ตอนที่ 11 — เสียงกระซิบในใจที่ดังกว่าคำพูด

เสียงกระซิบกระซาบจากห้องสมุดยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของต้นกล้า ราวกับเป็นเพลงที่ถูกเปิดซ้ำๆ แต่ทว่าทำนองกลับผิดเพี้ยนจนน่ารำคาญ เขาเดินโซซัดโซเซไปตามทางเดินของโรงเรียน ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอายระคนสับสน ยิ่งเดินเท่าไหร่ก็เหมือนยิ่งหนีไม่พ้นเงาของสิ่งที่ได้ยิน เมื่อสักครู่ สิ่งที่เขาได้ยินนั้นมันไม่ใช่แค่เสียงกระซิบธรรมดา ‌แต่มันคือเสียงที่ดังชัดในห้วงความคิดของเขาเอง ราวกับมีใครบางคนกำลังพูดกับเขาอยู่ภายในหัว

“ทำไม… ทำไมถึงเป็นแบบนี้…” เสียงพึมพำของเขาดังแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน ต้นกล้าสอดส่ายสายตาไปรอบตัว ทุกอย่างดูเหมือนจะปกติ เพื่อนนักเรียนเดินสวนไปมา พูดคุยหัวเราะกัน ​เสียงเอะอะจอแจที่ควรจะเป็นเรื่องธรรมดาในโรงเรียนมัธยม กลับกลายเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจรับรู้ได้เสียหมดสิ้น หัวใจของเขามันเต้นระรัวผิดจังหวะ ราวกับจะทะลุออกมานอกอก

เขาเดินมาถึงมุมอาคารเรียน แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งใต้ต้นหูกระจงที่ให้ร่มเงา ต้นไม้ต้นนี้เป็นที่โปรดปรานของเขามาตั้งแต่สมัยอยู่ ม.1 เป็นที่ที่เขามักจะมาหลบมุมอ่านหนังสือ ‍หรือไม่ก็มานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย แต่ในวันนี้ ความร่มรื่นของมันกลับไม่อาจช่วยปลอบประโลมใจที่กำลังสับสนวุ่นวายได้เลย

“มัน… มันคืออะไรกันแน่…” เขาพยายามไล่เรียงเหตุการณ์ทั้งหมดอีกครั้ง ตั้งแต่เสียงประหลาดที่เขาได้ยินในห้องสมุด ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ถาโถมเข้ามา ราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง

“ต้นกล้า!” ‌เสียงเรียกชื่อดังขึ้นมาจากด้านหลัง ต้นกล้าสะดุ้งโหยง หันไปมอง ก็พบว่าเป็นบอส เพื่อนสนิทของเขาที่กำลังเดินตรงเข้ามาด้วยใบหน้าฉงน

“เป็นอะไรไปวะ? หน้าซีดเชียว” บอสถามพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ วางกระเป๋าเป้ลงบนพื้น

ต้นกล้าส่ายหน้าช้าๆ ‍พยายามรวบรวมสติ “เปล่า… ไม่มีอะไร”

“แน่ใจนะ? เมื่อกี้ฉันเห็นแวบๆ ที่โรงอาหาร นึกว่าแกจะมาหา แต่เห็นแกเดินเร็วๆ ออกไป ​เลยไม่ได้ตาม” บอสสังเกตอาการของเพื่อนอย่างละเอียด “ไม่สบายรึเปล่า?”

“ก็… นิดหน่อย” ต้นกล้าเลือกที่จะไม่เล่าเรื่องเสียงประหลาดที่ได้ยิน มันดูพิลึกเกินกว่าจะอธิบายให้ใครฟังได้ เขาไม่อยากให้บอสคิดว่าเขาเพี้ยนไปแล้ว

“ถ้าไม่สบายก็ไปหาหมอสิ หรือไม่ก็กลับบ้านไปพักผ่อนก่อนก็ได้นะ” ​บอสเอ่ยอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวก็หาย” ต้นกล้าพยายามยิ้ม แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันคงดูฝืนๆ “แล้ว… นี่กำลังจะไปไหนต่อ?”

“กำลังจะไปร้านเกมกับแก๊งค์ว่ะ วันนี้มีเกมใหม่เข้า ไม่อยากพลาด” ​บอสยักไหล่ “จะไปป่ะ? เผื่อเล่นแล้วอารมณ์ดีขึ้น”

ร้านเกม… ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัวของต้นกล้า เขารู้สึกว่าตัวเองต้องการอะไรบางอย่างที่จะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องที่กำลังรบกวนจิตใจอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังรู้สึกไม่พร้อมที่จะไปเจอผู้คน หรือแม้แต่จะใช้สมาธิกับอะไรสักอย่าง

“เอ่อ… วันนี้คงไม่ไหวว่ะ” ต้นกล้าตอบเสียงเบา “ขอไปนั่งเงียบๆ คนเดียวสักพักก่อนนะ”

บอสทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจ “เออๆ ได้ๆ งั้นเดี๋ยวไปเล่นก่อนนะ ถ้าเปลี่ยนใจก็มาหาที่ร้าน ‘ไทม์ วอร์ป’ ได้เลย”

“โอเค” ต้นกล้าพยักหน้ารับ

หลังจากบอสเดินจากไป ต้นกล้าก็เหลืออยู่กับความเงียบอีกครั้ง แต่ความเงียบนี้กลับไม่เหมือนเดิม มันเต็มไปด้วยเสียงสะท้อนของคำพูดในใจที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

มันคืออะไรกันแน่… ความรู้สึกนี้…

เขาเอนหลังพิงพนักม้านั่ง หลับตาลง พยายามจะสงบจิตใจ แต่ภาพของห้องสมุด ภาพของแผงหนังสือ ภาพของเงาตะคุ่มๆ ที่เขาเห็นรางๆ เมื่อครู่ กลับลอยวนเข้ามาในความคิด

เสียงนั้น… มันเหมือน… เหมือนกำลังจะบอกอะไรบางอย่าง… แต่คืออะไร?

ความสับสนเริ่มคลี่คลายออกเป็นความกังวล ความกังวลที่ค่อยๆ ก่อตัวเป็นความกลัว ต้นกล้ารู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในบางสิ่งที่มองไม่เห็น เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ไม่เคยรู้สึกว่าความคิดของตัวเองมันดังเกินกว่าความเป็นจริง

ทันใดนั้นเอง เขาก็พลันนึกถึงเรื่องราวที่ครูที่ปรึกษาเคยเล่าให้ฟังในคาบแนะแนว เกี่ยวกับ “เสียงภายใน” ที่บางครั้งก็ดังขึ้นมาเพื่อเตือนสติ หรือบางครั้งก็หลอกหลอนจิตใจ

ไม่ใช่… นี่มันไม่ใช่เสียงเตือนสติแน่นอน…

ต้นกล้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง จ้องมองไปยังฝ่ามือของตัวเองที่วางอยู่บนตัก มันสั่นเล็กน้อย เขาพยายามกำมือให้แน่น

“ต้องหาคำตอบให้ได้…” เขาพึมพำกับตัวเอง

เขาตัดสินใจลุกขึ้นยืนอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้เดินอย่างไร้จุดหมาย แต่เขามีเป้าหมายในใจ แม้ว่าเป้าหมายนั้นจะดูเลือนรางก็ตาม

เขาเดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร ที่ที่เขาคิดว่าอาจจะได้เจอบางคนที่อาจจะให้คำแนะนำ หรืออย่างน้อยก็ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้น แต่เมื่อไปถึง โรงอาหารก็ยังคงเต็มไปด้วยนักเรียนที่กำลังรับประทานอาหารกลางวัน เสียงพูดคุยจอแจดังอื้ออึง ทำให้เขาไม่อาจจะรวบรวมสมาธิเพื่อเริ่มต้นบทสนทนาได้

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างหาใครสักคน แต่กลับพบแต่ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย หรือแม้แต่คนที่คุ้นเคยก็กำลังยุ่งอยู่กับการกินข้าว

บางที… อาจจะต้องลองไปที่อื่น…

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน เป็นอีกที่ที่เขาชอบไปนั่งเงียบๆ คนเดียว หรือบางครั้งก็ไปกับเพื่อนๆ

ต้นกล้าออกจากโรงอาหาร มุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟ ‘เมล็ดรัก’ ที่อยู่ห่างจากโรงเรียนไปไม่กี่บล็อก เมื่อเดินเข้าไปในร้าน กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วลอยเข้ามาปะทะจมูก บรรยากาศภายในร้านเป็นไปอย่างสงบ มีนักเรียนบางส่วนกำลังนั่งอ่านหนังสือ บ้างก็กำลังคุยงานกันเบาๆ

เขาเดินเข้าไปสั่งเครื่องดื่มแก้วโปรด ‘คาปูชิโน่เย็น’ แล้วมองหาที่นั่งที่ค่อนข้างมุมเงียบๆ เพื่อที่จะได้มีสมาธิ

เมื่อได้ที่นั่งแล้ว ต้นกล้าก็วางโทรศัพท์มือถือลง โดยที่ไม่ได้หยิบขึ้นมาเล่น เขาเพียงแต่นั่งนิ่งๆ ปล่อยให้ตัวเองได้ซึมซับบรรยากาศรอบข้าง

เสียงในหัว… มันยังคงอยู่…

เขาปิดตาลงอีกครั้ง พยายามจะตั้งสมาธิกับเสียงกระซิบกระซาบที่ดังแว่วๆ อยู่ในหัว

“ความจริง… ที่ซ่อนอยู่…”

“ความลับ… ที่จะเปิดเผย…”

“เธอ… คือผู้ที่ต้องค้นหา…”

คำพูดเหล่านี้มันวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ราวกับกำลังพยายามจะสื่อสารอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก

ต้นกล้าสะบัดหน้าเบาๆ เหมือนจะไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป แต่มันก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เขาเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกดึงเข้าไปสู่มิติที่แปลกประหลาด

ใคร… ใครกันที่กำลังพูดกับฉัน?

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปรอบๆ อีกครั้ง ไม่เห็นมีใครที่ดูเหมือนจะกำลังมองเขาอยู่

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?” เขาพึมพำกับตัวเอง

ในจังหวะที่เขากำลังจมอยู่กับความคิด จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากโต๊ะข้างๆ

“นี่… เธอได้ยินอะไรไหม?”

ต้นกล้าหันไปมอง ก็พบว่าเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ เธอกำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาที่ดูสงสัย

“เอ่อ… ได้ยินอะไรครับ?” ต้นกล้าถามกลับ

“ก็… เสียงเหมือนใครกำลังกระซิบอะไรบางอย่างน่ะ” เด็กผู้หญิงคนนั้นตอบ “ตอนแรกนึกว่าหูแว่วไปเอง แต่เหมือนเธอจะได้ยินเหมือนกันใช่ไหม?”

หัวใจของต้นกล้ากระตุกวูบ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินว่ามีใครอีกคนได้ยินเสียงประหลาดเหมือนกับเขา

“คุณ… คุณได้ยินเสียงนั้นด้วยเหรอครับ?” ต้นกล้าถามอย่างไม่อยากเชื่อ

เด็กผู้หญิงคนนั้นพยักหน้า “ใช่… มันดังมาตั้งแต่ตอนที่ฉันกำลังจะสั่งเครื่องดื่มแล้ว”

“แล้ว… เสียงมันบอกว่าอะไรครับ?” ต้นกล้าถามอย่างกระวนกระวาย

“มัน… มันเหมือนจะพูดว่า… ‘ความจริง… ที่ซ่อนอยู่…’ อะไรทำนองนั้นน่ะ” เด็กผู้หญิงคนนั้นตอบ เธอทำหน้าครุ่นคิด

ต้นกล้าตาเบิกกว้าง นี่มันเป็นประโยคเดียวกันกับที่เขาได้ยิน!

“แล้ว… คุณเห็นใครกำลังพูดไหมครับ?” ต้นกล้าถามต่อ

“ไม่เห็นเลย… มันเหมือนเสียงมันดังมาจากไหนก็ไม่รู้” เธอส่ายหน้า “คุณล่ะ… เห็นอะไรไหม?”

“ผม… ผมก็ไม่เห็นเหมือนกันครับ” ต้นกล้าตอบ “แต่เสียงที่ผมได้ยินมันบอกว่า… ‘ความลับ… ที่จะเปิดเผย…’ แล้วก็… ‘เธอ… คือผู้ที่ต้องค้นหา…’”

เมื่อได้ยินคำตอบของต้นกล้า เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ยิ่งมีสีหน้าตกใจ “เหมือนกันเป๊ะเลย! คือ… มันเหมือนกำลังบอกให้เราตามหาอะไรบางอย่างอยู่”

ต้นกล้าจ้องมองเด็กผู้หญิงคนนั้น เขารู้สึกว่าเขากำลังยืนอยู่บนปากเหวของความจริงบางอย่างที่กำลังจะเปิดเผย

“คุณ… คุณชื่ออะไรครับ?” ต้นกล้าถาม

“ฉันชื่อ… มิ้นท์ ค่ะ” เด็กผู้หญิงคนนั้นตอบ

“ผมชื่อ… ต้นกล้า ครับ”

ทั้งสองคนจ้องหน้ากัน ราวกับจะสื่อสารกันด้วยสายตาว่า สิ่งที่เกิดขึ้นนี้มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

“มิ้นท์… ผมว่า… เราอาจจะต้องทำอะไรบางอย่าง…” ต้นกล้าเอ่ยขึ้น

“ทำอะไรคะ?” มิ้นท์ถาม

“ผมไม่แน่ใจ… แต่ผมรู้สึกว่า… เสียงพวกนี้มันกำลังบอกอะไรบางอย่างที่สำคัญกับเราสองคน…” ต้นกล้าพูดพลางขมวดคิ้ว

“แล้ว… เราจะเริ่มยังไงดีคะ?” มิ้นท์ถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความสงสัยและตื่นเต้น

ต้นกล้าเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขากวาดมองออกไปนอกร้านกาแฟ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ บ่งบอกว่าเวลาเย็นกำลังคืบคลานเข้ามา

“ผมว่า… เราน่าจะลองกลับไปที่ห้องสมุดอีกครั้ง” ต้นกล้าพูด “บางที… คำตอบที่เราตามหา อาจจะอยู่ที่นั่นก็ได้”

มิ้นท์มองต้นกล้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ แต่ก็มีความอยากรู้อยากเห็นผสมอยู่

“แต่… ถ้ามีเสียงแบบนั้นอีก… แล้วถ้ามันเป็นอันตรายล่ะคะ?” มิ้นท์ถาม

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน…” ต้นกล้าตอบ “แต่ผมรู้สึกว่า… เราต้องรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไร”

ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจของต้นกล้า มันไม่ใช่แค่ความกลัวอีกต่อไป แต่เป็นความท้าทายบางอย่างที่เขารู้สึกว่าต้องเผชิญหน้า

“ตกลงค่ะ” มิ้นท์ตัดสินใจ “ถ้าคุณต้นกล้าจะไป ฉันก็ไปด้วย”

ต้นกล้าพยักหน้า เขาจิบกาแฟเย็นที่ใกล้จะหมดแก้ว รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังผลักดันเขาไปข้างหน้า

การค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่… กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว… และเขาไม่รู้เลยว่ามันจะพาเขาไปสู่จุดไหน…