ลมเย็นยะเยือกกรีดผ่านผิวหนังของเหมันต์ราวกับคมมีดน้ำแข็ง ความหนาวเหน็บที่เคยเป็นเพียงสัมผัสภายนอก บัดนี้มันได้แทรกซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่กัดกินไปทั่วสรรพางค์กาย แต่สิ่งเหล่า… เหล่าปีศาจร้ายที่รายล้อม ก็น่าสะพรึงกลัวไม่แพ้กัน!
เหมันต์ยืนหยัดอย่างไม่หวั่นไหวท่ามกลางวงล้อมของอสูรกายแห่งความมืด แขนทั้งสองข้างชูขึ้นฟ้า ปลายนิ้วเรียวยาวเริ่มส่องประกายสีขาวราวกับหิมะที่กำลังก่อตัว ม่านหมอกสีขาวขุ่นเริ่มก่อตัวขึ้นรอบกายเขา หมุนวนเป็นเกลียวอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นพายุหิมะขนาดย่อมที่โหมกระหน่ำไปทั่วบริเวณ
“เจ้ารู้สึกถึงมันหรือไม่… ความเย็นยะเยือกที่แท้จริง!” เสียงของเหมันต์ดังก้อง ราวกับเสียงลมหนาวที่พัดพาเอาความตายมาด้วย “นี่คือพลัง… ที่ข้าได้รับมา! พลังที่จะแช่แข็งทุกสรรพสิ่งให้เป็นนิรันดร์!”
อสูรกายร้ายเริ่มส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เมื่อเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมเริ่มก่อตัวขึ้นบนผิวหนังของพวกมัน มันกัดกินเนื้อหนังราวกับกรดที่กำลังกัดเซาะ พวกมันพยายามขัดขืน พยายามที่จะพุ่งเข้าหาเหมันต์ แต่ทุกย่างก้าวของพวกมันกลับถูกพันธนาการด้วยน้ำแข็งที่เริ่มก่อตัวหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ
“หึ… สมควรแล้วที่เจ้าจะรู้จักความหนาวเหน็บ!” เหมันต์หัวเราะเยาะ ขณะที่พลังแห่งเหมันต์ของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น “เจ้าคิดว่าแค่เพียงเงาแห่งความมืดจะต้านทานพลังของข้าได้งั้นหรือ?”
ลมหนาวที่พัดพาเอาไอเย็นจัดยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น มันไม่ใช่เพียงลมธรรมดา แต่มันคือจิตวิญญาณแห่งฤดูหนาวที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา เหมันต์หลับตาลง สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ภายใน ร่างกายของเขาเริ่มกลายเป็นศูนย์รวมแห่งความเย็น เมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดนพื้นดิน น้ำแข็งก็แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว
ภาพเบื้องหน้าพลันเปลี่ยนไป จากถนนหนทางที่เคยเห็น กลายเป็นพื้นน้ำแข็งสีขาวโพลนที่ทอดยาวไปจนสุดสายตา อาคารบ้านเรือนที่เคยตั้งตระหง่านกลับกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งที่แหลมคม ปกคลุมไปด้วยเกล็ดหิมะสีขาวราวกับถูกแต่งแต้มด้วยฝีมือของเทพหิมะ
“นี่คือ… โลกของข้า!” เหมันต์ประกาศก้อง “โลกที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น… โลกที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นชั่วนิรันดร์!”
เหล่าอสูรกายที่เคยเกรี้ยวกราด บัดนี้ได้กลายเป็นเพียงรูปสลักน้ำแข็งอันน่าสยดสยอง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดผวา ร่างกายแข็งทื่อไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกต่อไป พวกมันถูกแช่แข็ง… ตรึงอยู่กับที่… ชั่วนิรันดร์
แต่การต่อสู้ยังไม่จบเพียงเท่านี้!
ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามอันทรงพลังก็ดังสนั่นมาจากใจกลางเมือง เงาขนาดมหึมาเริ่มแผ่ขยายออกไป ปกคลุมไปทั่วผืนแผ่นดินที่ถูกแช่แข็ง อาคารที่เคยกลายเป็นน้ำแข็งเริ่มสั่นคลอน ราวกับมีพายุขนาดใหญ่กำลังพัดพาเข้ามา
“ฮ่าฮ่าฮ่า… เจ้าคิดว่าการแช่แข็งพวกกระจอกพวกนั้นจะทำให้ข้าหวาดกลัวงั้นรึ… เหมันต์?” เสียงทุ้มต่ำก้องกังวาน ราวกับเสียงฟ้าร้องที่กำลังจะคร่าชีวิตทุกสิ่ง “เจ้ายังเด็กนัก… ที่จะคิดว่าพลังแห่งความเย็นเพียงแค่นี้จะเอาชนะข้าได้!”
