ตอนที่ 1 — เปิดเทอมวันแรกกับความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

เสียงนาฬิกาปลุกดิจิทัลสีแดงสดที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงดังขึ้นเป็นสัญญาณปลุกให้ ‘ต้นกล้า’ ตื่นจากภวังค์แห่งความฝัน เสียงนั้นเหมือนจะกระชากเขาออกจากโลกแห่งจินตนาการสู่ความเป็นจริงอันโหดร้ายที่ชื่อว่า "โรงเรียน" เขาขยี้ตาปริบๆ มองเพดานห้องที่คุ้นเคย ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา ‌วันเปิดเทอมวันแรกของชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 มาถึงแล้ว

ปีนี้เป็นปีสำคัญ เป็นปีสุดท้ายของการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น เปรียบเสมือนจุดเปลี่ยน รอยต่อระหว่างความเป็นเด็กกับความเป็นวัยรุ่นที่กำลังเบ่งบาน เรื่องราวมากมายกำลังจะเกิดขึ้น และต้นกล้าก็รู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นระคนประหม่าที่ผสมปนเปกันอยู่ในอก

เขาลุกขึ้นจากเตียงอย่างงัวเงีย ​เสียงกระดูกลั่นเอี๊ยดอ๊าดตอนที่ยืดเส้นยืดสายไปตามแรงโน้มถ่วง วันแรกของปีการศึกษาใหม่ ควรจะรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า แต่ทำไมวันนี้เขาถึงรู้สึกหนักอึ้งผิดปกติกันนะ? อาจจะเป็นเพราะฤดูร้อนที่ผ่านมาค่อนข้างยาวนานและแสนสุขเกินไป เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเล่นเกมออนไลน์กับเพื่อนๆ จนแทบจะลืมโลกภายนอก หรืออาจจะเป็นเพราะ…

“ต้นกล้า! ‍ตื่นได้แล้วลูก สายแล้วนะ!” เสียงคุณแม่ตะโกนมาแต่ไกลจากห้องครัว บ่งบอกว่าเวลาอันมีค่ากำลังจะหมดลง

“ครับแม่!” ต้นกล้าตะโกนตอบรับพลางรีบสาวเท้าไปยังห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นด้วยน้ำเย็นจัด หวังว่าจะปลุกสติสัมปชัญญะให้กลับคืนมา เขาหยุดมองตัวเองในกระจกเงา ‌ใบหน้ายังคงมีเค้าโครงความเป็นเด็กอยู่บ้าง แต่ก็เริ่มเห็นความชัดเจนของโครงหน้าที่กำลังจะเติบโต ดวงตาคมเข้มที่ปกติจะฉายแววซุกซน วันนี้กลับดูครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

หลังจากแต่งกายด้วยชุดนักเรียนเรียบร้อย เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กางเกงสแล็คสีกรมท่า รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่ง ต้นกล้าก็เดินลงมายังห้องอาหาร ‍กลิ่นหอมกรุ่นของไข่เจียวและข้าวสวยลอยมาแตะจมูก พร้อมกับรอยยิ้มของคุณแม่ที่กำลังจัดสำรับอาหารเช้า

“ทานข้าวลูก เดี๋ยวไปโรงเรียนสาย” คุณแม่กล่าวพลางยื่นจานไข่เจียวที่เธอเจียวอย่างพิถีพิถันมาให้

“ขอบคุณครับแม่” ต้นกล้าตอบรับ พลางหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบไข่เจียวเข้าปาก รสชาติคุ้นเคยที่บ้านนี้ทำให้เขารู้สึกอบอุ่น แต่ความกังวลใจก็ยังคงวนเวียนอยู่

“วันนี้วันแรกของเทอมใหม่ ​เป็นไงบ้าง ตื่นเต้นไหม?” คุณแม่ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“นิดหน่อยครับ” ต้นกล้าตอบอย่างเลี่ยงๆ เขารู้ดีว่าคุณแม่คงจะสังเกตเห็นความผิดปกติในตัวเขา

“มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าลูก ถ้ามีอะไรบอกแม่ได้นะ”

