวีความสว่างขึ้น จนสามารถต้านทานความมืดมิดของเพลิงวิญญาณได้

"ข้าไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา… ข้าคือผู้พิทักษ์… และข้าจะปกป้องทุกสิ่ง!" ภูผาตะโกนก้อง พลังงานสีทองพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา ประสานเข้ากับพลังงานสีม่วงของเพลิงวิญญาณ เกิดเป็นสนามพลังอันมหาศาลที่ปะทะกันอย่างรุนแรง

เปลวเพลิงวิญญาณพุ่งเข้าโจมตีภูผาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับมันต้องการจะฉีกกระชากร่างของเขาให้แหลกสลาย แต่ภูผาก็สามารถปัดป้องมันไว้ได้ด้วยโล่พลังงานสีทองที่เขาสร้างขึ้น การปะทะกันของพลังงานทั้งสองฝ่ายทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย

"เจ้า… เจ้ามีพลังที่แข็งแกร่ง… แต่ก็ไม่มากพอที่จะต้านทานข้าได้!" เสียงของวิญญาณร้ายดังขึ้น มันเริ่มรวมตัวเป็นร่างเงาขนาดมหึมา ลอยเด่นอยู่เหนือใจกลางสุสาน

ร่างเงาเริ่มปลดปล่อยพลังงานอันร้ายกาจออกมา พลังงานนั้นไม่ได้มีเพียงความร้อน แต่ยังแผ่กระจายความหนาวเย็นและความหวาดกลัวออกมาด้วย ภูผารู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง ราวกับเขาจะต้องแบกรับน้ำหนักของทั้งโลกไว้

"มาลา… ถึงเวลาแล้ว" ภูผาหันไปพูดกับมาลา ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ

มาลาพยักหน้า เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปข้างหน้า สัมผัสได้ถึงพลังงานที่เธอสั่งสมมาตลอดชีวิต มันคือพลังงานแห่งความหวังและศรัทธา

"ถึงเวลา… ที่เราจะต้องร่วมมือกัน" มาลากล่าวเสียงหนักแน่น

ภูผาส่งยิ้มให้มาลา เขาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ รวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี เขาเริ่มร่ายมนต์โบราณ บทสวดที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน บทสวดที่สามารถผนึกอำนาจของเหล่าวิญญาณร้าย

แสงสีทองจากร่างของภูผาทวีความสว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว จนสามารถบดบังเปลวเพลิงวิญญาณได้ในที่สุด ท่ามกลางแสงสว่างอันเจิดจ้านั้น ร่างของภูผาก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป

"ข้า… คือผู้พิทักษ์แห่งแสง… และข้าจะขับไล่ความมืดมิดนี้ไป!" ภูผาตะโกนก้อง เสียงของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม

ร่างของภูผาถูกโอบล้อมด้วยแสงสีทองอร่าม และในขณะเดียวกันนั้นเอง แสงสีเงินบริสุทธิ์จากมาลาก็พุ่งเข้ามารวมกับแสงสีทองของเขา เกิดเป็นแสงสว่างอันเจิดจรัสที่สาดส่องไปทั่วทั้งสุสาน

"จงสลายไป… เหล่าวิญญาณแห่งความแค้น! จงกลับสู่ที่ของพวกเจ้า!" เสียงของมาลาประสานเข้ากับเสียงของภูผา

พลังงานที่หลอมรวมกันของทั้งสองคนก่อให้เกิดคลื่นพลังอันมหาศาล พลังนั้นไม่ใช่การทำลายล้าง แต่เป็นการชำระล้าง เป็นการส่งวิญญาณที่หลงทางให้กลับคืนสู่สภาวะเดิม

เปลวเพลิงวิญญาณที่เคยคุกรุ่นอย่างเกรี้ยวกราด บัดนี้กลับสั่นคลอน มันดูเหมือนจะถูกขับไล่ด้วยพลังงานอันบริสุทธิ์ ดวงตาของวิญญาณร้ายเบิกกว้างด้วยความตกใจ มันไม่เคยคาดคิดว่าจะมีพลังที่สามารถต้านทานมันได้ถึงเพียงนี้

"ไม่… เป็นไปไม่ได้! ข้า… ข้าไม่มีวันยอมแพ้!" เสียงของวิญญาณร้ายดังขึ้นอย่างสิ้นหวัง มันพยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เพื่อต้านทานคลื่นพลังงานที่กำลังถาโถมเข้ามา

แต่พลังแห่งการหลอมรวมของภูผาและมาลาแข็งแกร่งเกินกว่าที่มันจะต้านทานได้ เปลวเพลิงวิญญาณค่อยๆ ถูกบีบอัดเข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่ง…

"ซวบ!!!"

