ตอนที่ 4 — ปรากฏการณ์เงาอสูรและประกายแสงแห่งศรัทธา

ลมหนาวที่กัดกินผิวหนังของเหมันต์นั้นมิใช่เพียงความเย็นกาย แต่เป็นความเย็นยะเยือกที่แทรกซึมเข้าสู่กระดูกสันหลัง เขาหายใจเข้าลึกๆ สูดกลิ่นอายของเมืองที่กำลังจะสิ้นสลายเข้าไปเต็มปอด กลิ่นอายแห่งความสิ้นหวัง ความหวาดกลัว และกลิ่นโลหิตเจือจางของเหล่าผู้คนที่ต่อสู้ดิ้นรนจนถึงที่สุด ลอยปะปนมากับม่านหมอกสีดำทะมึนที่แผ่ปกคลุมไปทั่วทุกอณูของมหานครศิลาผา

เบื้องล่างเบื้องล่าง ‌ณ ถนนสายหลักที่เคยคึกคักไปด้วยผู้คน บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิรบอันดุเดือด เสียงตะโกนก้อง เสียงดาบกระทบกัน เสียงร้องโหยหวน และเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟจากอาคารสูงที่ควรจะสาดส่องยามค่ำคืน ​บัดนี้ถูกบดบังด้วยเงาอสูรกายที่แปรเปลี่ยนรูปร่างไปตามอำเภอใจของพญามาร บ้างก็เป็นอสรพิษขนาดมหึมาเลื้อยเลี้ยวพันรอบเสาไฟฟ้า บ้างก็เป็นอสุรกายที่มีปีกกว้างใหญ่บดบังท้องฟ้า บ้างก็เป็นเงาที่บิดเบี้ยวคล้ายมนุษย์แต่มีดวงตาแดงฉานจ้องมองราวกับจะกลืนกินชีวิต

เหมันต์ผู้ยืนอยู่บนยอดตึกสูงที่สุด ทอดสายตามองภาพเบื้องล่างด้วยความสงบนิ่ง แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ ไม่มีความหวั่นไหวใดๆ ปรากฏแม้แต่น้อย ‍ราวกับว่าภัยพิบัตินี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่รอคอยให้เขาเข้ามาจัดการ

“พวกมันช่างไร้สาระ” เสียงทุ้มนุ่มของเหมันต์เอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ทว่ากลับก้องกังวาน ราวกับเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านดวงดาว

ทันใดนั้นเอง ร่างของเหมันต์ก็สั่นไหวเล็กน้อย เขาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพียงแค่สูดกลิ่นอายของเมือง ‌แต่เป็นการรวบรวมพลังที่หลับใหลอยู่ภายในตัวตนของเขา

“ถึงเวลาแล้ว…”

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเหมันต์ก็เปล่งประกายสีทองอำพัน เจิดจรัสยิ่งกว่าแสงดาวที่เคยมีบนฟากฟ้า ม่านหมอกสีดำรอบตัวเขาเริ่มสั่นคลอน ราวกับถูกรังสีแห่งความร้อนแผดเผา

“พวกอสูรกาย จงระวังพลังแห่งบุตรแห่งทวยเทพ!”

สิ้นเสียงของเหมันต์ ร่างของเขาก็พลันพุ่งทะยานลงมาจากยอดตึกราวกับดาวตก แสงสีทองอำพันสาดส่องนำทางไปตามเส้นทางที่เขาพุ่งผ่าน ‍บดบังเงาอสูรกายที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่เบื้องล่าง

เหล่าอสูรกายที่กำลังอาละวาดอยู่บนพื้นดินพลันหยุดชะงัก พวกมันสัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่กำลังถาโถมเข้ามา พลังที่แตกต่างจากพลังแห่งความมืดที่พวกมันคุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง

เงาอสูรกายรูปร่างคล้ายหมาป่าขนาดใหญ่ที่มีดวงตาสีแดงฉานหันมามองทางเหมันต์ มันคำรามลั่น ส่งเสียงแหบพร่าราวกับก้อนหินเสียดสีกัน ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เหมันต์ด้วยความเร็วสูง

แต่เหมันต์กลับเพียงยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวของเขาส่องประกายสีทองอำพันราวกับมีแสงอาทิตย์สถิตอยู่ ร่างของหมาป่าอสูรกายพลันแข็งทื่อกลางอากาศ ​ก่อนที่จะสลายกลายเป็นเถ้าธุลีสีดำที่ปลิวว่อนไปตามลม

“ไม่!” เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นจากที่ใดที่หนึ่งในความมืด

เสียงนั้นมิได้มาจากหมาป่าอสูรกายเพียงตนเดียว แต่เป็นเสียงสะท้อนของอสูรกายอีกนับร้อยนับพันที่กำลังเผชิญหน้ากับเหมันต์

เหมันต์ไม่หยุดยั้ง เขาเคลื่อนไหวไปทั่วมหานครราวกับสายลมที่มองไม่เห็น ร่างกายของเขาปรากฏขึ้นที่ใดที่หนึ่งอย่างรวดเร็วราวกับมีเวทมนตร์ แสงสีทองอำพันสาดส่องไปทั่วทุกที่ที่เขาผ่าน เงาอสูรกายที่เคยปกคลุมเมืองเริ่มสลายไปทีละน้อย

บนพื้นดิน เหล่าผู้คนที่กำลังต่อสู้อย่างสิ้นหวัง ​พลันรู้สึกถึงความหวังที่ผุดขึ้นในใจ พวกเขาเห็นแสงสว่างที่สาดส่องผ่านม่านหมอกสีดำ เห็นร่างของเหมันต์ที่กำลังปราบเหล่าอสูรกายอย่างง่ายดาย

“นั่นคือ…บุตรแห่งทวยเทพ!” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นท่ามกลางสนามรบ

“เขามาแล้ว! เขามาช่วยพวกเราแล้ว!”

เสียงแห่งความยินดีปรีดาเริ่มดังขึ้นแทนที่เสียงแห่งความหวาดกลัว พลังชีวิตของเหล่าผู้คนที่กำลังจะสิ้นหวัง กลับพลันเพิ่มพูนขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

แต่ทว่า…

ขณะที่เหมันต์กำลังปราบเหล่าอสูรกายอย่างต่อเนื่อง เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจกลางของเมือง ​พลังงานที่มืดมิดกว่า เย็นเยือกกว่า และชั่วร้ายกว่าที่เขาเคยสัมผัสมา

“นี่มัน…ม่านแห่งความมืดที่แท้จริง” เหมันต์พึมพำ เขาสัมผัสได้ถึงตัวตนของพญามารที่กำลังแสดงอำนาจอย่างเต็มที่

บนอาคารสูงใจกลางเมือง ซึ่งเป็นจุดที่ม่านหมอกสีดำเข้มข้นที่สุด ณ ที่แห่งนั้น ปรากฏเงาขนาดมหึมา ก่อตัวขึ้นจากความมืดมิดล้วนๆ มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ใหญ่โตกว่าอาคารทั้งหลัง ดวงตาของมันส่องประกายสีแดงฉานราวกับดวงอาทิตย์ที่ถูกเผาไหม้

“เจ้า…คือใคร…” เสียงทุ้มต่ำราวกับฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเงาอสูรกายนั้น

เหมันต์หยุดนิ่ง เขามองไปยังเงาอสูรกายนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ข้าคือเหมันต์ ผู้มาเพื่อทลายความมืดมิดของเจ้า!”

สิ้นคำของเหมันต์ ร่างของเขาก็พลันส่องแสงเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง แสงสีทองอำพันนั้นรุนแรงยิ่งกว่าเดิม บดบังแม้กระทั่งเงาอสูรกายของพญามาร

“เจ้า…กล้าดี!” เสียงแห่งความโกรธเกรี้ยวของพญามารดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

ในขณะนั้นเอง กลุ่มหมอกสีดำที่ปกคลุมเมืองพลันหนาแน่นขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของอสูรกายรูปร่างประหลาดอีกนับไม่ถ้วน พวกมันปรากฏตัวขึ้นจากพื้นดิน จากกำแพง จากทุกซอกทุกมุมของเมือง ราวกับว่าพญามารกำลังเรียกพลทหารของมันมาเสริมทัพ

เหมันต์สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังถาโถมเข้ามา พลังที่รุนแรงจนแม้แต่เขาเองก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดัน

“ดูเหมือนว่า…การต่อสู้ที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น”

เขากำหมัดแน่น รู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกาย พลังแห่งบุตรแห่งทวยเทพที่พร้อมจะต่อกรกับความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

“ข้าจะปกป้องเมืองนี้…ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!”

เหมันต์พุ่งทะยานเข้าใส่ฝูงอสูรกายเหล่านั้นอย่างไม่ลังเล แสงสีทองอำพันสาดส่องไปทั่วทุกที่ที่เขาไป ราวกับพายุแห่งแสงที่กำลังกวาดล้างความมืดมิด

แต่ทว่า…

ขณะที่เขากำลังต่อสู้อย่างดุเดือด ร่างของเขาก็พลันรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาอย่างฉับพลัน ความเย็นยะเยือกที่เคยสัมผัสได้ในตอนแรก กลับพลันทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบจะหยุดการเคลื่อนไหว

“นี่มัน…อะไรกัน?”

เหมันต์มองไปยังร่างของตนเอง เขาสังเกตเห็นว่าบนแขนของเขา ปรากฏเส้นสายสีดำทะมึนกำลังค่อยๆ คืบคลานไปตามผิวหนังราวกับรากไม้ที่กำลังเจาะลึกเข้าไปในเนื้อ

“ไม่ใช่…พลังของข้า…มันกำลังถูกบิดเบือน!”

ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยเกิดขึ้นในใจของเหมันต์ ความรู้สึกที่คล้ายคลึงกับความสิ้นหวัง แต่ทว่า…

“ไม่! ข้าจะไม่ยอมแพ้!”

แม้ร่างกายจะเริ่มแข็งทื่อ แต่จิตใจของเหมันต์กลับแข็งแกร่งยิ่งขึ้น เขาเพ่งสมาธิไปที่แก่นกลางของพลังงานอันชั่วร้ายนั้น พยายามหาทางต้านทานมัน

ขณะที่เหมันต์กำลังต่อสู้อย่างหนักหน่วงกับพลังอันชั่วร้ายที่เริ่มกัดกินตัวตนของเขาเองนั้นเอง เสียงตะโกนดังขึ้นจากเบื้องล่าง

“ท่านเหมันต์! อย่าสิ้นหวัง!”

เหมันต์เงยหน้าขึ้นมอง เห็นกลุ่มชาวเมืองที่รอดชีวิตจากภัยพิบัติ กำลังชูมือขึ้นฟ้า ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความกังวล แต่ในดวงตาของพวกเขากลับเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น

“พลังของพวกเรา…จะส่งไปถึงท่าน!”

ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีขาวบริสุทธิ์พลันปรากฏขึ้นจากมือของชาวเมืองเหล่านั้น แสงสว่างที่อ่อนโยน แต่ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยพลังอันน่าอัศจรรย์ แสงสว่างนั้นลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า สาดส่องไปยังร่างของเหมันต์

เส้นสายสีดำที่กำลังคืบคลานบนร่างของเหมันต์ พลันสั่นไหวราวกับถูกแสงสว่างนั้นขับไล่

“นี่มัน…พลังแห่งศรัทธา!” เหมันต์อุทานด้วยความประหลาดใจ

พลังแห่งศรัทธาของเหล่าผู้คน กำลังหลอมรวมเข้ากับพลังแห่งบุตรแห่งทวยเทพของเขา ก่อให้เกิดพลังงานที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

เหมันต์ยิ้มออกมา รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง “ข้า…ไม่เคยอยู่เพียงลำพัง!”

เขาปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มี ผสมผสานกับพลังแห่งศรัทธาของเหล่าผู้คน พุ่งเข้าปะทะกับเงาอสูรกายของพญามารอย่างรุนแรง

เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วทั้งมหานคร แสงสว่างสีทองอำพันและสีขาวบริสุทธิ์ สาดส่องปะทะกับความมืดมิดสีดำทะมึนอย่างดุเดือด

เหมันต์ผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ จะสามารถทลายม่านแห่งความมืดมิดนี้ได้หรือไม่? หรือว่าพลังแห่งพญามารนั้นจะแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะต้านทานไหว? การต่อสู้เพื่อชะตากรรมของมหานครศิลาผา กำลังจะเข้าสู่บทสรุปที่คาดไม่ถึง…