ตอนที่ 8 — แผนซ้อนแผน และความบังเอิญที่น่าสงสัย

เสียงกระซิบกระซาบของใครบางคนจากที่ไหนสักแห่ง ยังคงหลงเหลือเป็นเงาจางๆ ในห้วงคำนึงของต้นกล้า เขาเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องสมุดมานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ รู้แต่เพียงว่าอากาศภายนอกที่เคยรู้สึกสดชื่น กลับกลายเป็นความอึดอัดที่เกาะกินใจ ยิ่งเดิน ยิ่งรู้สึกเหมือนมีสายตาหลายคู่จับจ้อง ‌และทุกเสียงหัวเราะที่ได้ยิน ก็เหมือนจะลอยมาเข้าหูพร้อมกับความหมายแฝงที่ทำให้ใจเต้นระรัว

“ต้นกล้า!”

เสียงเรียกคุ้นหูจากด้านหลัง ทำให้ต้นกล้าสะดุ้งโหยง เขาหันขวับไปมอง พบกับใบหน้าของ ‘เคน’ รุ่นพี่ชมรมดนตรี ที่มักจะแวะเวียนมาทักทายเขาเสมอ ​ใบหน้าของเคนดูเป็นมิตรตามปกติ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้แต่รอยยิ้มของเพื่อนรุ่นพี่ ก็ดูเหมือนจะมีความหมายซ่อนเร้น

“อ้าว พี่เคน สวัสดีครับ” ต้นกล้าพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ พลางยิ้มตอบรับ ‍“เดินมาทำอะไรแถวนี้ครับ”

“ก็ผ่านมาน่ะ เห็นนายหน้าเครียดเชียว มีอะไรหรือเปล่า” เคนเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาแตะไหล่ต้นกล้าเบาๆ “ว่าแต่... เมื่อกี้เห็นนายออกมาจากห้องสมุดใช่ไหม”

คำถามของเคนเหมือนจะเจาะจงไปที่จุดอ่อน ต้นกล้ารู้สึกเหมือนถูกจับได้ ‌เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้ม “ครับ... เพิ่งออกมาครับ”

“อ๋อ... ได้ยินว่าช่วงนี้ห้องสมุดมีเรื่องนิดหน่อยนะ” เคนพูดพลางกวาดตามองไปรอบๆ เหมือนจะสังเกตปฏิกิริยาของต้นกล้า “ไม่รู้ว่านายไปเจออะไรมาหรือเปล่า”

ต้นกล้าใจเต้นแรงขึ้น ‍เขากลัวว่าสิ่งที่เขาได้ยินในห้องสมุดจะถูกแผ่ขยายออกไป หรือไม่ก็อาจจะมีคนเห็นเขาในขณะที่กำลังสอดแนมเรื่องบางอย่าง “ไม่มีอะไรมากครับ แค่... ได้ยินเสียงคนคุยกันเฉยๆ”

“อืม...” เคนยืดตัวขึ้น ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “เสียงคนคุยกัน... ​แล้วทำไมถึงดูหน้าซีดขนาดนั้นล่ะ”

ความกดดันจากคำพูดของรุ่นพี่ ทำให้ต้นกล้ารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เขาถอนหายใจเบาๆ “ผม... ผมแค่ไม่สบายใจนิดหน่อยครับ”

“ถ้าไม่สบายใจ ลองไปหาอะไรเย็นๆ ดื่มสิ” เคนเสนอ ​“แถวนี้มีร้านกาแฟเปิดใหม่ อร่อยใช้ได้เลยนะ ไปเป็นเพื่อนหน่อยไหม”

คำชวนของเคนมาถูกเวลาพอดี ต้นกล้ารู้สึกว่าเขาต้องการหลีกหนีจากบรรยากาศกดดันในโรงเรียนสักพัก “ก็ได้ครับ”

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากบริเวณโรงเรียน ต้นกล้ามองย้อนกลับไปที่อาคารเรียนด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ เขามั่นใจว่าเสียงที่เขาได้ยินในห้องสมุดนั้นไม่ใช่เรื่องธรรมดา และการที่เคนเข้ามาทักทายเขาในจังหวะนี้ ​มันช่างน่าสงสัยเหลือเกิน

ร้านกาแฟที่เคนพามานั้น ตั้งอยู่ในซอกเล็กๆ ของตึกแถวริมถนน ไม่ได้หรูหราอะไรมากนัก แต่ภายในตกแต่งด้วยสไตล์อินดี้ มีต้นไม้เล็กๆ ประดับอยู่ตามมุมต่างๆ และมีเสียงเพลงเบาๆ เปิดคลออยู่ตลอดเวลา อากาศภายในร้านเย็นสบาย แตกต่างจากความร้อนระอุภายนอกอย่างสิ้นเชิง

“เอาอะไรดีล่ะ” เคนถามพลางกวาดตามองเมนูบนผนัง “ผมเอาคาปูชิโน่ปั่นแล้วกัน นายล่ะ”

“ผม... เอาอเมริกาโน่เย็นครับ” ต้นกล้าตอบ

ขณะที่รอเครื่องดื่ม ต้นกล้านั่งมองผู้คนในร้าน สายตาของเขาเหลือบไปเห็นกลุ่มนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่ง กำลังนั่งรวมกลุ่มกันอยู่มุมหนึ่งของร้าน พวกเธอหัวเราะคิกคัก พูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ แต่สายตาของต้นกล้ากลับไปหยุดอยู่ที่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มนั้น

ดวงตาของเธอ... เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน...

“ไง พวกเธอ!” ทันใดนั้น เสียงของ ‘มิว’ ก็ดังขึ้น ทำเอาต้นกล้าสะดุ้งอีกครั้ง มิวเดินเข้ามาหาพวกเขา พร้อมกับ ‘พลอย’ เพื่อนสนิทของเธอ

“มาทำอะไรกันแถวนี้” มิวถามพลางยิ้มกว้าง “บังเอิญจังเลย”

“ก็มากินกาแฟ” เคนตอบ “แล้วพวกเธอมาจากไหน”

“ก็เพิ่งออกมาจากโรงเรียนน่ะ” มิวพูด “กำลังจะไปเดินเล่นแถวสวนสาธารณะต่อ”

หัวใจของต้นกล้าเริ่มเต้นแรงขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า ‘สวนสาธารณะ’ เขาสงสัยว่าที่เขาได้ยินในห้องสมุดนั้น จะเกี่ยวข้องกับกลุ่มของมิวหรือไม่

“แล้วต้นกล้าล่ะ” มิวหันมาถามต้นกล้า “ดูเหมือนไม่ค่อยสบายใจเลยนะ เป็นอะไรไป”

“เปล่าครับ” ต้นกล้าตอบสั้นๆ พยายามหลบสายตาของมิว

“อย่าไปเซ้าซี้เขาเลยมิว” พลอยพูดเสริม “เขาอาจจะแค่เหนื่อยก็ได้”

เครื่องดื่มถูกยกมาเสิร์ฟ ต้นกล้าจิบอเมริกาโน่เย็นชืด ความขมปร่าของมันช่วยให้เขารู้สึกตื่นตัวขึ้นเล็กน้อย แต่ความรู้สึกสับสนในใจยังคงอยู่

“นี่...” มิวหันไปกระซิบกระซาบกับพลอย ก่อนจะหันกลับมาหาต้นกล้า “เมื่อกี้เราคุยกับ ‘ฟ้า’ มาน่ะ เธอบอกว่าอยากจะชวนทุกคนไปปาร์ตี้กันที่บ้าน”

“ปาร์ตี้?” ต้นกล้าเลิกคิ้ว “วันไหนครับ”

“วันเสาร์นี้” มิวตอบ “ที่บ้านฟ้าเลย”

ต้นกล้าพยักหน้า เขาพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ แต่มันกลับดูเหมือนจะยิ่งซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

“แล้ว... พวกเธอได้ยินอะไรแปลกๆ มาบ้างไหม” ต้นกล้าถามออกไปตรงๆ

มิวทำหน้าฉงน “แปลกๆ อะไรเหรอ”

“ก็... เรื่องในโรงเรียนน่ะ” ต้นกล้าพยายามอธิบาย “อย่างเช่น... มีใครแอบฟังอะไรกัน หรือมีใครทำอะไรลับๆ ล่อๆ”

มิวหัวเราะเบาๆ “ไม่เห็นมีอะไรเลยนะ”

“จริงเหรอ” ต้นกล้าถามเสียงแผ่ว

“จริงสิ” มิวตอบ “เราก็เพิ่งคุยกันเรื่องปาร์ตี้เนี่ยแหละ”

ต้นกล้าเริ่มรู้สึกท้อแท้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมมิวถึงดูมีความสุขและสบายใจได้ขนาดนั้น ในขณะที่เขาเพิ่งได้ยินบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ใจเขาปั่นป่วน

“เอาอย่างนี้สิ” เคนพูดขึ้น “ถ้าอยากรู้เรื่องอะไร ลองไปถาม ‘น้ำ’ ดูสิ”

“น้ำ?” ต้นกล้าหันไปมองเคน “ใครครับ”

“น้ำ... เป็นเพื่อนของ ‘แก๊งค์นางฟ้า’ น่ะ” เคนอธิบาย “เคยอยู่ห้องเดียวกับฟ้าตอน ม.2 น่ะ เขาคงรู้เรื่องอะไรบ้างล่ะ”

“แก๊งค์นางฟ้า?” ต้นกล้าทวนคำ

“ใช่ๆ” มิวรีบเสริม “พวกเธอเป็นกลุ่มเพื่อนสนิทกันน่ะ”

“แล้ว... จะไปหา ‘น้ำ’ ได้ที่ไหนครับ” ต้นกล้าถามด้วยความหวัง

“วันเสาร์นี้ไง” เคนตอบ “เธอจะมาที่งานปาร์ตี้ของฟ้าด้วย”

ต้นกล้าพยักหน้า เขาตัดสินใจแล้วว่ายังไงเขาก็ต้องไปงานปาร์ตี้นั้นให้ได้ เพื่อไขปริศนาที่ยังค้างคาใจ

เมื่อคุยกันได้สักพัก ต้นกล้าก็ขอตัวกลับก่อน เขารู้สึกว่าเขาต้องการเวลาอยู่กับตัวเองเพื่อทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น

ขณะที่เดินกลับบ้าน ต้นกล้าก็อดคิดไม่ได้ว่า ทำไมเรื่องราวทั้งหมดถึงดูเหมือนจะเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาด ทำไมเคนถึงเข้ามาทักทายเขาพอดี ทำไมมิวถึงพูดถึงปาร์ตี้ของฟ้าในเวลาที่เขาได้ยินเรื่องบางอย่างในห้องสมุด

หรือว่า... ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ?

บางที... เขาอาจจะต้องเตรียมพร้อมสำหรับอะไรบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น

ต้นกล้าก้าวเดินต่อไปบนถนนที่คุ้นเคย แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามและความสงสัยที่ยังหาคำตอบไม่ได้ เขารู้เพียงว่า การเดินทางในโลกแห่งมัธยมสามครั้งนี้ มันกำลังจะพาเขาไปสู่บททดสอบที่ท้าทายกว่าที่เขาเคยคาดคิด.