ตอนที่ 7 — รอยร้าวในเสียงเพลง

เสียงกระซิบกระซาบยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของต้นกล้า แม้ว่าเขาจะเดินออกจากห้องสมุดมานานแล้วก็ตาม ความเงียบที่เคยเป็นเพื่อน กลับกลายเป็นความอึดอัดที่เกาะกินใจ เขาเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย สวนหย่อมเล็กๆ หลังอาคารเรียนที่มักจะร่มรื่นด้วยร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ ‌กลับดูหม่นหมองในสายตาของเขาในวันนี้ เขาหย่อนตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากละอองน้ำค้างยามเช้า กลิ่นดินชื้นๆ โชยมาแตะจมูก แต่กลับไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้น

"ต้นกล้า! ไปไหนมาวะ?" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้ต้นกล้าสะดุ้งเล็กน้อย ​เขาหันไปมองเห็น 'ภู' เพื่อนซี้ของเขากำลังเดินตรงมาพร้อมกับรอยยิ้มกวนๆ ตามแบบฉบับ

"เปล่า… แค่เดินเล่น" ต้นกล้าตอบเสียงเบา พยายามปัดเป่าความรู้สึกไม่สบายใจออกไป

ภูเดินมานั่งลงข้างๆ แล้วเอามือคว้าคอต้นกล้าเบาๆ ‍"เดินเล่นจนหน้าเหมือนคนโดนของเลยว่ะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า เล่าให้ฟังได้นะเว้ย"

ต้นกล้าถอนหายใจยาว "ก็… ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึก… สับสนนิดหน่อย"

"สับสนเรื่องอะไร? การบ้าน? ‌หรือว่า… แอบชอบใครอยู่?" ภูยิ้มกวนๆ พลางขยิบตาให้

ต้นกล้าตีไหล่ภูไปทีเบาๆ "บ้า! ใครจะไปแอบชอบใคร" แม้ปากจะปฏิเสธ แต่ในใจกลับนึกถึงรอยยิ้มและแววตาของ ‍'ปลายฝน' หญิงสาวที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะมาตลอด

"อ้าว… งั้นก็ดีแล้ว เพราะถ้ามีแฟน จะมีเวลามาร้านเกมกับพวกเราน้อยลงน่ะสิ" ภูพูดพลางหัวเราะ

การพูดถึงร้านเกมทำให้ต้นกล้าคลายความกังวลไปได้บ้าง เขาชอบบรรยากาศคึกคักของร้านเกม ที่เต็มไปด้วยเสียงเอะอะ ​เสียงดนตรี และภาพกราฟิกที่ตื่นตาตื่นใจ เป็นอีกที่ที่เขาสามารถหลีกหนีจากความวุ่นวายในหัวใจของตัวเองได้

"เออ ว่าแต่… วันนี้พวกแกจะไปร้านเกมกันกี่โมง?" ต้นกล้าถาม

"ก็… ช่วงบ่ายๆ น่ะ ​แกไปเปล่า?"

"ไปสิ! รออะไรล่ะ" ต้นกล้าตอบรับทันที

เมื่อเสียงออดบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น ต้นกล้าก็รีบเก็บของใส่กระเป๋าอย่างกระฉับกระเฉง เขารู้สึกอยากจะออกไปสูดอากาศข้างนอกโรงเรียนเต็มที และที่สำคัญ… เขาอยากจะไปเจอ 'ปลายฝน'

เขาเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับภู ​และกลุ่มเพื่อนอีกสองสามคน พวกเขาเดินมุ่งหน้าไปยังร้านเกมชื่อดังย่านสยาม ซึ่งเป็นที่นัดพบยอดฮิตของเด็กมัธยมปลายในละแวกนั้น

ร้านเกมแห่งนี้ตั้งอยู่ในตึกแถวเก่าแก่ แต่ภายในกลับทันสมัย เต็มไปด้วยตู้เกมหลากหลายประเภท ตั้งแต่เกมต่อสู้สุดฮิตไปจนถึงเกมแข่งรถที่สมจริง เสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์ดังกระหึ่ม ผสมผสานกับเสียงตะโกนโห่ร้องของผู้เล่น สร้างบรรยากาศที่คึกคักและเต็มไปด้วยพลัง

ต้นกล้าเลือกนั่งเล่นเกมต่อสู้คู่กับภู พวกเขาผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ เสียงหัวเราะและคำพูดเหน็บแนมดังเป็นระยะ บรรยากาศสนุกสนานทำให้ต้นกล้าลืมเรื่องราวที่ทำให้เขาเป็นกังวลไปชั่วขณะ

ขณะที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอ จู่ๆ สายตาของต้นกล้าเหลือบไปเห็นใครบางคนในมุมหนึ่งของร้าน

เป็น 'ปลายฝน' เธอกำลังนั่งอยู่กับเพื่อนผู้หญิงอีกคนหนึ่ง พวกเธอกำลังเล่นเกมเต้นที่ต้องใช้การเคลื่อนไหวร่างกายตามจังหวะเพลง ใบหน้าของปลายฝนเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่สดใส

หัวใจของต้นกล้าเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เขาพยายามจะทำเป็นไม่สนใจ แต่สายตาของเขากลับถูกดึงดูดไปที่เธอโดยอัตโนมัติ เขาเห็นเธอเต้นอย่างสนุกสนาน ร่างกายพลิ้วไหวตามจังหวะเพลง ผมยาวสลวยของเธอปลิวไสวไปมา

ทันใดนั้นเอง เพลงที่ปลายฝนกำลังเต้นก็เปลี่ยนเป็นเพลงโปรดของต้นกล้า เป็นเพลงป๊อปหวานซึ้งที่เขาชอบฟังบ่อยๆ เวลานึกถึงเธอ

"เอ้อ… ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ต้นกล้าบอกภูอย่างกะทันหัน

"เฮ้ย! จะไปแล้วเหรอ? เพิ่งเล่นไปไม่กี่เกมเอง" ภูทักท้วง

"เออน่า… เดี๋ยวมา" ต้นกล้าโบกมือให้ แล้วรีบเดินออกจากบริเวณที่เขานั่งเล่นเกม

เขาเดินตรงไปยังโซนเกมเต้น ที่ปลายฝนกำลังเล่นอยู่ เขาแสร้งทำเป็นมองหาตู้เกมว่าง แต่ในใจกลับจับจ้องไปที่เธอ

จังหวะเพลงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ต้นกล้าอดไม่ได้ที่จะขยับเท้าตาม เขาเริ่มรู้สึกถึงจังหวะที่คุ้นเคย และนึกถึงภาพตัวเองที่เคยเต้นเพลงนี้กับปลายฝนในงานโรงเรียน

ทันใดนั้นเอง เพลงที่กำลังดังก็ถูกตัดไปอย่างกะทันหัน เสียงเพลงขาดหายไป เหลือเพียงเสียงประกาศของผู้ดำเนินรายการเกมที่ดังขัดจังหวะ

"ขออภัยค่ะ! เกิดเหตุขัดข้องทางเทคนิค ขออภัยในความไม่สะดวกค่ะ"

เสียงประกาศนั้นทำให้บรรยากาศที่เคยสนุกสนานพลันเงียบลง ผู้เล่นหลายคนเริ่มบ่นอุบอิบ

ต้นกล้าสังเกตเห็นปลายฝนชะงักไป สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูไม่พอใจ

"แย่จัง… เพลงกำลังมันเลย" ปลายฝนพูดกับเพื่อนของเธอ

ต้นกล้าตัดสินใจ เดินเข้าไปหาเธอ

"โทษนะ… เมื่อกี้เพลงที่เล่น… เป็นเพลงที่ฉันชอบมากเลย" ต้นกล้าพูดอย่างตะกุกตะกัก

ปลายฝนหันมามองเขา ใบหน้าของเธอมีแววสงสัยเล็กน้อย

"อ๋อ… เหรอคะ" เธอตอบเสียงเรียบๆ

"ใช่… เพลงนี้… ฉันเคยเต้นกับใครคนหนึ่ง… ที่งานโรงเรียน" ต้นกล้าพยายามจะสื่อสารบางอย่างออกไป

แต่ปลายฝนกลับมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"อ๋อ… ค่ะ" เธอยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "แต่น่าเสียดายนะคะ ที่เพลงมันมาไม่จบ"

คำพูดของเธอทำให้ต้นกล้ารู้สึกแปลกๆ ราวกับว่าเธอไม่ได้สนใจเรื่องเพลง หรือเรื่องการเต้นอะไรเลย

"ใช่… เสียดายจริงๆ" ต้นกล้าพูดพลางมองสำรวจใบหน้าของเธออย่างละเอียด

ในขณะนั้นเอง เสียงประกาศจากผู้ดำเนินรายการก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ขออภัยผู้ใช้บริการทุกท่านค่ะ เนื่องจากปัญหาทางเทคนิคไม่สามารถแก้ไขได้ ทางร้านขออภัยเป็นอย่างสูง และจะคืนเงินค่าบัตรเล่นเกมให้กับทุกท่านที่ได้รับผลกระทบค่ะ"

บรรยากาศในร้านเกมยิ่งอึดอัดกว่าเดิม ผู้เล่นหลายคนเริ่มทยอยออกจากร้าน

"งั้น… ฉันไปก่อนนะ" ปลายฝนพูดกับเพื่อนของเธอ แล้วก็หันมามองต้นกล้า

"ถ้ามีโอกาส… หวังว่าจะได้เต้นเพลงนั้นด้วยกันอีกนะคะ" ต้นกล้าพูดอย่างมีความหวัง

แต่ปลายฝนเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเพื่อนของเธอ

ต้นกล้า ยืนมองตามแผ่นหลังของเธอจนลับสายตา หัวใจของเขารู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด

ทำไมเธอถึงตอบกลับมาแบบนั้น? ทำไมรอยยิ้มของเธอถึงดูเย็นชา? หรือว่าเขาคิดไปเอง?

เขาเดินกลับไปหาภูที่ยังคงเล่นเกมอย่างเมามัน

"เป็นไง? ไปเข้าห้องน้ำนานจัง" ภูถามโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ

"ก็… ไม่มีอะไร" ต้นกล้าตอบเสียงเบา

เขาหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ ภู แต่ไม่สามารถกลับไปจดจ่อกับการเล่นเกมได้อีกต่อไป

เสียงเพลงในร้านเกมที่เคยทำให้เขามีความสุข ตอนนี้กลับฟังดูห่างไกล และราวกับว่ามันกำลังจะขาดหายไป… เหมือนกับบางสิ่งบางอย่างในใจของเขาที่กำลังจะร้าวฉาน

ต้นกล้าเหลือบมองไปทางที่ปลายฝนเคยยืนอยู่ แต่ตอนนี้ว่างเปล่า เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับเธอ

บางที… รอยร้าวนี้อาจจะเริ่มต้นขึ้นแล้วก็ได้…