ตอนที่ 20 — เงาสะท้อนในกระจก

ต้นกล้าหลับตาลงอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มีให้กลับมาอยู่กับตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ลอยมาจากแจกันบนโต๊ะทำงานของเขา เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเขากับโลกแห่งความเป็นจริงในขณะนี้ เสียงที่เคยกระซิบกระซาบในหัวของเขา บัดนี้กลับดังชัดเจนขึ้น ราวกับมีคนกำลังยืนอยู่ข้างหู ‌แต่เมื่อเขาลืมตาขึ้น ทุกอย่างก็กลับคืนสู่ความว่างเปล่า

"ใครน่ะ... ใครกันแน่" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับสิ่งที่มองไม่เห็น

"ไม่ต้องกลัวนะ ต้นกล้า" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้มาจากภายนอก ​แต่เหมือนมันผุดขึ้นมาจากส่วนลึกที่สุดของจิตใจเขา น้ำเสียงนั้นยังคงอ่อนโยน ละมุนละไม แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นที่ต้นกล้าไม่เคยได้ยินมาก่อน

"ใคร... ทำไมถึงมาหาฉัน" ต้นกล้าถามกลับ มือข้างหนึ่งกำแน่นจนข้อกระดูกขาวซีด

"ฉันคือส่วนหนึ่งของเธอ... ที่เธอหลงลืมไป" ‍เสียงนั้นตอบกลับมาอย่างนุ่มนวล

ต้นกล้าขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจ นี่มันอะไรกัน เสียงในหัวที่เคยเหมือนปีศาจร้าย บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนเพื่อนที่แสนดี หรือเปล่า? แต่ทำไมถึงมาปรากฏตัวในตอนนี้ ในเวลาที่เขาอ่อนแอที่สุด

"ส่วนหนึ่ง? ‌หมายความว่ายังไง"

"เธอเคยมีความฝัน... เคยมีความหวัง... เคยเชื่อมั่นในสิ่งต่างๆ มากมาย แต่เมื่อเวลาผ่านไป โลกภายนอกได้พยายามกัดกินสิ่งเหล่านั้นไปทีละน้อย จนเธอคิดว่ามันไม่เหลืออีกแล้ว"

ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวของต้นกล้า ‍ภาพที่เขากำลังถูกเพื่อนล้อเลียน ภาพที่การบ้านที่ไม่เข้าใจทำให้เขาท้อ ภาพที่ความผิดหวังจากการแข่งขันที่พ่ายแพ้ ทุกอย่างเหมือนก้อนหินที่ทับถมอยู่บนอก

"แต่... มันก็เป็นเรื่องจริงนี่นา" ต้นกล้าตอบเสียงแผ่ว

"จริง... แต่มันไม่ใช่ทั้งหมด" เสียงนั้นยังคงยืนยัน ​"ยังมีอีกด้านหนึ่งของเธอ... ด้านที่ยังคงมีประกายไฟแห่งความหวังอยู่เสมอ แค่บางครั้งมันอาจถูกปกคลุมด้วยฝุ่นผงแห่งความผิดหวังเท่านั้นเอง"

ต้นกล้ารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงภายในตัวเขา ความรู้สึกกดดันที่เคยมี บัดนี้เริ่มจางลงไปทีละน้อย ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังลูบไล้ปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำของเขา

"แล้ว... แล้วนายจะช่วยฉันยังไง"

"ฉันไม่ได้จะช่วยเธอ... ฉันคือเธอ ​ที่จะช่วยให้เธอจำได้ว่าแท้จริงแล้วเธอเป็นใคร"

บทสนทนาภายในจิตใจของต้นกล้าดำเนินต่อไป เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ มันไม่ใช่ความอบอุ่นที่เกิดจากความร้อน แต่เป็นความอบอุ่นที่มาจากความเข้าใจและการยอมรับ

"ฉัน... ฉันเคยอยากเป็นนักดนตรี" ต้นกล้าเอ่ยออกมาเบาๆ เป็นความลับที่เขาไม่เคยบอกใครนอกจากสมุดบันทึกเก่าๆ

"ใช่... เสียงกีตาร์ของเธอ... ​มันงดงามมาก" เสียงนั้นตอบรับ ราวกับมันได้ยินเสียงนั้นมาตลอด

"แต่... ฉันเล่นไม่เก่งพอ"

"ใครเป็นคนตัดสินล่ะ? โลกภายนอก หรือตัวเธอเอง?"

คำถามนั้นทำให้ต้นกล้าเงียบไป เขาไม่เคยคิดถึงมุมนี้มาก่อน ทุกครั้งที่เขาตัดสินใจเลิกเล่นกีตาร์ มันเป็นเพราะความรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอ ไม่ใช่เพราะมีใครมาบอกเขาตรงๆ

"ฉัน... ฉันไม่รู้"

"ลองนึกถึงวันแรกที่เธอจับกีตาร์สิ... ความสุขที่ได้เห็นนิ้วของเธอเคลื่อนไหวไปตามสาย... ความตื่นเต้นที่ได้สร้างสรรค์เสียงเพลง... ความรู้สึกนั้น... มันยังอยู่ไหม?"

ต้นกล้าหลับตาลงอีกครั้ง ภาพวันวานลอยกลับมา เขาจำได้ถึงกลิ่นไม้ของกีตาร์ตัวเก่าที่พ่อเคยซื้อให้ เสียงหยอกล้อของพี่ชายที่เห็นเขาหัดเล่นอย่างงุ่มง่าม แต่แววตาของพ่อที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"มัน... มันยังอยู่" เสียงของต้นกล้าเริ่มมีน้ำหนักมากขึ้น

"นั่นแหละ... นั่นคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ" เสียงกระซิบในหัวของเขาแผ่วลง แต่กลับฝากความรู้สึกที่หนักแน่นไว้ในใจ

วันต่อมา ต้นกล้าไปโรงเรียนด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิม เขายังคงเป็นต้นกล้าคนเดิม แต่มีบางอย่างที่เปลี่ยนไปภายใน เขาเดินไปตามทางเดินของโรงเรียนที่คุ้นเคย เสียงจอแจของเพื่อนๆ ที่กำลังคุยกันดังเหมือนเดิม แต่คราวนี้มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดอีกต่อไป

ขณะที่เขากำลังเดินผ่านหน้าห้องสมุด เขาก็เหลือบไปเห็นป้ายประกาศที่ติดอยู่บนบอร์ดประชาสัมพันธ์ "รับสมัครนักเรียนเข้าร่วมวงดนตรีของโรงเรียน"

หัวใจของต้นกล้าเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ มือของเขายกขึ้นไปจับที่อก ราวกับจะสัมผัสถึงความรู้สึกที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายใน

"วงดนตรีของโรงเรียน..." เขาพึมพำ

ภาพของเสียงกระซิบในหัวของเขาปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง "นี่คือโอกาส... โอกาสที่จะปลุกประกายไฟที่หลับใหล"

ต้นกล้าเดินตรงเข้าไปที่ป้ายประกาศนั้นอย่างไม่ลังเล สายตาของเขากวาดมองรายละเอียดต่างๆ บนป้ายอย่างพินิจพิเคราะห์ เขาจำได้ว่าวงดนตรีของโรงเรียนมีชื่อเสียงพอสมควร มักจะได้รับเชิญไปเล่นในงานต่างๆ ของโรงเรียน และบางครั้งก็มีโอกาสได้ออกไปแสดงภายนอกด้วย

"นาย... คิดว่าฉันควรจะลองไหม" เขาถามกับเสียงในหัว

"ทำไมจะไม่ลองล่ะ? สิ่งที่แย่ที่สุดที่จะเกิดขึ้นคืออะไร? เธอก็แค่ลองทำในสิ่งที่เธอรักอีกครั้ง"

คำตอบนั้นทำให้ต้นกล้าตัดสินใจได้ในทันที เขาไม่รอช้า เดินตรงเข้าไปในห้องสมุดเพื่อหาใบสมัคร

"สวัสดีครับ" ต้นกล้าเอ่ยทักบรรณารักษ์ที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์

"สวัสดีจ้ะ มีอะไรให้ช่วยไหม" คุณครูอรุณีตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"ผม... ผมมาขอใบสมัครวงดนตรีของโรงเรียนครับ"

คุณครูอรุณีผงกศีรษะ "รอสักครู่นะจ๊ะ" คุณครูเดินไปหยิบเอกสารบนชั้นวางแล้วยื่นให้กับต้นกล้า

"ขอบคุณครับ" ต้นกล้ากล่าวรับใบสมัครมาด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย

ขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากห้องสมุด เขาก็ได้ยินเสียงทักดังมาจากด้านหลัง

"ต้นกล้า! ทำอะไรอยู่ที่นี่"

ต้นกล้าหันกลับไป ก็พบกับมายด์ เพื่อนร่วมห้องที่สนิทกันมากที่สุดคนหนึ่ง เธอยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับรอยยิ้มสดใส

"อ๋อ... มาขอใบสมัครวงดนตรีนะ" ต้นกล้าตอบ พยายามเก็บอาการตื่นเต้นไว้

"จริงเหรอ! สุดยอดเลย! ฉันก็กำลังจะไปสมัครเหมือนกัน" มายด์ตาเป็นประกาย "อยากลองเล่นกีตาร์เบสดู"

ต้นกล้าประหลาดใจเล็กน้อย เขารู้ว่ามายด์ชอบดนตรี แต่ไม่เคยรู้ว่าเธอสนใจที่จะเล่นดนตรีจริงจังถึงขนาดนี้

"งั้น... เราก็เป็นเพื่อนร่วมวงสินะ" ต้นกล้ายิ้มออกมา

"แน่นอน! แล้วนายจะสมัครตำแหน่งอะไรล่ะ"

"ฉัน... ฉันอยากลองสมัครตำแหน่งมือกีตาร์" ต้นกล้าตอบอย่างมั่นใจ

"เยี่ยมเลย! งั้นเราจะได้ซ้อมด้วยกันนะ" มายด์ตบไหล่ต้นกล้าเบาๆ "ไปกันเถอะ รีบไปกรอกใบสมัครก่อนจะหมดเขต"

ทั้งสองเดินออกจากห้องสมุดไปด้วยกัน บรรยากาศรอบตัวต้นกล้าดูสดใสขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เขารู้สึกเหมือนกับว่าโลกทั้งใบกำลังเปิดต้อนรับเขาด้วยแขนที่กว้างออก

"นี่... นายคิดว่าเราจะได้เข้าวงไหม" มายด์ถามขณะเดิน

"ไม่รู้สิ... แต่เราจะทำให้เต็มที่" ต้นกล้าตอบ

"นั่นแหละ! ฉันชอบความคิดของนาย"

หลังจากนั้น พวกเขาก็แยกย้ายกันไปกรอกใบสมัครของตัวเอง ต้นกล้ากลับมานั่งที่โต๊ะเรียนของเขาในห้อง เขาหยิบใบสมัครวงดนตรีขึ้นมาดูอีกครั้ง มือของเขาไม่สั่นอีกต่อไปแล้ว แต่กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"ฉันจะทำได้... ฉันต้องทำได้" เขาพึมพำกับตัวเอง

เสียงกระซิบในหัวของเขาเงียบไปแล้ว แต่แทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เป็นความรู้สึกที่เต็มไปด้วยพลัง ความหวัง และความเชื่อมั่นในตัวเอง

วันต่อมา ที่ร้านกาแฟมุมโปรดของต้นกล้า เขาได้เจอกับเพื่อนอีกคนหนึ่งคือ แทน เขาเห็นแทนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ จึงเดินเข้าไปหา

"ไง แทน" ต้นกล้าทัก

"เฮ้ย ต้นกล้า มาไงเนี่ย" แทนเงยหน้าขึ้นมามอง

"ก็มากินกาแฟเหมือนเดิมนั่นแหละ เห็นนายอ่านหนังสืออยู่ ดูเครียดๆ นะ"

"อืม... กำลังทบทวนบทเรียนอยู่ พรุ่งนี้สอบแล้ว"

"อ้อ... แล้วนี่นายจะไปสมัครวงดนตรีของโรงเรียนด้วยไหม" ต้นกล้าถามออกไปอย่างไม่คาดคิด

แทนทำหน้างุนงง "วงดนตรี? ฉันเหรอ... ไม่หรอก ฉันไม่ถนัดเรื่องพวกนี้เลย"

"อ้าว... ฉันนึกว่านายจะสนใจ"

"ก็... ฉันชอบฟังเพลงนะ แต่การจะไปเล่นดนตรีจริงๆ จังๆ... คงไม่ใช่ทางของฉัน" แทนตอบพลางยิ้มแหยๆ "แต่ถ้าวงดนตรีต้องการคนทำเพลงประกอบอะไรพวกนี้ล่ะก็... อันนั้นอาจจะพอไหว"

ต้นกล้ารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจ เพราะเขาเองก็เพิ่งจะกลับมามีความกล้าที่จะเล่นดนตรีอีกครั้ง

"แล้ว... วันเสาร์นี้ไปเล่นเกมกันไหม" แทนถามเปลี่ยนเรื่อง

"ไปสิ... แต่... ขอตัวกลับก่อนนะ พอดีมีอะไรต้องไปทำ" ต้นกล้าปฏิเสธอย่างสุภาพ

"อะไรอะ... สำคัญกว่าเล่นเกมกับฉันอีกเหรอ" แทนทำหน้าตาตัดพ้อ

"เปล่า... คือ... ฉันว่าจะไปหาซื้อกีตาร์ใหม่น่ะ" ต้นกล้าพูดด้วยรอยยิ้ม

แทนตาโต "จริงดิ! สุดยอดเลย! งั้นเดี๋ยวฉันไปด้วย"

"ไม่เป็นไร... ไว้ค่อยไปเล่นเกมกันคราวหน้านะ" ต้นกล้าตอบ "ฉันอยากไปเลือกด้วยตัวเองก่อน"

แทนทำหน้าเสียดายเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า "โอเค... งั้นไว้เจอกันนะ"

ต้นกล้าเดินออกจากร้านกาแฟมาด้วยหัวใจที่พองโต เขารู้สึกเหมือนได้ค้นพบตัวเองอีกครั้ง ได้ปลุกประกายไฟที่เคยมอดไหม้ให้กลับมาลุกโชนอีกครั้ง

เมื่อถึงบ้าน ต้นกล้ารีบตรงไปที่ห้องนอนของเขา เขามองไปที่กีตาร์ตัวเก่าที่วางพิงอยู่มุมห้อง มันคือตัวที่พ่อเคยซื้อให้ แต่เขาก็ไม่ได้แตะมันมานานมากแล้ว

"ต่อไปนี้... เราจะกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้งนะ" เขาพึมพำกับกีตาร์ตัวเก่า

ขณะที่เขากำลังจะเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหากระเป๋ากีตาร์ เขาก็เหลือบไปเห็นกล่องเครื่องดนตรีเก่าๆ ที่วางอยู่บนชั้นอย่างไม่เคยสังเกตมาก่อน

"นี่มันอะไรนะ" เขาหยิบกล่องนั้นลงมา เขามันเป็นกล่องไม้เก่าๆ ที่มีลวดลายแกะสลักประณีต เมื่อเปิดออก เขาก็พบกับ...

(โปรดติดตามตอนต่อไป)