“ไม่มีอะไรครับแม่ แค่… คิดถึงเพื่อนๆ ​ด้วย” คำตอบนั้นไม่ใช่คำโกหกเสียทีเดียว เขารู้สึกคิดถึงเพื่อนๆ ที่ได้เจอหน้ากันทุกวัน แต่ก็มีอีกหลายอย่างที่ทำให้เขารู้สึกไม่เหมือนเดิม

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ต้นกล้าก็คว้ากระเป๋านักเรียนคู่ใจที่บรรจุหนังสือและอุปกรณ์การเรียนไว้อย่างครบครัน เขาก้าวออกจากบ้าน สูดอากาศยามเช้าอันแสนสดชื่นของกรุงเทพมหานครเข้าไปเต็มปอด ​เสียงจอแจของผู้คน เสียงรถราที่สัญจรไปมา เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเขา

ระหว่างทางเดินไปโรงเรียน ต้นกล้ามักจะแวะร้านเกม ‘Neo Arcade’ ที่อยู่ใกล้บ้านเสมอ เป็นที่ที่เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงไปกับเพื่อนๆ ในช่วงปิดเทอม แต่เช้าวันนี้ เขาเลือกที่จะเดินตรงไปโรงเรียนเลย ความรู้สึกบางอย่างผลักดันให้เขาไม่อยากแวะที่ไหน

โรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ย่านที่เคยคุ้นเคย วันนี้กลับดูแปลกตาไปเล็กน้อย ราวกับว่าทุกสิ่งรอบตัวกำลังจะเปลี่ยนไปพร้อมกับการก้าวเข้าสู่ปีการศึกษาใหม่

พอเขาเดินเข้าไปในบริเวณโรงเรียน เสียงทักทายจากเพื่อนๆ ก็ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

“ต้นกล้า! มาแล้วเหรอวะ!” เสียง ‘ปอนด์’ เพื่อนสนิทที่หน้าตาหล่อเหลาและอารมณ์ดีดังขึ้นมาแต่ไกล

“เออ ว่าไงปอนด์” ต้นกล้าตอบรับ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

“เฮ้ย! หน้าตาหมองเชียว เป็นอะไรไปวะ?” ปอนด์สังเกตเห็นความผิดปกติของต้นกล้าทันที

“เปล่าๆ แค่ยังไม่ตื่นดี” ต้นกล้าแก้ตัว

“ไม่เชื่อว่ะ ปกติมึงตื่นเช้ากว่านี้ด้วยซ้ำ”

“ก็… คิดถึงเพื่อนๆ น่ะ” เขาเลือกที่จะพูดความจริงบางส่วน

“อ๋อ เข้าใจๆ เดี๋ยวพอเจอหน้าไอ้กลุ่มเราครบ แล้วค่อยมาว่ากันเรื่องเกมที่ค้างไว้” ปอนด์พูดพลางกอดคอต้นกล้าไปตามทางเดิน

เขาก็ได้พบกับเพื่อนๆ คนอื่นๆ ในกลุ่ม ‘แก๊งค์ค้างคาว’ ซึ่งเป็นชื่อที่พวกเขาตั้งให้ตัวเองอย่างขำๆ เพราะมักจะเจอหน้ากันจนเป็นที่คุ้นเคยเหมือนค้างคาวที่ห้อยโหนอยู่ตามต้นไม้ (แต่เป็นต้นไม้แห่งมิตรภาพนะ) มี ‘บูม’ หนุ่มน้อยหน้ามนผู้ชื่นชอบกีฬาฟุตบอลเป็นชีวิตจิตใจ, ‘เต้’ เด็กเนิร์ดประจำกลุ่มที่เก่งวิชาการทุกแขนง, และ ‘วิน’ หนุ่มสายฮาที่มักจะปล่อยมุกแป้กเรียกเสียงหัวเราะ (หรือบางทีก็เสียงถอนหายใจ)

“ไงไอ้พวกแก่แดด!” วินทักทายด้วยท่าทางสบายๆ

“แกนั่นแหละ! ไม่ได้เจอกันแป๊บเดียว ดูเหมือนจะแก่ขึ้นนะ” บูมตอบกลับ

“เอาน่าๆ อย่าเพิ่งทะเลาะกัน วันนี้วันเปิดเทอมนะเว้ย” เต้ยกมือห้าม

ต้นกล้าฟังเพื่อนๆ พูดคุยกันไปพลางก็ยิ้มตามไปด้วย บรรยากาศของความเป็นเพื่อนยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม แต่ในใจของเขากลับมีความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ

ขณะที่พวกเขากำลังเดินไปยังอาคารเรียนเสียงประกาศจากอาจารย์ฝ่ายปกครองก็ดังขึ้น “ขอให้นักเรียนทุกคนไปรวมตัวกันที่หน้าเสาธง เพื่อประกอบพิธีเปิดการศึกษาประจำปีการศึกษา…”

พวกเขารีบเดินไปยังหน้าเสาธง ท่ามกลางนักเรียนอีกจำนวนมากที่ทยอยกันมา เสียงพูดคุยจอแจดังไปทั่วบริเวณ แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมา เป็นสัญญาณเริ่มต้นวันอันแสนพิเศษ

พิธีการเปิดเทอมดำเนินไปอย่างเรียบร้อยตามปกติ การกล่าวสุนทรพจน์ของผู้อำนวยการ การร้องเพลงชาติ การกล่าวคำปฏิญาณตน ทุกอย่างเป็นไปตามแบบแผนที่คุ้นเคย

แต่แล้วสายตาของต้นกล้าก็เหลือบไปเห็น…

เธอคนนั้น

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนๆ ของเธอ ผมยาวสลวยสีดำขลับสะท้อนแสงแดดยามเช้า ใบหน้าเรียวสวย ดวงตาที่กำลังมองไปข้างหน้าอย่างสงบนิ่ง เธอสวมชุดนักเรียนเหมือนกับเขา แต่ทำไมถึงได้ดูโดดเด่นผิดตาขนาดนั้น

ต้นกล้าหยุดนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด ลืมหายใจไปชั่วขณะ หัวใจของเขาเต้นระรัวผิดจังหวะเหมือนกลองศึกที่กำลังตีรัว เขาเคยเห็นเธอมาก่อนไหม? จำไม่ได้จริงๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ… ทำไมหัวใจของเขาถึงเต้นแรงแบบนี้?

“เฮ้ย ต้นกล้า! เป็นไรไป มองอะไรอยู่?” ปอนด์สะกิดแขนเขาเบาๆ

“อ๋อ… ไม่มีอะไร” ต้นกล้าพยายามดึงสติกลับมา เขารีบหันหน้าหนีจากเด็กผู้หญิงคนนั้น พยายามสงบสติอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วน

“แน่ใจนะ? ดูเหมือนนายจะใจลอยไปไกลเลยนะ” ปอนด์แซว

“ก็… แค่คิดถึงอะไรบางอย่างน่ะ” ต้นกล้าโกหก

ในขณะที่พิธีการกำลังจะสิ้นสุดลง เด็กผู้หญิงคนนั้นก็หันมาทางกลุ่มของเขาพอดี สายตาของพวกเขาประสานกันเพียงชั่วพริบตา ก่อนที่เธอจะหันหน้ากลับไป

แต่ในชั่วพริบตานั้น ต้นกล้าเหมือนได้เห็นอะไรบางอย่างในแววตาของเธอ… รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก? หรือเป็นเพียงจินตนาการของเขาเอง?

“เอาล่ะ นักเรียนทุกคน กลับเข้าห้องเรียนได้” เสียงผู้อำนวยการประกาศขึ้น

พวกเขารีบแยกย้ายกันไปยังห้องเรียนของตนเอง ต้นกล้าเดินไปพร้อมกับปอนด์ แต่ในหัวของเขากลับมีแต่ภาพใบหน้าของเด็กผู้หญิงคนนั้น

ห้องเรียน ม.3/5 ของเขา วันนี้ก็เต็มไปด้วยบรรยากาศที่คุ้นเคย เพื่อนๆ ที่นั่งคุยเสียงดังจอแจ ครูประจำชั้น ‘คุณครูสมศรี’ หญิงวัยกลางคนผู้ใจดีและเปี่ยมไปด้วยความรู้ กำลังเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ

“สวัสดีค่ะ นักเรียนทุกคน” คุณครูสมศรีกล่าวทักทาย

“สวัสดีครับคุณครู” นักเรียนทั้งห้องขานรับพร้อมกัน

“ปีนี้เราขึ้น ม.3 กันแล้วนะคะ เป็นปีที่สำคัญมากๆ สำหรับทุกคน ขอให้ทุกคนตั้งใจเรียน และใช้เวลาที่เหลือในรั้วโรงเรียนแห่งนี้ให้คุ้มค่านะคะ” คุณครูสมศรีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น

ต้นกล้าพยายามตั้งใจฟัง แต่ความคิดของเขากลับล่องลอยไปอีกครั้ง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง สภาพอากาศวันนี้สดใส แสงแดดเจิดจ้า แต่ในใจของเขากลับมีความสับสนบางอย่าง

เขาหันไปมองเพื่อนๆ ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับเรื่องต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นในปีนี้ มีทั้งเรื่องเรียน กิจกรรม กีฬา และแน่นอน… เรื่องหัวใจ

เรื่องหัวใจ… คำนี้ทำให้ต้นกล้าสะดุ้ง เขาเพิ่งจะเคยมีความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก มันคืออะไรกันแน่? ความรู้สึกที่ทำให้ใจเต้นแรงเมื่อได้เห็นใครบางคน? ความรู้สึกที่ทำให้โลกทั้งใบดูสดใสขึ้นมาทันที?

“ต้นกล้า!” เสียงเรียกจากปอนด์ดึงเขากลับมา

“อะไร?”

“ครูเขาถามว่านายจะลงสมัครอะไรไหม? มีชมรมให้เลือกเยอะแยะเลยนะ”

“อ๋อ… ยังไม่แน่ใจ” ต้นกล้าตอบอย่างอ้อมแอ้ม

เขามองไปยังกระดานดำที่เต็มไปด้วยรายชื่อชมรมต่างๆ แต่ในหัวของเขากลับมีแต่ใบหน้าของเด็กผู้หญิงคนนั้น

เขาไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร ไม่รู้ว่าเธออยู่ห้องไหน แต่เขารู้สึกว่า… การเปิดเทอมปีนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

เมื่อเลิกเรียน ต้นกล้าก็เดินออกมาจากโรงเรียนพร้อมกับปอนด์

“วันนี้ไปร้านเกมกันไหม?” ปอนด์ชวน

“วันนี้… ไม่ดีกว่า” ต้นกล้าตอบ

“อ้าว ทำไมวะ? เบื่อแล้วเหรอ?”

“เปล่า… แค่… อยากเดินเล่นเฉยๆ”

“โอเคๆ งั้นแยกกันตรงนี้ละกัน เจอกันพรุ่งนี้นะเว้ย!” ปอนด์โบกมือลา

ต้นกล้าเดินไปตามทางเท้าอย่างเหม่อลอย เขาแวะร้านกาแฟเล็กๆ ที่อยู่ใกล้บ้าน สั่งกาแฟเย็นแก้วหนึ่ง แล้วนั่งมองผู้คนสัญจรไปมา

ในระหว่างที่เขากำลังจิบกาแฟ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็น…

เด็กผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง! เธอกำลังเดินออกมาจากร้านหนังสือที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของเธอยังคงดูสงบ แต่มีรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก

หัวใจของต้นกล้าเต้นแรงอีกครั้ง เขาเผลอจ้องเธอไปพักหนึ่ง จนกระทั่งเธอเดินลับสายตาไป

ต้นกล้าถอนหายใจยาว เขารู้สึกว่า… ชีวิตในวัย ม.3 ของเขา กำลังจะเต็มไปด้วยเรื่องราวที่คาดไม่ถึง และทั้งหมดนี้… อาจจะเริ่มต้นขึ้นจากรอยยิ้มเล็กๆ และแววตาคู่นั้นของใครบางคน

เขาจะตามหาเธอคนนั้นเจอหรือไม่? และความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้คืออะไรกันแน่? คำตอบเหล่านั้น ยังคงเป็นปริศนาที่รอการค้นพบอยู่เบื้องหน้า.