เหมันต์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาสาดประกายสีฟ้าเย็นเฉียบ จ้องมองไปยังทิศทางของเสียง ร่างของพญามารตนหนึ่งกำลังปรากฏตัวขึ้น มันมีขนาดใหญ่โตมโหฬาร ร่างกายปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำสนิทที่แหลมคมราวกับหนามแหลม ดวงตาสีแดงฉานลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความแค้น
“เจ้าคือ… พญามารตนนั้นสินะ!” เหมันต์กล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ข้าได้ยินเรื่องราวของเจ้ามามาก… เจ้าคือต้นกำเนิดแห่งความมืด ที่ทำให้โลกใบนี้ต้องตกอยู่ในความทุกข์ทรมาน!”
“ถูกต้อง! ข้าคือมารแห่งราตรี! ผู้ที่จะนำพาความมืดมิดกลับคืนสู่โลกนี้!” พญามารตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “และเจ้า… เด็กน้อยผู้มีพลังแห่งความเย็น… เจ้าเป็นเพียงเศษฝุ่น ที่ข้าจะเหยียบย่ำให้แหลกละเอียด!”
พญามารกระโจนเข้าใส่เหมันต์ด้วยความเร็วสูง ราวกับสายฟ้าสีดำที่ฟาดลงมาจากท้องฟ้า กรงเล็บแหลมคมที่แข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้าเตรียมฉีกร่างของเหมันต์ให้เป็นชิ้นๆ
แต่เหมันต์ก็ไม่ยอมแพ้ เขาชูมือขึ้นอีกครั้ง พลังแห่งเหมันต์ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง พายุหิมะที่เคยสงบลง กลับโหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า
“เจ้าอาจแข็งแกร่ง… แต่ความมุ่งมั่นของข้า… ก็แข็งแกร่งเช่นกัน!” เหมันต์ตะโกน ขณะที่เขาเริ่มรวบรวมพลังทั้งหมดที่เขามี “ข้าจะใช้พลังแห่งเหมันต์นี้… ทลายล้างเจ้าให้สิ้นซาก!”
ร่างของเหมันต์เริ่มส่องประกายสีขาวสว่างจ้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องโลกใบนี้ เขาไม่ยอมให้ความมืดมิดของพญามารกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างไป
“ธารน้ำแข็งพิโรธ!” เหมันต์เปล่งเสียง ร่างของเขาพลันกลายเป็นก้อนน้ำแข็งขนาดมหึมาที่ลอยขึ้นไปบนฟ้า ก่อนจะพุ่งดิ่งลงมายังพญามารด้วยความเร็วสูง ราวกับหอกน้ำแข็งขนาดยักษ์
“บ้าเอ๊ย!” พญามารคำรามด้วยความตกใจ มันไม่คาดคิดว่าเหมันต์จะมีพลังมากขนาดนี้ มันพยายามหลบหลีก แต่ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โตของมัน ทำให้มันเคลื่อนไหวได้ไม่คล่องแคล่วเท่าที่ควร
เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วเมือง น้ำแข็งและเศษซากปรักหักพังลอยฟุ้งกระจายไปทุกทิศทาง เปลวไฟสีดำที่ลุกโชนอยู่รอบตัวพญามารปะทะเข้ากับความเย็นจัดของน้ำแข็ง ก่อให้เกิดควันสีขาวขุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ
เมื่อควันจางลง ร่างของพญามารปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันบาดเจ็บสาหัส เกล็ดสีดำบนร่างของมันแตกร้าวหลายแห่ง มีรอยแผลลึกที่เกิดจากธารน้ำแข็งพิโรธ มันคำรามด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น
“เจ้า… เจ้าทำให้ข้าเจ็บ!” พญามารคำรามเสียงดัง “ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ! และจะกินวิญญาณของเจ้า!”
เหมันต์ยืนอยู่ท่ามกลางเศษซากของเมืองที่ถูกทำลาย ร่างกายของเขาเริ่มอ่อนแรง แต่ดวงตาของเขายังคงฉายประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว เขาไม่ยอมแพ้ เขาจะต่อสู้จนถึงที่สุด!
“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำร้ายใครอีก!” เหมันต์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่ยังคงหนักแน่น “ข้าจะหยุดเจ้า… ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!”
