ตอนที่ 14 — เสียงสะท้อนในใจกลางเมือง

เสียงกระซิบกระซาบในหัวของต้นกล้ายังคงดังไม่หยุด มันไม่ใช่เสียงเพลงที่น่ารำคาญอีกต่อไป แต่มันเหมือนกับเสียงสะท้อนที่ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขา ราวกับว่ามีใครสักคนกำลังตะโกนคำพูดบางอย่างซ้ำๆ ซ้ำๆ อยู่ในนั้น เขาพยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ‌เสียงเหล่านั้นก็ยิ่งชัดเจนและรบกวนจิตใจมากขึ้นเท่านั้น

“ต้นกล้า! เป็นอะไรไป เดินเซไปเซมาเหมือนคนเมาเหล้า” เสียงตะโกนเรียกดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้ต้นกล้าสะดุ้งจนเกือบจะหกล้ม เขารีบหันไปมอง พบว่าเป็น "วิน" ​เพื่อนสนิทของเขาที่วิ่งตามมาติดๆ ใบหน้าของวินฉายแววเป็นห่วง

“เปล่า... ไม่มีอะไร แค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย” ต้นกล้าตอบเสียงอ่อย พยายามยิ้มให้วินดูดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในใจกลับรู้สึกว่าคำตอบนั้นมันช่างไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย

“ไม่สบายเหรอ? หน้าซีดเชียว ‍เมื่อคืนนอนดึกไปหรือเปล่า” วินเดินเข้ามาใกล้ วางมือบนหน้าผากของต้นกล้า “ไม่เห็นมีไข้เลย”

“ก็... ไม่รู้สิ แค่มึนๆ หัว” ต้นกล้าก้มหน้ามองพื้น ‌เขาไม่อยากให้วินรู้เรื่องเสียงกระซิบกระซาบในหัวของเขา มันฟังดูบ้าบอเกินไปจริงๆ

“งั้นไปโรงพยาบาลไหม?” วินเสนอ

“ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวก็หาย” ต้นกล้าโบกมือปฏิเสธ “แล้วนี่จะไปไหนต่อ?”

“กำลังจะไปหาเธอที่ห้องสมุด เห็นว่ากำลังง่วนอยู่กับโปรเจกต์ชีวะ” วินตอบ ‍“แต่เห็นสภาพเธอแล้วสงสัยวันนี้คงไม่ได้อ่านหนังสือกันแล้วมั้ง”

“เอ่อ...” ต้นกล้าอึกอัก เขานึกถึงเสียงกระซิบที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว มันทำให้เขาไม่มีสมาธิจะทำอะไรเลยจริงๆ

“ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ” วินตบบ่าต้นกล้าเบาๆ “เดี๋ยวฉันจะช่วยดูเรื่องโปรเจกต์ให้เอง”

“ขอบใจมากนะวิน” ต้นกล้าเอ่ยออกมาจากใจจริง ​เขาไม่อยากเป็นภาระให้เพื่อนเลยจริงๆ

“เรื่องแค่นี้เอง” วินยิ้มกว้าง “แต่ถ้าหายดีแล้ว มาหาอะไรอร่อยๆ กินกันนะ ฉันเลี้ยง”

“โอเค” ต้นกล้าพยักหน้า “ไว้ฉันจะบอกนะ”

หลังจากแยกจากวิน ​ต้นกล้าก็เดินต่อไปยังห้องเรียน เขารู้สึกผิดที่ต้องปล่อยให้วินเป็นห่วง และรู้สึกขอบคุณเพื่อนคนนี้มากจริงๆ แต่เสียงในหัวของเขาก็ยังคงไม่หายไปไหน มันยังคงวนเวียน คอยรบกวนจิตใจเขาอยู่ตลอดเวลา

ตลอดทั้งวัน ต้นกล้าพยายามทำตัวให้เป็นปกติ เขาเข้าร่วมชั้นเรียน ​ทำแบบฝึกหัด และพูดคุยกับเพื่อนๆ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความว้าวุ่น เขาพยายามมองหาต้นตอของเสียงเหล่านั้น มันเหมือนจะดังขึ้นเมื่อเขาอยู่ใกล้ใครบางคน หรือเมื่อเขากำลังคิดถึงเรื่องบางเรื่อง

“นี่ต้นกล้า เมื่อวานเธอไปไหนมา? ครูเรียกหาทั้งคาบเลยนะ” ระหว่างพักเที่ยง "แพรว" เพื่อนร่วมห้องที่นั่งข้างๆ เอ่ยถาม

“อ๋อ... เมื่อวานฉันไปห้องสมุดมาน่ะ” ต้นกล้าตอบ พลางหยิบกล่องข้าวออกมา

“ห้องสมุด? ทำไมไปทำอะไรที่นั่นล่ะ ปกติไม่ค่อยเห็นเธอเข้าห้องสมุดเลยนะ” แพรวเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

“ก็... มีเรื่องต้องไปหาข้อมูลนิดหน่อย” ต้นกล้าตอบปัดๆ เขาไม่อยากเล่าเรื่องที่เขาไปเจอ "พลอย" ในห้องสมุดให้ใครฟัง

“จริงเหรอ? หรือว่าไปแอบดูใครหรือเปล่า” แพรวแกล้งแซว

ต้นกล้าหน้าแดงก่ำ “บ้า! จะไปแอบดูใครได้”

“แหม... อย่ามาทำเป็นปฏิเสธเลยน่า” แพรวหัวเราะคิกคัก “เห็นช่วงนี้ดูเหมือนจะสนิทกับพลอยเป็นพิเศษเลยนะ”

คำพูดของแพรวทำให้ต้นกล้าใจเต้นแรง เสียงกระซิบในหัวเขากลับดังขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับจะตอบรับคำพูดของแพรว

“ฉัน... ฉันไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษสักหน่อย” ต้นกล้าพยายามพูดเสียงเรียบ แต่ความประหม่ากลับทำให้เสียงของเขาแปร่งๆ

“อุ๊ย! หน้าแดงเชียว” แพรวเห็นดังนั้นก็ยิ่งแกล้ง “สงสัยแอบชอบเขาเข้าให้แล้วล่ะสิ”

“พอเถอะแพรว!” ต้นกล้าเริ่มหงุดหงิด “ฉันไม่ได้ชอบใครทั้งนั้นแหละ”

เขารีบตักข้าวเข้าปากอย่างรวดเร็ว พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก เขาไม่รู้ว่าทำไมแค่พูดถึงพลอย เขาก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วตัว และเสียงในหัวก็เหมือนจะยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากเลิกเรียน ต้นกล้าตัดสินใจไปหา "เจเจ" ที่ร้านเกมประจำของพวกเขา เขาหวังว่าบรรยากาศที่คุ้นเคยและเสียงเกมที่ดังจะช่วยกลบเสียงกระซิบในหัวเขาได้

"ไงเพื่อน! มาแล้วเหรอ?" เจเจทักทาย เมื่อเห็นต้นกล้าเดินเข้ามาในร้าน

"เออ" ต้นกล้าตอบเสียงอ่อย "ขอเครื่องนึง"

เขาเลือกเครื่องที่อยู่มุมในสุด นั่งลงและเริ่มเล่นเกมที่เขาถนัด แต่ถึงแม้จะพยายามจดจ่อกับหน้าจอมากเท่าไหร่ เสียงกระซิบในหัวก็ยังคงดังอยู่เป็นระยะๆ มันทำให้เขาเล่นผิดเล่นถูก จนเสียสมาธิไปหมด

"เฮ้ย! นี่นายเป็นอะไรวะ? เล่นอย่างงี้ก็แพ้สิ" เจเจที่นั่งเล่นอยู่ข้างๆ บ่นอุบ

"ขอโทษที" ต้นกล้าตอบ "วันนี้รู้สึกไม่ค่อยดีเลย"

"ไม่ดีเรื่องอะไร? โดนสาวที่แอบชอบเมินเหรอ?" เจเจแกล้งแซว

ต้นกล้าชะงักมือไปทันที "บ้า! ไม่มีสักหน่อย"

"อ้าว? เมื่อวานเห็นไปเดินกับพลอยอยู่นะ" เจเจยักคิ้ว "เห็นว่าไปกินไอติมกันมาด้วย"

ต้นกล้าหน้าเหวอ "ใครบอก?"

"ก็... ได้ยินมาน่ะ" เจเจยิ้มกริ่ม "ว่าแต่... เป็นไงบ้าง? หวานเจี๊ยบเลยดิ?"

"อะไรกัน? พวกแกนี่มัน..." ต้นกล้าส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ เขาพยายามจะอธิบายว่ามันไม่ใช่แบบนั้น แต่มันยากที่จะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นในใจของเขาให้ใครฟัง

"ไม่เป็นไรน่า" เจเจเห็นสีหน้าจริงจังของต้นกล้าก็เปลี่ยนเรื่อง "ถ้าไม่ไหวก็เลิกเล่นก่อนก็ได้ ไปหาอะไรกินข้างนอกกัน"

"ก็ได้" ต้นกล้าถอนหายใจ เขาตัดสินใจทิ้งเกมไว้ตรงนั้น แล้วลุกเดินตามเจเจออกไป

ทั้งสองคนเดินไปที่ร้านกาแฟเล็กๆ ใกล้ๆ ร้านเกม สั่งเครื่องดื่มเย็นๆ มาคนละแก้ว และนั่งลงคุยกัน

"จริงๆ แล้ว... ฉันมีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อย" ต้นกล้าตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เจเจฟังเท่าที่เขาจะเล่าได้

"หมายถึง... มีเสียงอะไรบางอย่างดังอยู่ในหัวนายตลอดเวลาเหรอ?" เจเจเลิกคิ้ว

"อืม... ใช่ มันเป็นเสียงเหมือนคนพูดกระซิบ แต่ฉันไม่รู้ว่าใครพูดอะไร แล้วมันก็ดังไม่หยุด" ต้นกล้าอธิบาย

เจเจมองเพื่อนอย่างครุ่นคิด "แล้วมันดังขึ้นเมื่อไหร่น่ะ?"

"มัน... มันเหมือนจะดังขึ้นเวลาฉันนึกถึงใครบางคน หรือเวลาฉันเจอใครบางคน" ต้นกล้าตอบอย่างลังเล

"ใครบางคน? เช่น... พลอย?" เจเจถาม ใบหน้าของเขาฉายแววเข้าใจ

ต้นกล้าหน้าแดงก่ำอีกครั้ง "ก็... ไม่รู้สิ"

"อืม... เข้าใจแล้ว" เจเจพยักหน้า "แต่ถ้านายรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ ลองไปคุยกับใครสักคนที่เป็นผู้ใหญ่ดูไหม? คุณครูที่ปรึกษา หรือไม่ก็... คุณพ่อคุณแม่"

"ฉัน... ยังไม่อยากบอกใคร" ต้นกล้าส่ายหน้า "มันเหมือนเรื่องเหลวไหล"

"มันไม่ใช่เรื่องเหลวไหลนะต้นกล้า" เจเจจับไหล่ต้นกล้า "ถ้านายรู้สึกว่ามันรบกวนชีวิตนายมากขนาดนี้ นายควรจะหาทางแก้ไขมันนะ"

"แล้วฉันจะแก้ไขมันได้ยังไงล่ะ?" ต้นกล้าถามอย่างสิ้นหวัง

"ลองสังเกตตัวเองดูสิ" เจเจแนะนำ "เวลาเสียงนั้นดังขึ้น นายกำลังคิดอะไรอยู่? นายกำลังทำอะไรอยู่? ลองจดบันทึกไว้ก็ได้ บางทีนายอาจจะเจออะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ก็ได้"

คำแนะนำของเจเจทำให้ต้นกล้าเริ่มคิด เขาไม่เคยลองสังเกตตัวเองแบบนี้มาก่อนเลย

"แล้ว... แล้วถ้าเสียงนั้นมันเกี่ยวกับพลอยล่ะ?" ต้นกล้าถามเสียงเบา

เจเจยิ้ม "ก็... ถ้ามันเกี่ยวกับพลอยจริงๆ ลองไปคุยกับเขาดูสิ"

"คุย? จะไปคุยเรื่องอะไรล่ะ?" ต้นกล้าถามด้วยความประหลาดใจ

"ก็... เรื่องที่นายรู้สึกไม่สบายใจไง" เจเจตอบ "บางที... เขาอาจจะช่วยอะไรนายได้ก็ได้"

การสนทนากับเจเจ ทำให้ต้นกล้าเริ่มมองเห็นทางออก ถึงแม้ว่ามันจะยังดูยากลำบากก็ตาม เขาตัดสินใจว่าจะลองทำตามคำแนะนำของเจเจดู

เมื่อต้นกล้าเดินกลับบ้าน เขาแวะเดินเล่นที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งในยามเย็น บรรยากาศยามเย็นที่นี่เงียบสงบ ผู้คนกำลังพักผ่อนหย่อนใจ เขาเดินไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ มองดูเด็กๆ วิ่งเล่น และคู่รักนั่งคุยกันอย่างมีความสุข

ในขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างคุ้นเคยที่กำลังเดินอยู่ไม่ไกลนัก

"พลอย?" ต้นกล้าอุทานออกมาเบาๆ

ร่างนั้นหันมามอง และเมื่อเธอเห็นต้นกล้า เธอก็ยิ้มให้

หัวใจของต้นกล้าเต้นแรงอีกครั้ง เสียงกระซิบในหัวกลับดังขึ้นมา แต่คราวนี้... มันกลับฟังดูแตกต่างออกไป มันไม่ใช่เสียงรบกวนที่น่ารำคาญอีกต่อไป แต่มันเหมือนกับเสียง... ที่กำลังเรียกหาใครบางคน

เขาจะทำอย่างไรต่อไป? เขาจะกล้าเข้าไปคุยกับพลอยหรือไม่? และเสียงกระซิบในหัวของเขา จะนำพาเขาไปสู่เรื่องราวแบบไหนกันแน่?