ตอนที่ 8 — เหมันต์ปะทะเงามายา: ปฐมบทแห่งการทรยศ

ลมหนาวที่กัดกินผิวหนังของเหมันต์นั้นมิใช่เพียงความเย็นกาย แต่เป็นความเย็นยะเยือกที่แทรกซึมเข้าสู่กระดูกสันหลัง เขาหายใจเข้าลึกๆ สูดกลิ่นอายของเมืองที่กำลังจะสิ้นสลายเข้าไปเต็มปอด กลิ่นอายแห่งความสิ้นหวัง คละเคล้ากับกลิ่นโลหิตและซากอสูรที่ยังคงอบอวลอยู่ทั่วอาณาบริเวณ ดวงตาคมกริบสีนิลฉายแววเด็ดเดี่ยว ขณะก้าวเท้าข้ามซากปรักหักพังที่เคยเป็นบ้านเรือนของผู้คนนับพัน

เมืองที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรือง ‌บัดนี้กลายเป็นเพียงดินแดนต้องสาปที่ถูกปกคลุมด้วยเงามืดอันน่าสะพรึงกลัว ท้องฟ้ายามค่ำคืนไร้ซึ่งแสงดาว มีเพียงแสงสลัวๆ จากดวงจันทร์ที่บิดเบี้ยวสาดส่องลงมาตัดกับเงาตะคุ่มของตึกรามบ้านช่องที่ถูกทิ้งร้าง ยิ่งย้ายเข้าสู่ใจกลางเมืองเท่าใด ความรู้สึกกดดันและอึดอัดก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับม่านหมอกแห่งความสิ้นหวังกำลังบีบรัดหัวใจ

"ยังเหลืออีกไม่มากสินะ..." เหมันต์พึมพำกับตัวเอง ​เสียงของเขาแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบสงัด เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของเหล่าอสูรที่ยังคงลอยละล่องอยู่รอบกาย เงาของพวกมันเลื้อยคลานไปตามพื้นดินราวกับหนวดปลาหมึกยักษ์ที่กำลังโอบล้อมเหยื่อ

ทันใดนั้น เงาดำทะมึนร่างหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว รวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน วัตถุสีดำสนิทที่แผ่รังสีแห่งความชั่วร้ายปะทุออกมาจากเงาร่างนั้น พุ่งตรงเข้ามากระแทกอกของเหมันต์

"ฉัวะ!"

เสียงปะทะดังขึ้นพร้อมกับประกายแสงสีขาวเจิดจ้าที่สาดกระจายไปทั่ว เหมันต์ตั้งรับด้วยดาบศักดิ์สิทธิ์ ‍"วายุรัตน์" ที่ส่องประกายราวกับแสงดาวที่ถูกกลั่นมา เขาสามารถปัดป้องการโจมตีนั้นไว้ได้อย่างหวุดหวิด ทว่าแรงกระแทกนั้นมหาศาลจนทำให้เขาเซถอยหลังไปสองก้าว

"อึก!"

เขาขบริมฝีปาก พลางพยุงตัวอย่างมั่นคง เงาร่างที่โจมตีเมื่อครู่บัดนี้ปรากฏตัวตนให้เห็นชัดเจน มันคืออสูรร่างกายบิดเบี้ยว ผิวหนังสีดำสนิทราวกับถ่าน ‌ลำตัวผอมเกร็ง แต่กลับมีกรงเล็บคมกริบยาวเหยียดราวกับใบมีดที่ชวนขนลุก ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงฉานราวกับถ่านเพลิงที่กำลังลุกไหม้

"บังอาจนัก! กล้าขัดขวางเส้นทางของข้า!" เสียงแหบพร่าของอสูรดังขึ้น มันพูดได้ ราวกับมีความคิดอันซับซ้อน

"เส้นทางของเจ้า? เจ้าหมายถึงเส้นทางสู่หายนะของเมืองนี้อย่างนั้นหรือ?" ‍เหมันต์เอ่ยถาม ใบหน้าเรียบนิ่ง แต่สายตาที่มองไปยังอสูรนั้นเปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็น

"โง่เง่า! ข้าคือผู้สืบทอดแห่งเงามืด! ผู้ที่จะนำความมืดมิดมาสู่ดินแดนแห่งนี้! เจ้าคือใครบังอาจมาขวางทางข้า!" อสูรตะโกนก้อง พลางสะบัดกรงเล็บไปมา

"ข้าคือเหมันต์ ​ผู้ที่จะนำแสงสว่างกลับคืนมาสู่ที่แห่งนี้" เหมันต์ตอบ เสียงของเขาชัดเจนและหนักแน่น ราวกับจะสยบทุกสิ่งรอบกาย

"แสงสว่าง? ฮ่าๆๆ! แสงสว่างไม่มีอยู่จริง! มีเพียงความมืดมิดนิรันดร์เท่านั้น!" อสูรหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ​ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เหมันต์อีกครั้ง

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด เหมันต์วาดลวดลายดาบอันสง่างาม ดาบวายุรัตน์วาดวงแหวนแห่งพลังสีขาวสะท้อนแสงไปมา โจมตีเข้าใส่ร่างของอสูรอย่างต่อเนื่อง แต่ละครั้งที่ดาบสัมผัสกับร่างของอสูร จะมีประกายแสงสว่างวาบขึ้น และร่างของอสูรจะถอยร่นไปเล็กน้อย ราวกับถูกพิษร้าย

ทว่าอสูรตนนี้ก็มิใช่ธรรมดา ​มันว่องไวราวกับสายลม ร่างกายของมันสามารถแปรเปลี่ยนเป็นเงาได้ เคลื่อนที่ไปมาได้อย่างรวดเร็วราวกับภาพลวงตา กรงเล็บคมกริบของมันโจมตีเข้าใส่เหมันต์อย่างไม่หยุดหย่อน บางครั้งก็พุ่งตรง บางครั้งก็อ้อมไปด้านหลัง บางครั้งก็แยกออกเป็นเงาหลายสาย

"ระวัง! มันกำลังใช้เงามายา!" เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลังของเหมันต์

เหมันต์ชะงักไปเล็กน้อย เขาหันไปมอง เห็นหญิงสาวร่างบอบบางยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอสวมชุดคลุมสีเข้มที่ดูเหมือนจะกลืนไปกับเงามืด แต่ทว่าใบหน้าของเธอกลับดูคุ้นตา

"เฟลิเซีย..." เหมันต์เอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา

ใช่แล้ว! เธอคือเฟลิเซีย! หญิงสาวที่เขาเคยพบเจอในเมืองแห่งนี้ ก่อนที่ความมืดจะกลืนกินทุกสิ่ง! แต่ทำไม...ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่? และทำไมเธอถึงรู้จักวิธีการต่อสู้ของอสูตนตนนี้?

"เฟลิเซีย! เจ้า...เจ้าเป็นใครกันแน่?" เหมันต์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

เฟลิเซียก้าวเท้าออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตาคู่สวยฉายแววสับสนและหวาดกลัว

"ท่านเหมันต์...ข้า...ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น..." เสียงของเธอสั่นเครือ "ข้าจำอะไรไม่ได้เลย...ทุกอย่างมันมืดไปหมด...แล้วพอข้าลืมตาขึ้นมา...ข้าก็เห็นท่าน...และ...แล้วก็เห็นอสูตนตนนั้น..."

"เจ้าพูดจริงหรือ?" เหมันต์มองเฟลิเซียอย่างพิจารณา เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ มันเป็นพลังงานที่ทั้งอ่อนแอและสับสน ไม่ใช่พลังงานแห่งความมืดอย่างที่เขาคาดไว้

"จริง! ข้าสาบาน!" เฟลิเซียยืนยัน

ทันใดนั้น อสูรตนนั้นก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

"ฮ่าๆๆ! อย่าไปเชื่อคำพูดของนาง! นางก็เป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งของข้า! ผู้ที่แปรพักตร์จากแสงสว่างมาสู่เงามืด!"

"อะไรนะ!" เหมันต์ตะโกนด้วยความตกใจ เขาหันกลับไปมองเฟลิเซีย ใบหน้าของเธอซีดเผือดกว่าเดิมราวกับกระดาษ

"เฟลิเซีย! นี่มันเรื่องอะไรกัน! เจ้าบอกว่าเจ้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" เหมันต์ถาม เสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้น

"ข้า...ข้า...ท่านเหมันต์...โปรดอย่าเข้าใจผิด..." เฟลิเซียพยายามอธิบาย "ข้า...ข้าไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงทำแบบนั้น...ทำไมข้าถึง...ถึงมาอยู่กับมัน..."

"ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น!" อสูรตะโกน "นางคือผู้ที่เลือกข้า! เลือกที่จะรับใช้ความมืด! และนางคือผู้ที่จะมอบพลังสุดท้ายให้กับข้า!"

"พลังสุดท้าย?" เหมันต์ถาม ดวงตาของเขาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา

"ใช่! พลังที่จะทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น! และพลังที่จะทำให้เจ้าสิ้นสูญ!" อสูรกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "เจ้าไม่รู้หรือ? ว่ามนุษย์ที่สิ้นหวัง ย่อมพร้อมที่จะทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเอาชีวิตรอด! และนาง...ก็เช่นกัน!"

เหมันต์มองเฟลิเซียด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน มันคือความเสียใจ ความผิดหวัง และความสับสน เขารู้ดีว่าเฟลิเซียเป็นคนดี มีจิตใจที่อ่อนโยน แต่คำพูดของอสูรตนนี้ก็ช่างน่าหวาดหวั่น ราวกับจะมีเรื่องราวบางอย่างซ่อนอยู่

"เฟลิเซีย...ทำไม..." เหมันต์ถาม เสียงของเขาแผ่วเบาลง

เฟลิเซียหลับตาลง น้ำตาไหลรินอาบแก้ม

"ข้า...ข้าขอโทษ..." เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน "ข้า...ข้าหมดหนทางแล้ว...ข้า...ข้าไม่เหลืออะไรแล้ว..."

"หมดหนทาง? เจ้ากำลังพูดถึงอะไร?" เหมันต์ถาม พยายามจะเข้าไปใกล้เฟลิเซีย

"หยุด! อย่าเข้ามา!" อสูรตะโกน "นางไม่ใช่เฟลิเซียที่เจ้าเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว! นางคือส่วนหนึ่งของข้า! และตอนนี้...นางคือพลังที่จะทำให้ข้าไร้เทียมทาน!"

ทันใดนั้น ร่างของเฟลิเซียก็เริ่มเปล่งแสงสีดำอันมืดมิดออกมา แสงนั้นค่อยๆ ล้อมรอบตัวเธอ ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไป เธอเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรง

"อ๊าาาา!" เสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากปากของเฟลิเซีย

เหมันต์พุ่งเข้าไปหาเฟลิเซียทันที เขาไม่สนใจอสูรอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เขาเห็นคือเฟลิเซียที่กำลังทุกข์ทรมาน

"เฟลิเซีย! อดทนไว้! ข้าจะช่วยเจ้า!" เหมันต์ตะโกน

แต่ก็สายเกินไป ร่างของเฟลิเซียถูกแสงสีดำกลืนกินไปจนหมดสิ้น เมื่อแสงนั้นจางหายไป ร่างของเธอก็หายไปจากที่นั่น เหลือเพียงความว่างเปล่า

"ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวเราะของอสูรดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความปีติยินดี "เห็นไหม! พลังของนาง! มันช่างยิ่งใหญ่! ข้าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก!"

เหมันต์หันไปมองอสูรด้วยความโกรธแค้น ดวงตาของเขาฉายแววสีแดงก่ำราวกับเปลวเพลิงแห่งความเดือดดาล

"เจ้า...เจ้าทำอะไรกับเฟลิเซีย!" เหมันต์ตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยโทสะ

"ข้า? ข้าเพียงแค่รับเอาสิ่งที่นางมอบให้! และตอนนี้...ข้าจะใช้พลังนี้...เพื่อกำจัดเจ้า!" อสูรกล่าว พลางรวบรวมพลังงานสีดำเข้มข้นไว้ที่ปลายกรงเล็บ

ร่างของอสูรบิดเบี้ยวผิดรูปไปจากเดิม มันขยายใหญ่ขึ้น ผิวหนังสีดำสนิทของมันเริ่มปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำเงา ดวงตาของมันสว่างไสวราวกับดวงดาวที่กำลังจะดับสูญ

"เจ้าจะต้องชดใช้! ชดใช้ในสิ่งที่เจ้าทำกับเฟลิเซีย!" เหมันต์กล่าว พลางยกดาบวายุรัตน์ขึ้นเตรียมพร้อม

"ชดใช้? ฮ่าๆๆ! ข้าไม่เคยทำผิด! ข้าเพียงแค่ทำในสิ่งที่ข้าควรทำ! และตอนนี้...ถึงตาเจ้าที่จะต้องสิ้นสูญแล้ว!" อสูรกล่าว ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เหมันต์อีกครั้ง

แต่คราวนี้ การโจมตีของมันรุนแรงและเฉียบคมกว่าเดิมหลายเท่า การเคลื่อนไหวของมันรวดเร็วราวกับสายฟ้า และพลังที่แผ่ออกมาจากตัวมันก็เย็นยะเยือกจนแทบจะหยุดการเต้นของหัวใจ

เหมันต์ต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีเพื่อป้องกันการโจมตีอันดุเดือดของอสูรตนนี้ การปะทะกันของดาบวายุรัตน์และกรงเล็บแห่งเงามืด ก่อให้เกิดประกายแสงและเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

"เจ้ากำลังจะพ่ายแพ้แล้ว! ยอมแพ้เสียเถอะ!" อสูรเย้ยหยัน

เหมันต์กัดฟันแน่น เขารู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ที่ยากลำบากที่สุดนับตั้งแต่เขาเหยียบย่างเข้ามาในดินแดนต้องสาปแห่งนี้ การสูญเสียเฟลิเซียไปนั้นเป็นบาดแผลที่ลึก แต่เขาก็ไม่สามารถยอมแพ้ได้

"ข้าไม่มีวันยอมแพ้! ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ! ข้าก็จะสู้!" เหมันต์กล่าว ด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่

เขาหลับตาลงชั่วครู่ นึกถึงใบหน้าของเฟลิเซียที่กำลังยิ้มให้เขาในวันวาน ความทรงจำเหล่านั้นเป็นเหมือนประกายไฟที่จุดเชื้อเพลิงแห่งความมุ่งมั่นในตัวเขา

"เฟลิเซีย...ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าเอง..."

เมื่อลืมตาขึ้น ดวงตาของเหมันต์ก็สว่างไสวไปด้วยพลังอันบริสุทธิ์ พลังที่พร้อมจะปะทุออกมาทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง

"นี่คือจุดจบของเจ้า!" เหมันต์ตะโกน ก่อนจะรวบรวมพลังทั้งหมดของดาบวายุรัตน์ และพุ่งเข้าใส่ร่างอันใหญ่โตของอสูรด้วยความเร็วเหนือมนุษย์

การต่อสู้ครั้งนี้ จะตัดสินชะตากรรมของเหมันต์ และอาจรวมถึงชะตากรรมของดินแดนแห่งนี้ด้วย!