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวเกิดขึ้นพร้อมกับแสงสว่างวาบสุดท้าย เพลิงวิญญาณสีม่วงเข้มได้ถูกผนึกกลับเข้าไปในใจกลางของสุสานโบราณอีกครั้ง มันถูกพันธนาการด้วยพลังแห่งแสงสว่างอันบริสุทธิ์ที่ภูผาและมาลาสร้างขึ้น

ความเงียบสงบกลับคืนมาสู่สุสานอีกครั้ง แสงจันทร์สีเงินอ่อนยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่ลดละ แต่คราวนี้มันไม่ได้เป็นประจักษ์พยานแห่งหายนะ แต่เป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะ

ภูผาล้มลงไปคุกเข่าอีกครั้ง ร่างกายของเขาสั่นเทา เขาเหนื่อยล้าจนแทบจะหมดแรง แต่รอยยิ้มแห่งความโล่งใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"เราทำสำเร็จแล้ว… มาลา" ภูผากล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา

มาลาเดินเข้ามาประคองภูผาไว้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน "ใช่… เราทำสำเร็จแล้ว ภูผา เจ้าทำได้ดีมาก"

เธอกอดภูผาไว้แน่น ราวกับจะปลอบประโลมจิตใจที่เหนื่อยล้าของเขา

"แต่… เมือง… ใจกลางมหานคร…" ภูผาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"เพลิงวิญญาณได้ถูกยับยั้งแล้ว ภูผา พลังอำมหิตที่กำลังจะกลืนกินเมืองได้ถูกผนึกไว้แล้ว" มาลาตอบ "แต่… เราก็ยังต้องเฝ้าระวัง… พลังนี้สามารถตื่นขึ้นมาได้อีก หากความโลภและความชั่วร้ายในใจมนุษย์ยังคงอยู่"

ภูผาพยักหน้า เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบที่แท้จริง แต่เป็นเพียงการหยุดยั้งอันตรายชั่วคราว

"ข้าจะอยู่ที่นี่… คอยเฝ้ามอง" ภูผากล่าว ดวงตาของเขามองออกไปยังทิศทางของมหานครที่อยู่ไม่ไกล แสงไฟระยิบระยับของเมืองยังคงสว่างไสว ปราศจากภัยคุกคามที่กำลังจะเกิดขึ้น

"และข้า… ก็จะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ" มาลาเอ่ยเสริม

ทั้งสองคนมองหน้ากัน ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเข้าใจและความผูกพันที่ลึกซึ้ง การเดินทางของพวกเขาอาจจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่ภารกิจในการปกป้องโลกใบนี้ยังคงดำเนินต่อไป

เมื่อแสงแรกของวันใหม่เริ่มทอแสงขึ้นบนขอบฟ้า ภูผาและมาลาได้ลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง พวกเขาหันหลังให้กับสุสานโบราณที่กลับคืนสู่ความสงบ และเดินมุ่งหน้าไปยังมหานครที่รอคอยพวกเขาอยู่

แม้วิญญาณร้ายจะถูกผนึกไว้ในสุสานโบราณ แต่ในใจกลางมหานครนั้น ยังมี "เพลิง" อื่นๆ ที่รอคอยการเผาผลาญอยู่เสมอ ทั้งเพลิงแห่งความโลภ เพลิงแห่งความริษยา และเพลิงแห่งความแตกแยก

แต่ด้วยความกล้าหาญของภูผา และปัญญาของมาลา พวกเขาจะยังคงเป็นแสงสว่าง เป็นผู้พิทักษ์ที่คอยปกป้องโลกใบนี้ จากทุกภัยคุกคามที่อาจจะเกิดขึ้น… ตลอดไป.