ตอนที่ 27 — เหมันต์แผลงฤทธิ์ สู่สมรภูมิพญามาร

ลมเย็นยะเยือกกรีดผ่านผิวหนังของเหมันต์ราวกับคมมีดน้ำแข็ง ความหนาวเหน็บที่เคยเป็นเพียงสัมผัสภายนอก บัดนี้มันได้แทรกซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่กัดกินไปทั่วสรรพางค์กาย แต่สิ่งเหล่า… ความทรมานนั้นเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของสิ่งที่จะเผชิญ เหมันต์รู้ดีว่านี่คือ "เขตแดนแห่งความเยือกแข็ง" ‌ดินแดนต้องสาปที่พญามารสร้างขึ้นเพื่อกักขังและทรมานเหล่าผู้ที่คิดต่อต้าน

ร่างของเหมันต์ยืนตระหง่านอยู่กลางทุ่งน้ำแข็งสุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้าสีเทาทึมปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกหนาทึบราวกับผ้าห่มผืนใหญ่ที่บีบรัดทุกชีวิตให้จมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง หิมะโปรยปรายลงมาไม่หยุดหย่อน ก่อตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมที่เกาะเกี่ยวไปทั่วทุกสรรพสิ่ง เสียงลมหวีดหวิวคร่ำครวญราวกับวิญญาณที่ถูกจองจำ เป็นบทเพลงแห่งความตายที่ดังสะท้อนไปทั่วดินแดนแห่งนี้

"นี่หรือคือปราสาทแห่งพญามาร…" เหมันต์พึมพำ เสียงแหบพร่าที่แทบจะกลืนหายไปกับเสียงลม ​เขาถูไถแขนสองข้างเพื่อคลายความหนาว แต่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ ร่างกายของเขาเริ่มจะแข็งทื่อ สัมผัสของกล้ามเนื้อเริ่มจะชาดื้อ

"เจ้า… มาถึงแล้ว… ร่างกายของเจ้า… กำลังจะ… ถูกแช่แข็ง…" ‍เสียงแหบพร่าดังมาจากเบื้องหน้า เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตที่รูปร่างบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ผิวหนังซีดเผือดราวกับศพ ดวงตาโบ๋ลึกเต็มไปด้วยความอาฆาต

"ใคร… เจ้าเป็นใคร…" เหมันต์ถาม พลางประคองตนเองให้มั่นคง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานแห่งความมืดที่แผ่ออกมาจากร่างของมัน ‌เป็นพลังงานที่เต็มไปด้วยความเย็นเยือกและอันตราย

"ข้า… คือผู้พิทักษ์… แห่งความเยือกแข็ง… เจ้า… ผู้โง่เขลา… ที่กล้า… ก้าวเข้ามา… สู่แดน… ‍ของนายข้า…" สิ่งมีชีวิตตนนั้นค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ มันก้าวเท้าไปบนพื้นน้ำแข็งอย่างไร้เสียง ราวกับจะกลืนหายไปกับภาพลวงตา

"ข้าไม่ได้มาเพื่อหลงทาง แต่มาเพื่อทลาย… สิ่งที่ขวางหน้า…" เหมันต์ตอบเสียงหนักแน่น ​แม้ความหนาวจะกัดกินจนแทบจะหมดแรง เขากระตุ้นพลังแห่งแก่นแท้แห่งความเยือกเย็นที่ไหลเวียนอยู่ในกายให้พลุ่งพล่าน

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า… ทลาย?… เจ้า… ตัวเล็กนิดเดียว… จะทลาย… ​อะไรได้…" เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นพร้อมกับการโจมตีที่รวดเร็วเกินสายตา สิ่งมีชีวิตตนนั้นพุ่งเข้าใส่เหมันต์ราวกับพายุหิมะ แขนที่ผอมเกร็งของมันกลายเป็นกรงเล็บน้ำแข็งที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่ง

เหมันต์ไม่ยอมถอย เขาชักดาบ "วายุพิโรธ" ออกมาจากฝัก ดาบเล่มนี้ส่องประกายสีฟ้าครามราวกับน้ำแข็งบริสุทธิ์ ​ปลายดาบกระทบกับกรงเล็บน้ำแข็งของศัตรู เสียงดัง "เคร้ง!" ก้องกังวานไปทั่วทุ่งหิมะ

"แกน… คม… ดาบของเจ้า… ไม่ใช่… น้ำแข็ง… ของข้า…" สิ่งมีชีวิตตนนั้นกล่าว น้ำแข็งที่แตกกระจายจากการปะทะราวกับมีชีวิต รุมล้อมเข้ามาหาเหมันต์

