ตอนที่ 4 — เงาในห้องสมุด กับความรู้สึกที่ก่อตัว

“ต้นกล้า! เป็นอะไรไปวะ ยืนเหม่ออยู่ได้” เสียงตะโกนของ ‘ภู’ เพื่อนสนิทของต้นกล้า ดังขึ้นมา ดึงสติของต้นกล้ากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ‌ภูยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า ต้นกล้าสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแห้งๆ ให้เพื่อน

“เปล่าๆ คิดอะไรเพลินๆ” ต้นกล้าตอบ พลางกวาดสายตาไปรอบๆ โรงเรียน ​ห้องเรียนที่เพิ่งจะถูกปล่อยตัวจากวิชาคณิตศาสตร์ที่แสนจะน่าเบื่อ กำลังมีนักเรียนกลุ่มหนึ่งเดินสวนไปมา บ้างก็หัวเราะ บ้างก็คุยกันเสียงดัง บรรยากาศยามพักกลางวันของโรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานครแห่งนี้ เต็มไปด้วยชีวิตชีวาเสมอ

“เพลินจนลืมเพื่อนไปเลยนะเนี่ย” ภูทำหน้ายู่ “ไปหาอะไรกินกันเถอะ ‍ท้องจะขาดอยู่แล้ว”

ต้นกล้าพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งสองเดินออกจากห้องเรียน มุ่งหน้าไปยังโรงอาหารที่เสียงดังจอแจ แต่ในใจของต้นกล้า ยังคงมีภาพของ ‘น้ำหวาน’ วนเวียนอยู่ ภาพของเด็กสาวผมยาวที่นั่งเงียบๆ ‌อยู่มุมห้องอ่านหนังสือ เมื่อวานนี้ ก่อนที่เขาจะรีบวิ่งหนีออกมาเหมือนคนเสียสติ

“เมื่อวานตอนพักกลางวัน แกไปไหนมาวะ หายไปเลย” ภูถาม ขณะที่ทั้งสองกำลังต่อแถวซื้อข้าว

“อ๋อ… ไปห้องสมุดมาน่ะ” ‍ต้นกล้าตอบแบบขอไปที เขาจำได้ว่าเมื่อวานนี้ หลังจากที่เขาเห็นน้ำหวานนั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียวในมุมที่ค่อนข้างมืดของห้องสมุด เขาก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เขารู้สึกอยากจะเข้าไปทักทาย อยากจะคุยด้วย ​แต่สุดท้าย ความขี้อายและความไม่มั่นใจก็ชนะ เขาจึงตัดสินใจแอบมองอยู่ห่างๆ

“ห้องสมุดเนี่ยนะ? แกไม่เคยเข้าห้องสมุดเลยนะ ปกติเห็นแต่เกาะอยู่กับเกม” ภูทำตาโตอย่างไม่เชื่อ

“ก็… เบื่อๆ น่ะ” ​ต้นกล้าแก้ตัว “เห็นมันเงียบดี”

“เงียบดีจนแกเผลอหลับไปเลยมั้ง” ภูหัวเราะ

ต้นกล้าหัวเราะตาม แต่ในใจก็อดคิดถึงน้ำหวานไม่ได้ เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกสั่นไหวหรืออยากจะเข้าหาได้มากขนาดนี้มาก่อน เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่เขารู้สึกว่ามันกำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ​เหมือนกับเมล็ดพันธุ์ที่กำลังงอกงาม

หลังจากกินข้าวเสร็จ ต้นกล้าก็บอกภูว่าขอไปเข้าห้องน้ำก่อน ทั้งสองแยกกัน แต่แทนที่จะไปห้องน้ำ ต้นกล้ากลับเดินตรงไปยังเส้นทางที่คุ้นเคย เส้นทางที่พาเขาไปยังห้องสมุดของโรงเรียน

เขาเปิดประตูห้องสมุดเข้าไปอย่างเงียบๆ กลิ่นอายของกระดาษเก่าๆ และความสงบที่แผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย เขาเดินไปที่มุมเดิมที่เขาเคยเห็นน้ำหวานนั่งอยู่ แต่วันนี้ไม่มีใครอยู่ที่นั่น มีเพียงชั้นหนังสือที่เรียงรายเป็นระเบียบ สะท้อนให้เห็นถึงระเบียบวินัยของสถานที่แห่งนี้

ต้นกล้าเดินเลาะไปตามชั้นหนังสือ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยได้อ่านหนังสือประเภทนี้สักเท่าไหร่ แต่วันนี้เขากลับรู้สึกมีสมาธิอย่างน่าประหลาด เขาอ่านไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้สึกเบื่อหน่าย เขาจินตนาการถึงตัวละครในเรื่อง โลกที่แตกต่างออกไปจากชีวิตประจำวันของเขา

ขณะที่เขากำลังดื่มด่ำกับเรื่องราวในหนังสือ เขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา เขาเงยหน้าขึ้นไปมอง และพบว่า… น้ำหวานกำลังยืนอยู่ตรงนั้น เธอกำลังมองมาที่เขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหันไปหยิบหนังสือจากชั้นข้างๆ

หัวใจของต้นกล้าเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เขารีบวางหนังสือที่ถืออยู่ลงอย่างรวดเร็ว กลัวว่าน้ำหวานจะเห็นว่าเขาแอบมองเธออยู่

“เอ่อ… สวัสดี” ต้นกล้าเอ่ยทักเธอด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย

น้ำหวานหันกลับมามองเขา ดวงตาของเธอเป็นประกายเล็กน้อย “สวัสดี” เธอตอบสั้นๆ

“คุณ… มาอ่านหนังสือเหรอ” ต้นกล้าถามแบบคนไม่รู้จะพูดอะไร

“ใช่” น้ำหวานตอบ “แล้วคุณล่ะ มาทำอะไรที่นี่”

“ผม… ก็มาหาอะไรอ่านน่ะ” ต้นกล้าตอบ “ปกติผมไม่ค่อยได้มาห้องสมุดเท่าไหร่”

“อ๋อ” น้ำหวานพยักหน้า “แล้วเจอเล่มที่ถูกใจหรือเปล่า”

“ก็… เล่มนี้ก็ดีนะ” ต้นกล้าชี้ไปที่หนังสือที่เขากำลังอ่านอยู่ “แต่มันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่”

น้ำหวานเดินเข้ามาใกล้ ดูเหมือนว่าเธอจะสนใจในหนังสือเล่มนั้น “เรื่องอะไรเหรอ” เธอถาม

ต้นกล้าหยิบหนังสือขึ้นมาให้เธอดู “เรื่อง ‘ตำนานแห่งดราก้อน’ น่ะครับ”

น้ำหวานอ่านชื่อหนังสือ “อ๋อ เรื่องนี้สนุกนะ” เธอพูด “ฉันเคยอ่านแล้ว”

“จริงเหรอครับ” ต้นกล้าตื่นเต้น “คุณชอบเหรอ”

“ก็… สนุกดี” น้ำหวานยิ้มเล็กน้อย “มีทั้งผจญภัย ต่อสู้ แล้วก็มิตรภาพ”

บทสนทนาระหว่างทั้งสองเริ่มไหลลื่นมากขึ้นเรื่อยๆ ต้นกล้ารู้สึกประหลาดใจที่ตัวเองสามารถคุยกับน้ำหวานได้อย่างออกรส เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะกล้าพูดคุยกับใครได้มากขนาดนี้ แต่กับน้ำหวาน เขาเหมือนมีแรงบันดาลใจบางอย่าง

“คุณชอบอ่านหนังสือแนวไหนเป็นพิเศษเหรอครับ” ต้นกล้าถาม

“ก็หลากหลายนะ” น้ำหวานตอบ “แล้วแต่ว่าวันนั้นอยากอ่านอะไร แต่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นแนวแฟนตาซี ผจญภัย หรือไม่ก็เป็นนิยายสืบสวนสอบสวน”

“เหมือนผมเลย!” ต้นกล้าอุทานด้วยความดีใจ “ผมชอบนิยายแฟนตาซีมากที่สุดเลยครับ”

น้ำหวานมองต้นกล้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะเริ่มเปิดใจมากขึ้น “งั้นแสดงว่าเราก็มีอะไรที่ชอบเหมือนกันนะ”

“ใช่ครับ” ต้นกล้าตอบ เขาแอบมองน้ำหวาน เธอเป็นเด็กสาวที่ดูเรียบร้อย แต่ในขณะเดียวกันก็มีความมั่นใจในตัวเองในแบบของเธอ ต้นกล้าเริ่มรู้สึกว่าเขากำลังตกหลุมรักเด็กสาวคนนี้อย่างช้าๆ

“ฉันว่านะ ถ้าคุณชอบเรื่อง ‘ตำนานแห่งดราก้อน’ คุณน่าจะชอบเรื่อง ‘อัศวินแห่งเงา’ ด้วยนะ” น้ำหวานพูดพร้อมกับเดินไปยังอีกชั้นหนึ่ง “มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการผจญภัยของเด็กหนุ่มที่ต้องออกเดินทางเพื่อตามหาสมบัติในตำนาน พร้อมกับต้องเผชิญหน้ากับเหล่าปีศาจ”

ต้นกล้าเดินตามน้ำหวานไปอย่างว่าง่าย เขาอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ อยากรู้จักเธอให้มากขึ้น

“คุณเคยอ่านเรื่อง ‘อัศวินแห่งเงา’ ด้วยเหรอครับ” ต้นกล้าถาม

“เคยสิ” น้ำหวานตอบ “เป็นหนังสือเล่มโปรดของฉันเลย”

“ถ้าอย่างนั้น… คุณพอจะแนะนำให้ผมได้ไหมครับ” ต้นกล้าเอ่ยปากขอ “ผมอยากจะลองอ่านดู”

น้ำหวานหันมายิ้มให้ต้นกล้า รอยยิ้มนั้นทำให้หัวใจของต้นกล้าเต้นระรัวยิ่งกว่าเดิม “ได้สิ” เธอตอบ “เดี๋ยวฉันจะไปหามาให้”

ต้นกล้าดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น เขาไม่เคยคิดว่าการมาห้องสมุดครั้งนี้จะทำให้เขาได้เจออะไรดีๆ แบบนี้

“ขอบคุณมากครับ” ต้นกล้าพูด “คุณ… เอ่อ… ชื่อน้ำหวานใช่ไหมครับ”

“ใช่” น้ำหวานพยักหน้า “แล้วคุณล่ะ ชื่ออะไร”

“ผมชื่อต้นกล้าครับ”

“ต้นกล้า… ชื่อเพราะดีนะ” น้ำหวานพูด “ไว้เจอกันใหม่นะ ต้นกล้า”

พูดจบ น้ำหวานก็เดินจากไป ปล่อยให้ต้นกล้ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้จะนำพาเขาไปสู่สิ่งใด แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ หัวใจของเขากำลังจะเปลี่ยนแปลงไป

เมื่อเสียงระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณสิ้นสุดเวลาพักกลางวัน ต้นกล้าก็รีบออกจากห้องสมุด เขารู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน เขาอยากให้เวลาหยุดนิ่งอยู่ตรงนี้ เขาเดินกลับไปหาภูที่รออยู่แล้วที่โรงอาหาร

“ไปไหนมาวะ หายไปตั้งนาน” ภูถาม

“ไป… คุยกับน้ำหวานมานิดหน่อย” ต้นกล้าตอบ พลางอมยิ้ม

“เห้ย! จริงดิ” ภูทำตาโต “แกคุยกับผู้หญิงอย่างน้ำหวานได้ด้วยเหรอเนี่ย”

“ก็… ก็คุยได้” ต้นกล้าตอบ “เธอ… ใจดีนะ”

ภูหัวเราะ “ตาถึงแล้วนี่”

ต้นกล้าส่ายหน้าเบาๆ เขารู้สึกดีใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเขา กำลังทำให้โลกทั้งใบของเขาสว่างไสวขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดกังวลไม่ได้ว่า ความรู้สึกนี้จะนำพาเขาไปสู่ความสุข หรือความเจ็บปวดกันแน่

เขาหันกลับไปมองที่ทางเข้าห้องสมุด เงาของน้ำหวานยังคงติดตาเขาอยู่ ราวกับว่าเธอเป็นเหมือนดวงดาวที่ส่องแสงนำทางเขาไปสู่สิ่งใหม่ๆ ที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน

แต่แล้ว ภาพของน้ำหวานก็ค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความรู้สึกที่ยังคงอบอวลอยู่ในใจของต้นกล้า ความรู้สึกที่พร้อมจะเติบโต และพร้อมจะเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป…