ตอนที่ 5 — มิตรภาพ รอยยิ้ม และความลับที่ซ่อนเร้น

“ต้นกล้า! เป็นอะไรไปวะ ยืนเหม่ออยู่ได้” เสียงตะโกนของ ‘ภู’ เพื่อนสนิทของต้นกล้า ดังขึ้นมา ดึงสติของต้นกล้ากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ‌ภูยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า ต้นกล้าสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแห้งๆ ให้เพื่อน

“เปล่า ไม่มีอะไร แค่คิดอะไรเพลินๆ” ต้นกล้าพยายามตอบเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่เขาก็รู้ดีว่าความตื่นเต้นที่เกิดขึ้นในใจมันยังคงฉายชัดอยู่บนใบหน้า

“คิดอะไรเพลินๆ ​จนลืมไปเลยรึไงว่ากำลังจะไปร้านเกมนะ” ภูตบไหล่ต้นกล้าเบาๆ “เอ้า รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะไม่ได้ที่เล่นดีๆ”

ทั้งสองเดินลัดเลาะฝ่าผู้คนไปตามทางเท้าที่เริ่มคลาคล่ำด้วยนักเรียนโรงเรียนอื่นที่เลิกเรียนแล้ว เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วดังปะปนกันไปหมด กลิ่นอายของกรุงเทพยามบ่ายที่ผสมผสานระหว่างควันรถ ‍กลิ่นอาหารริมทาง และความสดชื่นของต้นไม้ริมทาง ทำให้บรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวา

ร้านเกม ‘เรโทร เกม’ ตั้งอยู่บนชั้นสองของอาคารพาณิชย์เก่าแก่แห่งหนึ่ง ป้ายร้านสีเขียวสดใสมีรูปจอยเกมสไตล์ย้อนยุคเป็นสัญลักษณ์ เด่นชัดพอที่จะมองเห็นจากระยะไกล ‌เมื่อก้าวผ่านประตูร้านเข้าไป กลิ่นอายของพลังงานไฟฟ้า เสียงเอฟเฟกต์เกมที่ดังสนั่น และแสงนีออนสีต่างๆ ก็โอบล้อมเข้ามาทันที

“มาแล้วเหรอพวก” เสียงทักทายดังมาจากหลังเคาน์เตอร์ ‘อาร์ม’ เจ้าของร้านที่รู้จักกันตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กน้อย ‍มักจะแต่งตัวด้วยเสื้อยืดวงดนตรีเก่าๆ ที่ค่อนข้างจะดูโทรม แต่รอยยิ้มของเขากลับจริงใจเสมอ

“มาแล้วครับพี่อาร์ม” ภูตอบรับ พร้อมกับยื่นเงินให้ “ขอสองเครื่องนะพี่”

“ได้เลยน้อง เดี๋ยวจัดให้” อาร์มเอ่ยพลางกวักมือเรียกเด็กในร้านให้มาช่วยจัดการ

ต้นกล้านั่งลงบนเก้าอี้บุนวมนุ่มๆ ​ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ สัมผัสของเม้าส์และคีย์บอร์ดเย็นเฉียบ ทำให้ความรู้สึกประหม่าเมื่อครู่จางลงไป เขาเลื่อนสายตาไปมองจอภาพ สัญลักษณ์ของเกมที่เขาและภูโปรดปรานกำลังรอให้ปลายนิ้วสัมผัส

“วันนี้จะเล่นด่านไหนก่อนวะ” ภูถามพลางขยับตัวปรับท่าทางให้เข้าที่

“เอาเหมือนเดิมก่อนละกัน เซ็ตอัพให้พร้อม แล้วค่อยไปลุยด่านใหม่” ​ต้นกล้าตอบ ดวงตาจับจ้องไปที่หน้าจอ

เกมโปรดของพวกเขาคือเกมแนวต่อสู้ที่มีตัวละครหลากหลายให้เลือกเล่น แต่ละตัวละครมีท่าไม้ตายและสไตล์การต่อสู้ที่แตกต่างกัน การเล่นเกมนี้ต้องใช้ทั้งความเร็ว การตัดสินใจที่เฉียบคม และการทำงานเป็นทีมที่เข้าขา

ขณะที่นิ้วกำลังร่ายรำบนคีย์บอร์ดและเม้าส์ สมองของต้นกล้าพลันนึกถึงใบหน้าของ ‘น้ำใส’ ​ขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน มันวนเวียนอยู่ภายในใจ รอยยิ้มของเธอขณะตอบคำถามที่เขาถามเมื่อตอนกลางวัน แววตาที่สดใสตอนที่เธอหัวเราะ

“เฮ้ย! ต้นกล้า! ตั้งสติหน่อยเว้ย! โดนโจมตีแล้ว!” เสียงภูตะโกนเรียกให้ต้นกล้าหลุดออกจากภวังค์

“โอเคๆ โทษที” ต้นกล้าปรับสมาธิกลับมาที่เกม เขาพยายามตั้งใจเล่นให้เต็มที่ แต่บางครั้งสายตาที่เหลือบมองไปยังจอคอมพิวเตอร์ของภู ก็เหมือนจะมีภาพของน้ำใสแวบเข้ามา