"สิ่งที่ข้าถือ… คือแก่นแท้… แห่งความเยือกเย็น… มิใช่เพียง… รูปแบบ…" เหมันต์ตอบ เขาพลิกดาบอย่างรวดเร็ว สร้างเป็นวงแหวนแห่งพลังน้ำแข็งที่แข็งแกร่ง กักขังการโจมตีของศัตรูเอาไว้

"เป็นไปไม่ได้… น้ำแข็ง… ของข้า… คือที่สุด… แห่งความเย็น… ไม่มีสิ่งใด… จะต้านทาน… ได้…" มันตะโกนอย่างไม่เชื่อสายตา

"สิ่งที่เจ้าเรียกว่าที่สุด… คือเพียง… ส่วนหนึ่ง… ของความไม่มีที่สิ้นสุด… แห่งพลัง… ของข้า…" เหมันต์พูด พลางรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เขาเงื้อดาบขึ้นเหนือศีรษะ แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้น แผ่กระจายความเย็นยะเยือกที่แตกต่างจากความเย็นของศัตรู ความเย็นของเหมันต์นั้นบริสุทธิ์ เย็นฉ่ำ แต่กลับแฝงไปด้วยพลังแห่งชีวิต

"วายุพิโรธ… จงแปรเปลี่ยน… สรรพสิ่ง… ให้เป็น… ความว่างเปล่า!"

คมดาบของเหมันต์ฟาดลงมาอย่างรวดเร็ว พลังงานแห่งความเย็นที่ปลดปล่อยออกมานั้นรุนแรงจนพื้นน้ำแข็งโดยรอบเริ่มร้าวเป็นวงกว้าง สิ่งมีชีวิตตนนั้นร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว มันพยายามยกแขนขึ้นมาป้องกัน แต่ก็ไม่อาจทานทนพลังอันมหาศาลได้

"เคร้ง!"

ดาบของเหมันต์ตัดผ่านร่างของมันราวกับสายลม น้ำแข็งที่ประกอบกันเป็นร่างของมันแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะสลายหายไปในอากาศ เหลือเพียงเสียงคร่ำครวญที่ค่อยๆ จางหายไป

เหมันต์ยืนหอบ ร่างกายของเขายังคงสั่นเทาด้วยความหนาว แต่เขาก็สามารถเอาชนะผู้พิทักษ์แห่งความเยือกแข็งได้แล้ว เขาเก็บดาบเข้าฝัก มองตรงไปยังเบื้องหน้าที่ปรากฏเป็นเงาตะคุ่มของปราสาทแห่งพญามาร ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง

"นี่… คือจุดเริ่มต้น… ของการเผชิญหน้า…" เขากล่าว เสียงของเขาแฝงไปด้วยความมุ่งมั่น

การเดินทางผ่านทุ่งน้ำแข็งอันโหดร้ายนี้เป็นเพียงด่านแรก เหมันต์รู้ดีว่าภารกิจของเขายังอีกยาวไกล พญามารคงจะเตรียมการบางอย่างไว้เพื่อขัดขวางเขา แต่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้

ทันใดนั้น พื้นน้ำแข็งเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เกิดรอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น น้ำแข็งที่เย็นยะเยือกค่อยๆ ละลาย กลายเป็นกระแสน้ำที่ไหลวนอย่างบ้าคลั่ง

"อะไรกัน!" เหมันต์อุทาน

จากรอยแยกนั้น ได้มีร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นมา เป็นร่างที่ดูราวกับทำจากหินน้ำแข็ง ดวงตาของมันลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าที่ไม่ให้ความอบอุ่น แต่กลับแผ่ความเย็นยะเยือกออกมาอย่างรุนแรง

"เจ้า… กล้า… ทำลาย… ผู้รับใช้ของข้า… เจ้า… เด็กน้อย… แห่งความหวัง… จะต้อง… จบสิ้น… ที่นี่…" เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานมาจากร่างหินน้ำแข็ง มันยกแขนขึ้นมา ปล่อยคลื่นพลังงานสีฟ้าออกมา ก่อตัวเป็นหอกน้ำแข็งขนาดมหึมาที่พุ่งตรงมายังเหมันต์

เหมันต์รีบกระโดดหลบอย่างรวดเร็ว หอกน้ำแข็งปักลงบนพื้นน้ำแข็ง ทะลวงไปจนลึก เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

"เจ้า… คือ… พญามาร… หรือ… ข้ารับใช้ของมัน… กันแน่!" เหมันต์ตะโกนถาม

"ข้า… คือ… กาฬพิรุณ… ผู้บัญชาการ… แห่งปราสาท… แห่งความเยือกแข็ง… หน้าที่ของข้า… คือ… สังหาร… ผู้บุกรุก… และ… นำ… หัวใจ… แห่งความหวัง… มา… บูชายัญ… แด่… นายข้า!" ร่างหินน้ำแข็งกล่าว

"หากเจ้าคิดว่า… จะได้สิ่งนั้นไปง่ายๆ… เจ้า… คิดผิดแล้ว!" เหมันต์ตอบ เขาชักดาบ "วายุพิโรธ" ออกมาอีกครั้ง ดาบเล่มนี้ดูเหมือนจะส่องประกายเจิดจ้ากว่าเดิมท่ามกลางความมืดมิด

"ความผิดพลาด… ของเจ้า… คือ… การมา… ที่นี่… ด้วยตัวคนเดียว…" กาฬพิรุณหัวเราะ น้ำแข็งรอบตัวมันเริ่มก่อตัวขึ้น ห้อมล้อมร่างของมันไว้ราวกับเกราะที่แข็งแกร่ง

"ข้า… ไม่ได้มา… ด้วยตัวคนเดียว… ข้ามา… ด้วยพลัง… แห่ง… ความหวัง… ที่เจ้า… มิอาจ… เข้าใจ!" เหมันต์ประกาศกร้าว

เขาพุ่งเข้าใส่กาฬพิรุณอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง การต่อสู้ระหว่างชายหนุ่มผู้แบกความหวัง กับผู้บัญชาการแห่งความเยือกแข็งได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ ดินแดนอันหนาวเหน็บแห่งนี้

เหมันต์สัมผัสได้ถึงความแตกต่างของพลังงานที่ปะทะกัน พลังของกาฬพิรุณนั้นหนักหน่วง เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว ต่างจากความเย็นของเหล่าผู้พิทักษ์ก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

"ชิ้ว!"

หอกน้ำแข็งอีกเล่มพุ่งเข้าใส่เหมันต์ เขาต้องใช้ดาบปัดป้อง การปะทะแต่ละครั้งส่งแรงสะเทือนจนพื้นน้ำแข็งรอบๆ แตกกระจาย

"เจ้า… เก่ง… เกินกว่า… ที่ข้า… คาด… คิด…" กาฬพิรุณกล่าว เสียงของมันเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย

"ข้า… ยังมี… พลัง… ที่เจ้า… มิเคย… สัมผัส… มาก่อน…" เหมันต์กล่าว เขาเริ่มรวบรวมพลังแห่งแก่นแท้แห่งลมปราณของตนเอง มันไม่ใช่แค่พลังแห่งความเย็น แต่เป็นพลังที่สามารถแปรเปลี่ยนสรรพสิ่งได้

"เจ้า… กำลัง… จะ… ตาย… ด้วย… ความ… หนาว… เย็น… ที่… เจ้า… คิดว่า… จะ… ควบคุม… มัน… ได้…" กาฬพิรุณคำราม มันยกมือขึ้นเหนือศีรษะ สร้างพายุหิมะขนาดใหญ่ขึ้นมา ล้อมกรอบเหมันต์ไว้

"พายุ… แห่ง… ความตาย… จง… กลืนกิน… เจ้า… ซะ!"

เหมันต์ยืนนิ่ง ท่ามกลางพายุหิมะที่ถาโถมเข้ามา เขาหลับตาลง ชั่วขณะหนึ่ง เขาได้เห็นภาพของเหล่าวิญญาณที่ถูกความหนาวเหน็บกลืนกิน เห็นความสิ้นหวังที่ปกคลุมไปทั่ว แต่ภาพเหล่านั้นกลับยิ่งเสริมสร้างความมุ่งมั่นให้แก่เขา

"ไม่… ความหวัง… ของข้า… จะไม่… ถูกกลืนกิน… เด็ดขาด!"

เขาลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีทองเรืองรอง พลังแห่งแก่นแท้แห่งลมปราณที่เขาปลุกขึ้นมานั้นกำลังแปรเปลี่ยนสภาพอากาศรอบตัวเขา

"เปลวเพลิง… แห่ง… จิตวิญญาณ… จง… แผดเผา… ความหนาว… เย็น… นี้… ซะ!"

ทันใดนั้น เปลวไฟสีทองสว่างไสวก็พลุ่งพล่านออกจากร่างของเหมันต์ เปลวไฟนั้นไม่ได้ให้ความร้อน แต่กลับแผ่ซ่านไปด้วยพลังแห่งชีวิตที่รุนแรง มันปะทะเข้ากับพายุหิมะที่กำลังถาโถมเข้ามา

"ฉ่าาา!"

เสียงดังสนั่นเมื่อเปลวเพลิงแห่งจิตวิญญาณปะทะเข้ากับพายุหิมะ น้ำแข็งที่ก่อตัวขึ้นมาเริ่มละลายอย่างรวดเร็ว พายุหิมะที่เคยทรงพลังก็ค่อยๆ อ่อนกำลังลง

กาฬพิรุณตกตะลึงกับภาพที่เห็น "เป็นไปได้อย่างไร… พลัง… ที่… ให้… ความอบอุ่น… ใน… แดน… นี้… มัน… เป็นไป… ไม่ได้!"

"สิ่งที่เจ้า… เรียกว่า… ไม่ได้… คือ… สิ่งที่… ข้า… กำลัง… จะ… พิสูจน์… ให้เจ้า… เห็น!" เหมันต์กล่าว เขาพุ่งเข้าใส่กาฬพิรุณอีกครั้ง คราวนี้ดาบ "วายุพิโรธ" ของเขาถูกอาบไปด้วยเปลวเพลิงสีทอง

"วายุพิโรธ… แปรเปลี่ยน… เป็น… อัสนี… แห่ง… จิตวิญญาณ!"

คมดาบที่ส่องประกายด้วยเปลวเพลิงสีทอง ฟาดฟันเข้าใส่ร่างหินน้ำแข็งของกาฬพิรุณอย่างแม่นยำ

"เคร้ง! เปรี๊ยะ!"

ร่างหินน้ำแข็งของกาฬพิรุณเริ่มแตกร้าว เปลวเพลิงสีทองค่อยๆ ลามเลียไปทั่วร่างของมัน ทำให้พลังความเย็นที่แผ่ออกมาอ่อนกำลังลงเรื่อยๆ

"ไม่… ข้า… แพ้… ไม่ได้… นาย… ข้า… จะ… ลงโทษ… ข้า…" กาฬพิรุณพึมพำ

"ความพ่ายแพ้… ของเจ้า… คือ… จุดจบ… ของ… ความสิ้นหวัง… ใน… ดินแดน… นี้…" เหมันต์กล่าว

เขาเงื้อดาบขึ้นอีกครั้ง ดาบที่บัดนี้ส่องสว่างเจิดจ้าจนแทบจะแสบตา

"อัสนี… แห่ง… จิตวิญญาณ… จง… ทลาย… ทุกสิ่ง!"

คมดาบฟาดลงมาอย่างรุนแรง สร้างลำแสงสีทองที่สว่างวาบไปทั่วบริเวณ ร่างหินน้ำแข็งของกาฬพิรุณถูกลำแสงนั้นฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะระเบิดออกเป็นละอองแสงที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ

เหมันต์ยืนหอบ ร่างกายของเขาเหน็ดเหนื่อย แต่เขาก็สามารถเอาชนะผู้บัญชาการแห่งปราสาทแห่งความเยือกแข็งได้แล้ว เบื้องหน้าของเขาคือปราสาทแห่งพญามารที่ตั้งตระหง่านอยู่ สูงเสียดฟ้า ท่ามกลางพายุหิมะที่เริ่มสงบลง

"ในที่สุด… ข้าก็มาถึง…" เขาพึมพำ

แต่เมื่อเขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ยักษ์ใหญ่สองตนที่ดูราวกับทำจากน้ำแข็งมหึมาก็ปรากฏกายขึ้น ขวางทางเข้าปราสาทไว้ ดวงตาของพวกมันแดงก่ำราวกับจะพ่นไฟออกมาได้

"ผู้บุกรุก… จง… หยุด… อยู่… ตรงนั้น!" หนึ่งในยักษ์ใหญ่ตะโกน

เหมันต์มองไปยังปราสาทแห่งพญามารอย่างมุ่งมั่น นี่คือจุดที่เขาจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจที่สุด เขาจะสามารถทะลวงผ่านปราสาทแห่งนี้ไปได้หรือไม่ และเขาจะสามารถเผชิญหน้ากับพญามารที่รออยู่ภายในได้หรือไม่… การต่อสู้ครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง