เสียงกระซิบกระซาบจากห้องสมุดยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของต้นกล้า ราวกับเป็นเพลงที่ถูกเปิดซ้ำๆ แต่ทว่าทำนองกลับผิดเพี้ยนจนน่ารำคาญ เขาเดินโซซัดโซเซไปตามทางเดินของโรงเรียน ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอายระคนสับสน สองมือยกขึ้นกอดอกแน่น ราวกับจะป้องกันตัวเองจากสายตาที่มองไม่เห็น เขาพยายามสะบัดหัวไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเกาะติดหนึบ
“ต้นกล้า! เฮ้ย!”
เสียงตะโกนเรียกดังมาจากด้านหลัง ทำให้ต้นกล้าสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองตามเสียง ภาพที่ปรากฏคือร่างของ “ภู” เพื่อนสนิทของเขา ที่กำลังวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา พร้อมกับ “อาร์ม” ที่วิ่งตามมาติดๆ
“เป็นอะไรของมึงวะ? หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย” ภูถามพลางยื่นมือมาแตะหน้าผากของต้นกล้า
“ร้อนรึเปล่า? ตัวก็ไม่เห็นจะร้อนนี่” อาร์มเสริมพลางก้มลงมองรองเท้าผ้าใบของต้นกล้าที่เปื้อนดิน
ต้นกล้าเม้มปากแน่น พยายามรวบรวมสติ “เปล่า… ไม่มีอะไร แค่… ง่วงนิดหน่อย” เขาโกหกอย่างตะกุกตะกัก
“ง่วง? หน้ามึงเหมือนเห็นผีมากกว่านะเว้ย” ภูไม่เชื่อ สังเกตเห็นดวงตาของต้นกล้าที่ฉายแววหวาดระแวง
“เออนั่นดิ เมื่อเช้าเห็นไปอยู่กับชมพู่ที่ห้องสมุดนานสองนาน พอออกมาหน้าเป็นแบบนี้” อาร์มพูดขึ้นมาลอยๆ แต่คำพูดนั้นกลับทำให้ต้นกล้าสะดุ้งอีกครั้ง
“ชมพู่…?” ต้นกล้าทวนคำ เสียงแผ่วเบา
“เออ ก็ชมพู่ไง นักเรียนห้อง 3/5 อ่ะ ที่เคยแข่งตอบปัญหาวิทย์กับมึงไง จำไม่ได้เหรอ?” ภูถามอย่างสงสัย
ต้นกล้าพยักหน้าช้าๆ ความทรงจำเกี่ยวกับชมพู่ตีกลับขึ้นมาอีกครั้ง ภาพใบหน้าของเธอที่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ เสียงกระซิบกระซาบของเธอ… มันวนลูปอยู่ในหัวไม่หายไปไหน
“แล้วมึงไปคุยอะไรกับชมพู่มาวะ? ดูแปลกๆ ไปเลย” ภูถามต่อ สีหน้าจริงจังขึ้น
ต้นกล้าส่ายหน้า “ไม่มีอะไรจริงๆ แค่… คุยเรื่องงานกลุ่มน่ะ” เขาเลือกที่จะแถต่อไป
“งานกลุ่ม? ถึงกับหน้าซีดขนาดนี้เลยเหรอวะ?” อาร์มแกล้งทำเป็นไม่เชื่อ “หรือว่า… มึงแอบไปสารภาพรักกับเขามา?”
“โอ๊ย! จะบ้าเรอะ!” ต้นกล้าอุทานเสียงหลง ลืมตัวตวาดใส่เพื่อนทั้งสอง
ทั้งภูและอาร์มมองหน้ากัน แล้วก็หัวเราะออกมา
“ใจเย็นๆ เพื่อน! แค่ล้อเล่นเอง” ภูรีบปลอบ “เห็นบ่นว่าเหนื่อยๆ จะไปไหนต่อ? ไปกินข้าวกันไหม?”