เขาเริ่มรวบรวมพลังอีกครั้ง สัมผัสได้ถึงพลังแห่งเหมันต์ที่ยังคงไหลเวียนอยู่ในตัวเขา แม้จะอ่อนแรงลงมากก็ตาม เขาตัดสินใจที่จะใช้ท่าไม้ตายสุดท้าย ท่าไม้ตายที่จะตัดสินชะตากรรมของโลกใบนี้
“นี่คือ… พลังสูงสุดของเหมันต์!” เหมันต์กล่าว ขณะที่ร่างของเขาก็เริ่มส่องประกายสีฟ้าอ่อนจางๆ “โลกจะถูกแช่แข็ง… และเจ้า… จะหายไปตลอดกาล!”
เขายกมือขึ้นอีกครั้ง ปลายนิ้วทั้งสองข้างเริ่มส่องประกายสีขาวเจิดจ้า แสงสว่างนั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น ก่อตัวเป็นลูกบอลพลังงานแห่งความเย็นขนาดมหึมา มันหมุนวนอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดเสียงดังครึกโครม
พญามารเห็นดังนั้น ก็ตระหนักได้ถึงอันตราย มันพยายามที่จะหลบหนี แต่ก็สายเกินไป
“ไม่นะ! ไม่! ข้าไม่ยอม!” พญามารร้องลั่น
“ถึงเวลา… สิ้นสุดแล้ว!” เหมันต์เปล่งเสียง พร้อมกับปลดปล่อยลูกบอลพลังงานแห่งความเย็นนั้นออกไป
ลูกบอลพลังงานนั้นพุ่งเข้าหาพญามารด้วยความเร็วแสง มันปะทะเข้ากับร่างของพญามารอย่างรุนแรง เกิดเป็นแสงสว่างวาบไปทั่วบริเวณ
วินาทีแห่งความเงียบงัน…
เมื่อแสงสว่างจางลง ร่างของพญามารก็อันตรธานหายไป เหลือเพียงเพียงอากาศที่เย็นเยือก และเศษซากของเมืองที่ถูกทำลาย
เหมันต์ทรุดตัวลงกับพื้น เขาหมดแรงอย่างสิ้นเชิง พลังทั้งหมดของเขาถูกใช้ไปกับการต่อสู้ครั้งนี้
แต่… เขาก็สามารถปกป้องโลกใบนี้ไว้ได้!
ทันใดนั้นเอง จู่ๆ พื้นน้ำแข็งเบื้องหน้าเหมันต์ก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง แสงสว่างสีดำทะมึนก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากรอยร้าวบนพื้นน้ำแข็ง
“ไม่นะ… เจ้าคิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้งั้นรึ?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความแค้นที่รุนแรงกว่าเดิม
เหมันต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ! พญามาร… มันยังไม่ตาย!
แสงสีดำทะมึนนั้นค่อยๆ ก่อตัวขึ้น กลายเป็นร่างเงาที่มืดมิดยิ่งกว่าเดิม ร่างเงาของพญามารกำลังลุกขึ้นยืนอีกครั้ง!
“การเริ่มต้น… เพิ่งจะเกิดขึ้นเท่านั้น… เหมันต์!” เสียงของพญามารดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว “ข้าจะกลับมา… พร้อมกับพลังที่แข็งแกร่งกว่าเดิม!”
เหมันต์พยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายของเขาอ่อนแรงเกินไป เขารู้สึกได้ถึงความหวังที่กำลังเลือนหายไป
นี่… คือจุดจบแล้วจริงๆ งั้นรึ?
แต่แล้ว… ทันใดนั้นเอง!
เสียงร้องอันเจ็บปวดของพญามารก็ดังขึ้น! ร่างเงาของมันเริ่มสั่นคลอน และค่อยๆ จมหายลงไปในพื้นน้ำแข็งที่ถูกแช่แข็ง!
“ไม่นะ! เป็นไปไม่ได้! ข้า… ข้าไม่ยอม!” เสียงของพญามารดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเงียบไปในที่สุด
พื้นน้ำแข็งกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง แต่เหมันต์กลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง…
“อะไรกัน…” เขาพึมพำ
แสงสว่างสีทองสว่างวาบขึ้นมาจากเบื้องล่างพื้นน้ำแข็ง! ร่างของใครบางคนกำลังค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น… ร่างของเทพบุตรผู้สูงศักดิ์… ที่มาพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่น…
“เจ้าทำได้ดีมาก… เหมันต์…” เสียงของเทพบุตรดังขึ้นอย่างอ่อนโยน “แต่… การต่อสู้ที่แท้จริง… ยังคงรอเจ้าอยู่…”
จอมเทพบุตรทลายภพ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก