ตอนที่ 22 — ฤทธานุภาพแห่งเหมันต์พิชิตมฤตยู

ลมเย็นยะเยือกกรีดผ่านผิวหนังของเหมันต์ราวกับคมมีดน้ำแข็ง ความหนาวเหน็บที่เคยเป็นเพียงสัมผัสภายนอก บัดนี้มันได้แทรกซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่กัดกินไปทั่วสรรพางค์กาย แต่สิ่งเหล่า... ความทรมานนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นพลังอันไร้ขีดจำกัด เหมันต์ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางมหานครที่ถูกเงาแห่งความมืดกลืนกิน อาคารสูงระฟ้าที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความเจริญรุ่งเรือง ‌บัดนี้กลับกลายเป็นโครงกระดูกสีดำทะมึนที่ตั้งตระหง่านราวกับอสุรกาย รอคอยจะกลืนกินทุกชีวิตที่หลงเหลืออยู่

"เจ้าคิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้งั้นรึ พญามาร!" เสียงของเหมันต์ดังก้องสะท้อนไปทั่วผืนฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีดำสนิท ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีฟ้าอ่อน ราวกับดวงดาวที่ส่องแสงท่ามกลางคืนอันมืดมิด พลังแห่งเหมันต์ที่หลับใหลมานานได้ตื่นขึ้นแล้ว

เบื้องหน้าของเขาคือเหล่าอสูรรับใช้ของพญามาร แต่ละตนล้วนมีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว ​บ้างก็มีแขนขาจำนวนมาก บ้างก็มีดวงตาเรืองรองด้วยเปลวไฟสีแดงเพลิง แต่กระนั้น พวกมันก็ไม่อาจเทียบได้กับพลังที่กำลังปะทุขึ้นจากร่างของเหมันต์

"จงแหลกสลายไปซะ!" เหมันต์รวบรวมพลังไว้ที่ฝ่ามือ สร้างเป็นลูกบอลน้ำแข็งสีฟ้าใสขนาดมหึมา มันหมุนวนด้วยความเร็วสูง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เหล่าอสูรอย่างรวดเร็ว

"โครม! ‍เคร้ง! แคร้ง!" เสียงระเบิดดังสนั่น ลูกบอลน้ำแข็งแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อให้เกิดเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมนับพัน นับหมื่น พุ่งเข้าใส่เหล่าอสูรราวกับห่าฝน เหล่าอสูรกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ‌ร่างกายของพวกมันถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ก่อนจะสลายไปในอากาศ

แต่การต่อสู้ยังไม่จบเพียงเท่านี้ เงาแห่งความมืดที่แท้จริงกำลังคืบคลานเข้ามา มันคือพญามารซาตาน หัวหน้าแห่งเหล่าปีศาจ ร่างกายของมันใหญ่โตมโหฬาร ผิวหนังสีดำสนิทราวกับถ่าน มีปีกขนาดใหญ่สองข้างกางออกปกคลุมท้องฟ้า ‍ดวงตาของมันแดงก่ำราวกับถ่านเพลิงที่กำลังลุกไหม้

"บังอาจนัก! เจ้ามนุษย์กล้าดียังไงมาเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของข้า!" เสียงคำรามของพญามารดังราวกับฟ้าร้อง มันชูมือขึ้นสูง ก่อนจะปล่อยลำแสงสีดำออกมา พุ่งตรงเข้าใส่เหมันต์

เหมันต์ไม่รอช้า ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง หลบหลีกลำแสงได้อย่างฉิวเฉียด ​เขาประสานมือเข้าด้วยกัน ก่อนจะร่ายคาถา

"เหมันต์ธารา พิทักษ์ผืนดิน!"

ทันใดนั้น พื้นดินรอบตัวเหมันต์ก็เริ่มแข็งตัว และแตกแยกออกเป็นเกล็ดน้ำแข็งขนาดมหึมา ก่อตัวเป็นกำแพงน้ำแข็งสีขาวบริสุทธิ์ สูงเสียดฟ้า มันตั้งตระหง่านขวางลำแสงสีดำของพญามารไว้

"ตูม! ​โครม!" กำแพงน้ำแข็งสั่นสะเทือน แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ พญามารยิ้มเยาะ

"คิดว่ากำแพงน้ำแข็งกระจอกๆ จะต้านทานพลังของข้าได้งั้นรึ!"

มันปล่อยลำแสงสีดำออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันรุนแรงกว่าเดิม กำแพงน้ำแข็งเริ่มแตกร้าว และในที่สุด ​มันก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

เหมันต์ทราบดีว่าเขาไม่สามารถต้านทานพลังของพญามารได้ด้วยการป้องกันเพียงอย่างเดียว เขาต้องโจมตีตอบโต้

"ถึงตาข้าบ้าง! อัสนีเหมันต์!"

เหมันต์ยกดาบของเขาขึ้นดาบของเขาเปล่งประกายสีฟ้าอ่อน ราวกับน้ำแข็งที่ถูกแสงจันทร์อาบไล้ เขารวบรวมพลังแห่งเหมันต์ไว้ที่ปลายดาบ ก่อนจะฟันออกไป

"ฟ่อ! สวบ!"

ลำแสงสีฟ้าใสพุ่งออกจากปลายดาบของเหมันต์ มันไม่ใช่ลำแสงธรรมดา แต่เป็นสายฟ้าที่ถูกแช่แข็ง! สายฟ้าสีฟ้าที่มองเห็นเป็นเกล็ดน้ำแข็งที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง มันพุ่งเข้าใส่พญามารอย่างรวดเร็ว

"อ๊ากกก!" พญามารกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด สายฟ้าแห่งเหมันต์ได้แทงทะลุร่างของมัน ก่อให้เกิดความเย็นเยียบที่กัดกินเข้าไปถึงแก่นวิญญาณ

"เป็นไปไม่ได้! เจ้ามนุษย์..." พญามารตะโกนด้วยความโกรธแค้น

"เจ้ายังไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!" เหมันต์กล่าวพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะเย็นเยียบ

เขาถอนดาบออกจากร่างของพญามาร ก่อนจะรวบรวมพลังอีกครั้ง

"พิรุณเหมันต์! จงแปรเปลี่ยนเป็นหิมะโปรยปราย!"

ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็เริ่มโปรยปรายเกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ลงมาอย่างไม่ขาดสาย เกล็ดหิมะเหล่านี้ไม่ใช่เกล็ดหิมะธรรมดา แต่เป็นเกล็ดหิมะที่ถูกแช่แข็งจนแหลมคมราวกับใบมีด

"โครม! แคร้ง! สวบ!"

เหล่าอสูรที่เหลือรอดอยู่ พากันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เกล็ดหิมะเหล่านั้นพุ่งเข้าใส่พวกมันราวกับห่าฝน ก่อให้เกิดบาดแผลฉกรรจ์ ร่างกายของพวกมันถูกฉีกขาด ก่อนจะสลายไปในที่สุด

พญามารซาตานยืนมองภาพที่เกิดขึ้นด้วยความตกตะลึง พลังของเหมันต์นั้นเกินกว่าที่มันจะคาดคิด

"เจ้า... เจ้าจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น!" มันตะโกน ก่อนจะรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี

"จงรับไป! เพลิงนรก!"

เปลวไฟสีแดงเพลิงลุกโชนขึ้นจากร่างของพญามาร มันแผ่ขยายออกไปทั่วบริเวณ ก่อให้เกิดความร้อนระอุที่สามารถหลอมละลายทุกสิ่งให้กลายเป็นเถ้าถ่าน

เหมันต์รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผดเผา แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ พลังแห่งเหมันต์ในตัวเขาได้แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม

"เจ้าคิดว่าเปลวไฟจะทำอะไรข้าได้งั้นรึ!"

เหมันต์ยกมือขึ้น ประสานมือเข้าหากัน ก่อนจะร่ายคาถา

"ธาราเหมันต์! เยือกแข็งทุกสรรพสิ่ง!"

ทันใดนั้น อากาศรอบตัวเหมันต์ก็เริ่มเย็นยะเยือกขึ้นอย่างรวดเร็ว เกล็ดน้ำแข็งเริ่มก่อตัวขึ้นในอากาศ ก่อนจะแผ่ขยายออกไปปกคลุมเปลวไฟของพญามาร

"ฟู่! ฟู่!"

เปลวไฟของพญามารเริ่มอ่อนกำลังลง ก่อนจะดับสนิทไปในที่สุด

"ไม่! เป็นไปไม่ได้!" พญามารตะโกนด้วยความสิ้นหวัง

"มันจบแล้ว พญามาร! เจ้าพ่ายแพ้แล้ว!" เหมันต์กล่าว พร้อมกับเดินเข้าไปหาพญามาร

"ข้า... ข้าไม่มีวันยอมแพ้!" พญามารพยายามรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย

แต่ก่อนที่มันจะได้ลงมือ เหมันต์ก็ร่ายคาถาบทสุดท้าย

"พิชิตเหมันต์! จงสลายไป!"

ร่างของเหมันต์เปล่งประกายสีฟ้าอ่อน ก่อนที่เขาจะปล่อยพลังทั้งหมดออกมา พลังแห่งเหมันต์ได้แผ่ขยายออกไปครอบคลุมร่างของพญามาร

"กรี๊ดดดดดดด!"

พญามารกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของมันเริ่มแข็งตัวขึ้น กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งสีดำสนิท ก่อนจะแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ และสลายไปในที่สุด

เมื่อพญามารหายไป เงาแห่งความมืดที่เคยปกคลุมเมืองก็เริ่มจางหายไป แสงสว่างของดวงตะวันสาดส่องลงมาอีกครั้ง

เหมันต์ยืนมองภาพที่เกิดขึ้นด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความภาคภูมิใจ

"ข้าทำสำเร็จแล้ว!"

แต่การต่อสู้ครั้งนี้ก็ทำให้เหมันต์ตระหนักได้ว่า พลังของเขายังมีขีดจำกัด และยังมีศัตรูอีกมากมายที่รอคอยเขาอยู่

ขณะที่เขากำลังจะก้าวเดินต่อไป ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงเรียก

"เหมันต์! เจ้าอยู่ที่นี่เอง!"

เหมันต์หันไปมอง ก็พบกับหญิงสาวผมสีม่วง นัยน์ตาสีอำพัน เธอกำลังวิ่งเข้ามาหาเขา

"ไอรีน! เจ้ามาทำอะไรที่นี่!" เหมันต์ถามด้วยความตกใจ

"ข้า... ข้าเป็นห่วงเจ้า" ไอรีนตอบ "ข้าได้ยินว่าเจ้ากำลังจะมาที่นี่"

เหมันต์ยิ้มให้ไอรีน "ไม่ต้องห่วง ข้าปลอดภัยดี"

แต่แล้ว สายตาของเหมันต์ก็พลันไปสะดุดกับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่เบื้องหลังไอรีน

"นั่น... นั่นมันอะไร!"

เบื้องหลังของไอรีน คือประตูมิติสีดำขนาดมหึมา มันกำลังเปิดออกอย่างช้าๆ และจากภายในประตูนั้น เหมันต์สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาล ที่แข็งแกร่งกว่าพญามารซาตานเสียอีก

"นี่มัน... พลังที่แท้จริง..." เหมันต์พึมพำ

"ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ข้าสัมผัสได้ถึงอันตราย" ไอรีนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"เราต้องรีบไป! ก่อนที่มันจะมาถึง!" เหมันต์กล่าว พร้อมกับคว้ามือของไอรีน

ทั้งสองคนวิ่งหนีออกมาจากเมืองที่กำลังจะถูกทำลาย แต่ดูเหมือนว่า พวกเขาจะหนีไม่พ้น

ทันใดนั้น ร่างของมนุษย์ผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา

"ไปไหนกันรึ จอมเทพบุตร?" เสียงนั้นแหละที่เย็นยะเยือกกว่าน้ำแข็งเสียอีก

เหมันต์และไอรีนหยุดชะงัก พวกเขามองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว

"ใครกัน!" เหมันต์ถาม

"ข้าคือ... ผู้ที่รอคอยเจ้ามาตลอด" ชายผู้นั้นกล่าว พร้อมกับเผยใบหน้าที่แท้จริงออกมา

ใบหน้าของเขาซีดเซียวราวกับกระดาษ ดวงตาของเขาเป็นสีขาวโพลน ปราศจากแววตาใดๆ

"เจ้า... เจ้าคือ..." เหมันต์อ้าปากค้าง

"ใช่แล้ว! ข้าคือ 'มรณะ' ผู้ที่จะนำพาความตายมาสู่ทุกสิ่ง!"