ตอนที่ 13 — แสงแห่งศรัทธาปะทะเงาสิ้นหวัง

เหมันต์ยังคงยืนนิ่งท่ามกลางนครที่มอดไหม้ แสงสีเงินจากดวงจันทร์ที่เคยสาดส่องความหวัง บัดนี้กลับถูกบดบังด้วยม่านหมอกสีดำทะมึนที่ปกคลุมราวกับผ้าห่อศพ กลิ่นอายของความตายและความสิ้นหวังคละคลุ้งอยู่ในอากาศ แต่ในอกของบุรุษผู้แข็งแกร่งดุจหุบเขาน้ำแข็งนั้น กลับมีความมุ่งมั่นที่ลุกโชนราวกับเปลวเพลิงนิรันดร์

"นี่หรือคือสิ่งที่เจ้าเรียกว่า 'ความสงบสุข' พญามาร" ‌เสียงของเหมันต์ก้องกังวานไปทั่วซากปรักหักพัง มันเป็นเสียงที่เยือกเย็น แต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "เจ้าปล้นเอาความหวัง ปล้นเอาชีวิต ปล้นเอาทุกสิ่งไปจากที่นี่ แล้วเจ้าจะเหลืออะไรในวันที่ทุกอย่างดับสูญ"

ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏขึ้นจากเงามืด ​ร่างนั้นสวมชุดเกราะสีดำสนิท ประดับด้วยอัญมณีสีเลือดที่ส่องประกายราวกับดวงตาของสัตว์ร้าย ใบหน้าของมันถูกซ่อนไว้ภายใต้หมวกเหล็กที่บดบังทุกสิ่ง ยกเว้นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่เผยให้เห็นฟันแหลมคม

"มนุษย์น้อยเอ๋ย" เสียงห้าวทุ้มดังขึ้น ราวกับเสียงกรีดของเหล็กบนหิน "เจ้ามาที่นี่เพื่ออะไร? จะมาขอความตายอย่างง่ายดาย ‍หรือจะมาประดับบารมีข้าด้วยวิญญาณอันอ่อนแอของเจ้า"

"ข้ามาเพื่อทวงคืน" เหมันต์ตอบ ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย ไม่แสดงอาการหวาดหวั่นใดๆ "ข้ามาเพื่อเผาผลาญความมืดมิดของเจ้าให้มอดไหม้ ด้วยแสงแห่งศรัทธาที่ข้าแบกรับมา"

พญามารหัวเราะเสียงดังราวกับฟ้าร้อง "แสงแห่งศรัทธา? ฮ่าๆๆ ‌ช่างเป็นคำพูดที่น่าขัน! ศรัทธาของมนุษย์มันช่างเปราะบาง ยิ่งกว่าใยแมงมุมในวันที่ลมพายุพัดผ่าน จงมองดูรอบตัวเจ้าสิ! นี่คือผลลัพธ์ของความศรัทธาที่เจ้าภาคภูมิใจ! ความสิ้นหวัง! ความตาย! นั่นคือสิ่งที่เหลืออยู่!"

เหมันต์ไม่ตอบ ‍เขาเพียงแต่หลับตาลง ลมหายใจของเขาเริ่มแปรเปลี่ยน มันหนาวเย็นกว่าเดิม จนอากาศรอบข้างเริ่มแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เปลวเพลิงสีฟ้าอ่อนๆ เริ่มก่อตัวขึ้นรอบกำปั้นของเขา มันเป็นเปลวเพลิงที่ไม่แผดเผา แต่กลับแผ่ซ่านความเย็นยะเยือกที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าความหนาวเหน็บใดๆ

"เจ้าไม่เข้าใจ" ​เหมันต์กล่าว พลางลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีเงินวาวราวกับดวงดาว "ศรัทธาที่แท้จริงนั้น ไม่ได้อยู่ที่ผลลัพธ์ แต่คือการยืนหยัดเผชิญหน้ากับความสิ้นหวังต่างหาก! และข้า... ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้!"

เมื่อคำพูดสุดท้ายของเหมันต์สิ้นสุดลง ​ร่างของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับลูกธนูที่ถูกปล่อยจากคันศร แสงสีฟ้าอ่อนๆ จากเปลวเพลิงนิรันดร์รอบตัวเขาก็สว่างวาบขึ้น จนสามารถขับไล่เงาแห่งความมืดที่ปกคลุมท้องฟ้าออกไปได้ชั่วขณะ

พญามารยิ้มเยาะ "กล้าหาญนัก! แต่ความกล้าหาญนั้น จะเป็นเพียงประกายไฟเล็กๆ ที่จะถูกพายุแห่งข้าดับลง!"

พลัน! ​พื้นดินรอบตัวพญามารก็สั่นสะเทือน มีหนามแหลมคมสีดำทะมึนพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินราวกับงูพิษนับร้อยตัว มันพยายามจะโอบรัดร่างของเหมันต์ที่กำลังพุ่งเข้าหา แต่ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เหมันต์ก็สามารถหลบหลีกได้อย่างฉิวเฉียด

"การต่อสู้บนพื้นดินนั้น ไม่คู่ควรกับข้า!" เหมันต์ตะโกน เขากระโดดขึ้นสูงเสียจนเกือบจะชนกับยอดเมฆที่ถูกเงาดำย้อม เขาปล่อยพลังแห่งความเย็นยะเยือกออกมาเป็นคลื่นลูกใหญ่ พุ่งเข้าปะทะกับร่างของพญามาร

คลื่นความเย็นนั้น แม้จะดูไม่รุนแรงเท่าเปลวไฟ แต่มันกลับทรงพลังอย่างคาดไม่ถึง เมื่อมันกระทบเข้ากับชุดเกราะสีดำของพญามาร ผิวเกราะก็เริ่มเกิดรอยร้าวเล็กๆ ราวกับกำลังถูกกร่อนด้วยกรดที่มองไม่เห็น

"อึก!" พญามารส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด แม้จะพยายามปกปิด แต่สีหน้าของเขาก็แสดงออกถึงความประหลาดใจ "นี่มันอะไรกัน! พลังของเจ้า... ช่างอันตราย!"

"นี่คือพลังที่แท้จริงของข้า" เหมันต์กล่าว "พลังที่เกิดจากการหยั่งรู้ถึงความเจ็บปวดของผู้อื่น และการอธิษฐานขอพรจากฟ้าดิน!"

เหมันต์พุ่งเข้าประชิดร่างของพญามารอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ใช้เพียงพลังแห่งความเย็น แต่ยังปลดปล่อย "ดาบหิมะนิรันดร์" ออกมา ดาบเล่มนั้นมีด้ามจับที่ทำจากเขาของสัตว์เทพในตำนาน ส่วนคมดาบนั้น เปล่งประกายสีเงินวาวราวกับน้ำแข็งที่บริสุทธิ์ที่สุด

"รับไปเสีย!" เหมันต์ตะโกน พร้อมกับฟาดฟันดาบหิมะนิรันดร์เข้าใส่พญามาร

ฉึก! เสียงคมดาบกระทบกับเกราะดังขึ้น แต่คราวนี้เกราะของพญามารก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของมันเซถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าภายใต้หมวกเหล็กฉายแววโกรธเกรี้ยว

"เจ้าบังอาจทำลายเกราะของข้า!" พญามารคำราม "ข้าจะฉีกร่างเจ้าเป็นชิ้นๆ!"

พญามารยกแขนขึ้น เหนือหัวของเขาปรากฏกลุ่มเมฆสีดำทะมึนที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง แสงสีแดงฉานส่องลอดออกมาจากภายใน เผยให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

"นี่คือพลังที่แท้จริงของข้า! พลังแห่งเงามรณะ!" พญามารตะโกน "ทุกสิ่งที่จะถูกมันสัมผัส จะมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน!"

กลุ่มเมฆสีดำเริ่มพุ่งลงมาหาเหมันต์อย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่เพียงแค่กลุ่มเมฆ แต่มันคือเงาที่เคลื่อนไหวได้ มันมีรูปร่างคล้ายกับกรงเล็บขนาดมหึมา ที่พร้อมจะตะครุบกลืนกินทุกสิ่ง

เหมันต์ยืนหยัดเผชิญหน้ากับภัยคุกคามนั้น เขาหลับตาลงอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้มบางๆ "ข้าได้ยินเสียงของพวกเขา... เสียงของทุกคนที่เจ้าพรากไป..."

พลัน! ร่างของเหมันต์ก็สว่างวาบขึ้น แสงสีเงินที่เปล่งประกายออกมาจากร่างของเขา มีความเข้มข้นและอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ มันไม่ใช่แสงแห่งความเย็นอีกต่อไป แต่เป็นแสงแห่งความหวัง แสงแห่งการเยียวยา

"นี่คือพลังที่เจ้าไม่มีวันเข้าใจ!" เหมันต์กล่าว "พลังแห่งจิตวิญญาณของพวกเขา! พลังที่ถูกจุดประกายขึ้นด้วยศรัทธา!"

แสงสีเงินนั้นพุ่งตรงเข้าปะทะกับกลุ่มเมฆสีดำทะมึนของพญามาร ทันทีที่แสงสว่างปะทะกับเงามรณะ เงามรณะนั้นก็เริ่มสั่นสะท้าน มันเหมือนกับถูกไฟช็อต ร่างของมันบิดเบี้ยว และเริ่มสลายตัวไปช้าๆ

"ไม่! เป็นไปไม่ได้!" พญามารร้องลั่นด้วยความตกตะลึง "พลังของมนุษย์... จะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร!"

"เจ้าประเมินค่าจิตวิญญาณของมนุษย์ต่ำเกินไป" เหมันต์ตอบอย่างเยือกเย็น "พวกเขาอาจจะเปราะบาง แต่เมื่อรวมพลังกัน ด้วยศรัทธาที่แท้จริง... ไม่มีเงาใดที่จะสามารถกลืนกินพวกเขาได้!"

แสงสีเงินทวีความสว่างขึ้นเรื่อยๆ มันขับไล่เงาแห่งความมืดออกไปทีละน้อย อากาศที่เคยเย็นยะเยือกก็เริ่มอุ่นขึ้นทีละนิด ราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าที่กำลังจะมาเยือน

พญามารที่กำลังอ่อนแรง พยายามรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย "เจ้า... เจ้าจะหยุดข้าไม่ได้! ข้าจะกลับมา! ข้าจะกลับมาพร้อมกับความมืดมิดที่ยิ่งกว่าเดิม!"

"เจ้าจะไม่มีวันได้กลับมา" เหมันต์กล่าว พร้อมกับยกดาบหิมะนิรันดร์ขึ้นสูง "นี่คือจุดจบของเจ้า!"

เหมันต์ฟาดฟันดาบหิมะนิรันดร์ลงมาด้วยสุดแรงเกิด แสงสีเงินอันเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วทุกอณูของนครที่กำลังจะสิ้นสลาย มันสาดส่องเข้าไปในทุกซอกทุกมุม ขับไล่เงาแห่งความมืดที่เกาะกินหัวใจของผู้คนมาเนิ่นนาน

ฉัวะ! เสียงดาบฟาดฟันดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของพญามารก็ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เงาแห่งความมืดที่เคยปกคลุมไปทั่ว ก็พลันสลายตัวหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง เหมันต์ก็ทรุดตัวลงคุกเข่า เขาหายใจหอบหนัก แม้ชัยชนะจะตกเป็นของเขา แต่พลังที่ใช้ไปนั้นก็มหาศาล ร่างกายของเขาอ่อนล้าจนแทบยืนไม่ไหว

แต่แล้ว... เสียงกระซิบอันแผ่วเบา ก็ดังขึ้นมาในโสตประสาทของเขา

"ขอบคุณ..."

"ขอบคุณ... ท่านผู้กล้า..."

เหมันต์เงยหน้าขึ้นมองรอบตัว แสงสีเงินที่เคยสว่างไสว บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นแสงสีทองอ่อนๆ ที่สาดส่องมาจากบนฟ้า ราวกับเป็นพรจากสรวงสวรรค์

"พวกเขา... พวกเขาฟื้นคืนชีพแล้วอย่างนั้นหรือ?" เหมันต์พึมพำด้วยความประหลาดใจ

แต่แล้ว... ความจริงอันน่าสะพรึงกลัว ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา

แม้เงาแห่งพญามารจะสลายไป แต่สิ่งที่มันทิ้งไว้ กลับไม่ใช่ความสงบสุข... แต่เป็นดินแดนที่ถูกสาป!

บนพื้นดินที่เคยเป็นนครแห่งแสง บัดนี้กลับกลายเป็นพื้นดินแห้งแล้ง แตกระแหง ราวกับถูกสาปให้เป็นไปตลอดกาล ต้นไม้ที่เคยเขียวขจี บัดนี้กลับเหี่ยวเฉาไร้ชีวิตชีวา สัตว์ร้ายที่เคยถูกกักขัง ก็พลันหลุดออกมาจากที่คุมขัง พร้อมกับความกระหายเลือดที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

"ไม่นะ..." เหมันต์อุทานด้วยความตกใจ "นี่มัน... นี่มันไม่ใช่ชัยชนะที่สมบูรณ์!"

เสียงกระซิบแผ่วเบาก็กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง

"แม้เงาจะหายไป... แต่คำสาปยังคงอยู่..."

"ท่านผู้กล้า... โปรดช่วยพวกเราด้วย..."

เหมันต์ยืนขึ้นอย่างเชื่องช้า เขากวาดตามองไปรอบๆ ซากปรักหักพังที่ยังคงอยู่ เขาเห็นใบหน้าของผู้คนมากมายที่กำลังหวาดกลัว พวกเขากำลังมองมาที่เขาด้วยความหวัง... และความสิ้นหวัง...

"ข้า... ข้าจะต้องหาทางทำลายคำสาปนี้ให้ได้!" เหมันต์ประกาศก้อง "ข้าจะไม่มีวันทิ้งพวกเจ้าไป!"

แต่ก่อนที่เหมันต์จะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้... เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราด ก็ดังขึ้นมาจากทิศทางหนึ่ง...

"ใครบังอาจมาทำลายพลังของข้า! ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ!"

เหมันต์หันไปมองตามเสียงคำราม และสิ่งที่เขาเห็น... ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น!

เบื้องหน้าของเขา... ปรากฏร่างของพญามารอีกตนหนึ่ง! ร่างนั้นใหญ่โตกว่าเดิมหลายเท่า! ดวงตาของมันลุกโชนด้วยเปลวไฟสีแดงฉาน! และมันกำลังจ้องมองมาที่เหมันต์ด้วยความแค้นเคืองอย่างสุดขีด!

"นี่มัน... อะไรกันแน่!" เหมันต์อุทานด้วยความตกตะลึง "ข้า... ข้าคิดว่าข้าได้สังหารมันไปแล้ว!"

"เจ้า... เจ้าโง่เขลา!" เสียงของพญามารตนใหม่ดังขึ้น ราวกับเสียงกรีดของภูเขาไฟที่กำลังปะทุ "นั่นเป็นเพียงร่างจำแลงของข้า! ร่างที่แท้จริงของข้า... รอคอยเจ้าอยู่ที่ปราสาทแห่งพญามาร!"

เหมันต์กำหมัดแน่น เขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... และการเดินทางต่อไป... จะยิ่งอันตรายกว่าเดิม...

เขาจะต้องเดินทางผ่านดินแดนต้องสาป... เพื่อไปยังปราสาทแห่งพญามาร... เพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่แท้จริง... และเพื่อทำลายคำสาปที่กำลังคุกคามโลกใบนี้...