“วันนี้เล่นไม่ค่อยเข้าฟอร์มเลยนะ มีอะไรในหัวรึเปล่า” ภูเอ่ยถามระหว่างที่เกมจบลงพอดี

“ก็บอกแล้วไงว่าคิดอะไรเพลินๆ” ต้นกล้าพยายามยิ้ม

“คิดอะไรเพลินๆ จนจะแพ้แล้วนะ” ภูพูดติดตลก “ถ้ามีเรื่องอะไรนะ บอกได้นะเว้ย พวกเราเป็นเพื่อนกัน”

ต้นกล้ามองหน้าภู เพื่อนรักที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอด เขาอยากจะเล่าเรื่องน้ำใสให้ฟังเหลือเกิน แต่คำพูดมันติดอยู่ที่คอ เขาไม่แน่ใจว่าภูจะเข้าใจความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเขาหรือไม่ มันเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน ยากจะอธิบาย

“ไม่มีอะไรจริงๆ” ต้นกล้าตอบเสียงเบา “สงสัยแค่ง่วงนิดหน่อย”

“อืมๆ เข้าใจๆ” ภูพยักหน้า “งั้นพักดื่มน้ำก่อนนะ”

ภูเดินไปหยิบน้ำอัดลมจากตู้เย็นของร้าน ‘เรโทร เกม’ ขณะที่ต้นกล้ายังคงนั่งอยู่หน้าจอ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันแชท และเลื่อนหารูปของน้ำใส เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงทำแบบนั้น แค่ได้เห็นรูปเธอมันก็ทำให้รู้สึกดีขึ้น

“คิดถึงใครอยู่เหรอ” เสียงใสๆ ดังขึ้นข้างๆ ต้นกล้า

ต้นกล้าสะดุ้งโหยง หันขวับไปมอง ก็พบกับ ‘มิ้น’ เพื่อนร่วมห้องของน้ำใส ที่มีใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสเสมอ เธอยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับแก้วน้ำปั่นในมือ

“อ๋อ เปล่าๆ ไม่มีอะไร” ต้นกล้าตอบตะกุกตะกัก

“แน่ใจนะ” มิ้นยิ้มหวาน “ดูนายทำหน้าเหมือนกำลังส่องรูปใครสักคนเลยนะ”

ต้นกล้าหน้าแดงขึ้นมาทันที เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

“เปล่าเลย แค่กำลังดูรูปทีมที่ชนะเลิศการแข่งขันอีสปอร์ตเมื่อวาน” ต้นกล้าพยายามหาข้อแก้ตัว

“อ๋อเหรอ” มิ้นทำตาโต “งั้นก็เก่งจังเลยนะที่สนใจเรื่องพวกนี้”

“ก็…นิดหน่อย” ต้นกล้าตอบอย่างเคอะเขิน

“จริงสิ” มิ้นทำท่าเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ “ตอนเที่ยงเห็นน้ำใสคุยกับนายที่โรงอาหารนานเลยนะ มีอะไรเหรอ”

คำถามของมิ้นทำให้หัวใจของต้นกล้าเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เขาเหลือบมองไปทางภูที่กำลังคุยกับอาร์มอยู่

“ก็…แค่น้ำใสเขามาถามเรื่องการบ้านน่ะ” ต้นกล้าตอบเสียงตะกุกตะกัก

“อ๋อ เหรอ” มิ้นยิ้ม “น้ำใสเขาเป็นคนใจดีนะ ถ้าใครมีอะไรสงสัย เขาก็จะช่วยอธิบายเสมอ”

“ใช่…เขาก็ใจดีจริงๆ” ต้นกล้าพึมพำ พลางนึกถึงตอนที่น้ำใสอธิบายเรื่องโจทย์คณิตศาสตร์ที่เขาไม่เข้าใจ

“ว่าแต่นาย…ไม่เห็นเคยคุยกับน้ำใสมาก่อนเลยนะ” มิ้นถามอย่างสงสัย

“ก็…เพิ่งจะได้คุยกันวันนี้แหละ” ต้นกล้ารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหลุดปากพูดอะไรออกไป

“อ๋อ เข้าใจแล้ว” มิ้นยิ้มอย่างรู้ทัน “เห็นนายแอบมองน้ำใสตอนที่เขาเดินไปเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ด้วยนะ”

ต้นกล้าตาโต “ไม่จริงนะ!”

“จริงสิ” มิ้นหัวเราะคิกคัก “ไม่ต้องอายหรอก ฉันเห็นนะ”

ทันใดนั้น ภูเดินกลับมาพร้อมกับน้ำอัดลม

“คุยอะไรกันอยู่” ภูถาม

“ไม่มีอะไรจ้ะ” มิ้นตอบ “แค่คุยกันเรื่องต้นกล้าแอบมองน้ำใส”

“อะไรนะ!” ภูหันมามองต้นกล้าด้วยสายตาคาดคั้น

“ไม่จริงนะภู!” ต้นกล้าพยายามแก้ตัว “มิ้นเขาเข้าใจผิด”

“เข้าใจผิดอะไร” มิ้นหัวเราะ “ฉันเห็นเต็มตาเลย”

ต้นกล้าหน้าแดงก่ำ รู้สึกราวกับว่าความลับทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผย เขาอึดอัดจนแทบจะระเบิด

“ไปเล่นเกมต่อกันเถอะ” ต้นกล้าเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

“เออๆ” ภูพยักหน้า “แต่เรื่องนี้นายต้องอธิบายฉันนะ”

ต้นกล้าตอบรับอย่างเลื่อนลอย เขารู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในวงล้อมของความลับและความรู้สึกที่ซับซ้อน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนทั้งสองต้องรีบออกจากร้านเกมเพื่อกลับบ้านก่อนที่ผู้ปกครองจะรู้ว่าพวกเขาไปไหน

ขณะเดินกลับบ้าน ต้นกล้าก็ยังคงคิดวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“นี่ต้นกล้า” ภูเอ่ยขึ้นขณะเดินคู่กัน “จริงๆ แล้วนายชอบน้ำใสใช่ไหม”

คำถามตรงๆ ของภู ทำให้ต้นกล้าชะงัก เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

“เปล่า…เราก็แค่…คุยกัน” ต้นกล้าพยายามตอบอย่างอ้อมแอ้ม

“ก็ดูจากอาการแล้วนะ…มันมากกว่าคำว่าคุยกันนะ” ภูยิ้ม “ไม่ต้องอายหรอก ถ้าชอบก็บอกเขาไปเลย”

“แต่…เราเพิ่งจะคุยกันเองนะ” ต้นกล้ายังคงลังเล

“คนเรามันก็มีความรู้สึกเกิดขึ้นได้นี่นา” ภูตบไหล่ต้นกล้า “ถ้ามีอะไรไม่สบายใจนะ บอกฉันได้เสมอ”

ต้นกล้ามองหน้าภู เพื่อนสนิทที่เข้าใจเขาเสมอ เขาเริ่มรู้สึกว่าความอึดอัดในใจค่อยๆ คลี่คลายลง การมีเพื่อนอย่างภูเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว

“ขอบใจนะภู” ต้นกล้าเอ่ย “ถ้ามีอะไร ฉันจะบอกนายแน่ๆ”

ขณะที่เดินมาถึงปากซอยบ้าน ต้นกล้าก็เห็นร่างคุ้นตาคนหนึ่งกำลังเดินออกมาจากบ้านหลังหนึ่ง ร่างนั้นคือ ‘น้ำใส’ เธอกำลังเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อปากซอย

“น้ำใส!” ต้นกล้าเผลอเรียกชื่อเธอออกมา

น้ำใสหันมามอง แล้วก็ยิ้มให้ต้นกล้าอย่างสดใส

“ต้นกล้า!” เธอทักทายกลับ

หัวใจของต้นกล้าเต้นแรงอีกครั้ง เขารู้สึกว่านี่อาจจะเป็นโอกาสที่ดีในการทำความรู้จักกับน้ำใสให้มากขึ้น

“จะไปไหนเหรอ” ต้นกล้าถาม

“จะไปซื้อของน่ะ” น้ำใสตอบ “แล้วนายล่ะ”

“กำลังจะกลับบ้าน” ต้นกล้าตอบ “ถ้าไม่รบกวน…ฉันไปด้วยได้ไหม”

น้ำใสยิ้มกว้าง “ได้สิ”

ต้นกล้ามองหน้าภูด้วยสายตาขอบคุณ ภูเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วโบกมือให้เพื่อน ก่อนจะเดินแยกไปทางบ้านของเขา

ต้นกล้าเดินไปกับน้ำใส บรรยากาศยามเย็นที่กำลังจะเข้าสู่ค่ำคืน ช่างดูโรแมนติกจนน่าประหลาดใจ เสียงนกร้องยามเย็น เสียงรถยนต์ที่เริ่มบางตาลง ทำให้บทสนทนาของทั้งสองคนดูเหมือนจะค่อยๆ เปิดเผยความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจ

“วันนี้…ที่โรงเรียน ฉัน…รู้สึกดีนะ” ต้นกล้าเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

น้ำใสหันมามองเขาด้วยความแปลกใจ

“หมายถึง?”

“ก็…ตอนที่คุยกับเธอไง” ต้นกล้าอธิบาย “เหมือน…มีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป”

น้ำใสยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย “ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน”

คำตอบของน้ำใสทำให้ต้นกล้าใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม เขาไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นนี้ จะนำพาเขาไปสู่เส้นทางแบบไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจ คือ รอยยิ้มของน้ำใสได้เข้ามาเติมเต็มช่องว่างบางอย่างในใจของเขา และนี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่มากกว่าคำว่าเพื่อน…

(โปรดติดตามตอนต่อไป)