“ไปสิ” ต้นกล้าตอบรับอย่างรวดเร็ว เขาอยากจะหนีจากบรรยากาศเดิมๆ และต้องการความช่วยเหลือจากเพื่อน
ทั้งสามเดินไปที่โรงอาหาร เสียงจอแจของผู้คน เสียงถาดกระทบกัน เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ เป็นเสียงที่ทำให้ต้นกล้ารู้สึกดีขึ้นบ้าง เขายังคงเดินตามหลังเพื่อนไปอย่างเงียบๆ พยายามสังเกตปฏิกิริยาของคนรอบข้าง
“เออ ต้นกล้า” ภูเอ่ยขึ้นมาขณะที่กำลังเดินเลือกกับข้าว “เมื่อวานมึงไปร้านเกมของลุงสมชายไหม? เห็นว่ามีเกมใหม่เข้ามา”
“ไม่ได้ไปว่ะ เมื่อวานติดอ่านหนังสือ” ต้นกล้าตอบ
“เสียดายจัง อยากชวนไปเล่นด้วยเลย” ภูทำหน้าเสียดาย
“ถ้าวันนี้ว่างๆ ไปกันก็ได้นะ” อาร์มเสนอ
“ไว้ก่อนแล้วกัน” ต้นกล้าตอบอย่างขอไปที เขายังคงมีเรื่องให้คิดไม่ตก
ขณะที่ทั้งสามกำลังหาโต๊ะนั่ง ภูที่เดินนำหน้าไปก่อน ก็ชะงักกึก แล้วหันมา “เฮ้ย! ดูนั่นสิ!”
ต้นกล้าและอาร์มหันไปมองตาม ภูชี้ไปที่มุมหนึ่งของโรงอาหาร ซึ่งเป็นมุมที่ค่อนข้างอับสายตา มีโต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยว มีนักเรียนหญิงสองคนนั่งอยู่ คนหนึ่งคือ “ชมพู่” อีกคนหนึ่งคือ “น้ำหวาน” เพื่อนสนิทของชมพู่
“สงสัยเขาจะมานั่งคุยกันเรื่องงานกลุ่มจริงๆ นั่นแหละ” อาร์มพูดพลางหัวเราะ
แต่ต้นกล้ากลับรู้สึกแปลกๆ เมื่อเห็นท่าทางของชมพู่ เธอไม่ได้กำลังพูดคุยอย่างออกรสออกชาติเหมือนที่เขาเคยเห็น แต่กลับมีท่าทีเคร่งเครียด ใบหน้ามีร่องรอยของความกังวล เธอหันไปมองรอบๆ เป็นระยะๆ ราวกับกำลังระแวง
“พวกมึงว่า… เราไปแอบฟังดูดีไหม?” ภูกระแอมไอ เบิกตาปริบๆ
“บ้าเหรอ! จะไปแอบฟังเรื่องคนอื่นได้ไง” อาร์มแกล้งทำเป็นดุ แต่แววตาเจ้าเล่ห์ก็ฉายชัด
“ก็… แค่อยากรู้เฉยๆ ว่าเขากำลังคุยอะไรกัน” ภูทำเสียงอ้อน
ต้นกล้าที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาบ้าง เขาพยายามปัดความคิดที่ว่าตัวเองกำลังทำตัวเหมือนตัวร้ายในนิยายน้ำเน่าออกไป
“ก็ได้ๆ ไปดูกัน แต่ห้ามให้เขารู้ตัวนะ” อาร์มยอมตกลง
ทั้งสามเดินไปที่มุมอับนั้นอย่างเงียบเชียบ หาที่กำบังที่มองเห็นชมพู่กับน้ำหวานได้ แต่ไม่ถูกเห็น
“นี่… ต้นกล้า” น้ำหวานพูดขึ้นมา เสียงเบาจนต้นกล้าเกือบไม่ได้ยิน “เรื่องที่เขาบอก… มันจริงเหรอ?”
“เขา? ใคร?” ชมพู่ถามกลับ เสียงสั่นเครือ
“ก็… คนที่… ส่งข้อความมาหาเราอ่ะ” น้ำหวานตอบ ใบหน้าซีดเผือด
ต้นกล้าชะงักกึก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที “ข้อความ?”
“ใช่… เขาบอกว่า… เขาเห็น… สิ่งที่… ที่เรา… ทำลงไป” น้ำหวานพูดขาดคำ
“ทำอะไร?” ชมพู่ถามอย่างหวาดหวั่น
“เรื่อง… เรื่อง… ที่เรา… แก้ไข… คะแนนสอบ… ของ… ของ… กฤษฎา” น้ำหวานพูดจบ น้ำตาคลอเบ้า
ต้นกล้าเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง “แก้ไขคะแนนสอบ? กฤษฎา?”
“บ้าไปแล้ว! น้ำหวาน! มึงทำอะไรลงไป!” ชมพู่ตกใจมาก หน้าซีดเผือดไปยิ่งกว่าเดิม
“ฉัน… ฉันแค่… ไม่อยากให้เขา… โดนไล่ออก…” น้ำหวานพูดเสียงสั่นเครือ “แล้ว… ใครคนนั้น… ก็บอกว่า… ถ้าฉันไม่ทำตาม… เขาจะ… จะแฉเรื่องนี้… ให้ทุกคนรู้”
“แล้ว… แล้วใครคนนั้น… เขาต้องการอะไร?” ชมพู่ถามต่อ
“เขา… เขาบอกว่า… เขาต้องการ… เขาต้องการ… ให้เรา… ทำให้… ต้นกล้า… เสียใจ…” น้ำหวานพูดพลางมองไปทางต้นกล้าที่กำลังยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
“อะไรนะ!” ต้นกล้าอุทานออกมาเบาๆ เสียงของเขาดังพอที่จะทำให้ชมพู่และน้ำหวานหันขวับมามอง
ทั้งสองเห็นต้นกล้า ใบหน้าของทั้งคู่ซีดเผือดราวกับกระดาษ
“ต้นกล้า! นาย… นายมาอยู่ตรงนี้ได้ไง?” ชมพู่ถามเสียงสั่น
“พวกเธอ… กำลังพูดเรื่องอะไรกัน?” ต้นกล้าถาม เสียงแหบพร่า
น้ำหวานมองต้นกล้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ฉัน… ฉันขอโทษนะต้นกล้า…”
“ขอโทษเรื่องอะไร? แก้ไขคะแนนสอบ? ทำให้ฉันเสียใจ?” ต้นกล้าถามซ้ำ เสียงเริ่มดังขึ้น
“คือ… คือมันไม่ใช่แบบนั้นทั้งหมด…” ชมพู่พยายามอธิบาย
“แล้วมันเป็นแบบไหน? ช่วยบอกฉันให้ชัดๆ หน่อยได้ไหม?” ต้นกล้าถาม ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ
“มัน… มันเป็นแผน… ของคนอื่น…” น้ำหวานพูดเสียงเบา
“แผนของใคร? แล้วพวกเธอ… ก็ร่วมมือกับเขา… เพื่อทำให้ฉันเสียใจ?” ต้นกล้าถาม สายตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“ไม่ใช่! เราไม่ได้อยากทำร้ายนายนะต้นกล้า!” ชมพู่รีบแก้ตัว
“แต่พวกเธอ… ก็ทำ!” ต้นกล้าตะคอกออกมา เสียงดังพอที่จะทำให้คนรอบข้างหันมามอง
ภูและอาร์มที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้นกล้า ก็ตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน
“ต้นกล้า… ใจเย็นๆ ก่อน…” ภูพยายามห้าม
“ใจเย็น? แล้วให้ฉันทำใจเรื่องที่คนที่เราไว้ใจ… กำลังร่วมมือกับคนอื่น… เพื่อทำร้ายฉันเนี่ยนะ?” ต้นกล้าพูด เสียงสั่นเครือ
“มัน… มันซับซ้อนกว่านั้น…” ชมพู่พูด น้ำตาเริ่มไหล
“ซับซ้อน? ฉันไม่เห็นว่ามันจะซับซ้อนตรงไหนเลย” ต้นกล้าพูดพลางหมุนตัวเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว
“ต้นกล้า! เดี๋ยวก่อน!” เสียงของชมพู่ดังตามมา แต่ต้นกล้าไม่ได้หันกลับไปมอง
เขาเดินออกไปจากโรงอาหารอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ภู อาร์ม ชมพู่ และน้ำหวาน ยืนอึ้งอยู่กับภาพที่เกิดขึ้น
ต้นกล้าเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย สมองขาวโพลน ความรู้สึกสับสน ผสมปนเปไปกับความเจ็บปวด เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องราวถึงได้บานปลายไปถึงขนาดนี้
เขามุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะที่มักจะมานั่งระบายความในใจ หวังว่าอากาศบริสุทธิ์และบรรยากาศที่เงียบสงบจะช่วยให้เขาตั้งสติได้
เมื่อมาถึงสวนสาธารณะ ต้นกล้าเลือกนั่งลงบนม้านั่งตัวหนึ่งที่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ มองดูเด็กๆ ที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะของพวกเขา ช่างตัดกันกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจของเขา
เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป จะเชื่อใครดี? จะให้อภัยใครได้บ้าง?
ขณะที่ต้นกล้ากำลังจมอยู่ในห้วงความคิดอันหนักอึ้งนั้นเอง เขาพลันได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“ต้นกล้า?”
เขาหันไปมองตามเสียง และพบกับ…
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
'มัธยมสาม' รอยต่อหัวใจ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก