ตอนที่ 24 — เงาที่ทาบทับ และเสียงกระซิบจากอดีต

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิยังคงลอยอบอวล ราวกับเป็นผืนผ้าบางเบาที่ถักทอเชื่อมโยงต้นกล้าเข้ากับโลกภายนอกอย่างนุ่มนวล ต้นกล้าค่อยๆ ขยับปลายนิ้ว สัมผัสได้ถึงความเย็นชื้นของผิวไม้บนโต๊ะทำงาน เสียงแผ่วเบาของเครื่องปรับอากาศที่พัดพาเอาความเย็นสบายมาปะทะใบหน้า ช่วยให้สมองที่เคยตื้อตัน ‌ค่อยๆ กลับมาโล่งโปร่งอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือโต๊ะทำงานที่เคยรกระเกะระกะไปด้วยกองเอกสาร และอุปกรณ์การเรียน ตอนนี้กลับถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างดูสงบนิ่ง ราวกับจะบอกเป็นนัยว่า ความปั่นป่วนภายในใจกำลังจะค่อยๆ ​จางหายไป

เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ แสงแดดยามบ่ายอ่อนแรงลงไปมากแล้ว แสดงว่าเวลาได้ล่วงเลยไปนับชั่วโมง เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมานั้น เกิดจากภาพหลอนบางอย่าง ภาพของใครบางคน ใบหน้าที่คุ้นเคย แต่กลับเลือนรางราวกับหมอกยามเช้า ‍มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ เหมือนถูกดึงกลับไปสู่ช่วงเวลาที่เขาอยากจะลืม แต่กลับถูกย้ำเตือนอยู่ร่ำไป

“ยังรู้สึกไม่ค่อยดีเลยเหรอ ต้นกล้า?” เสียงของน้ามาลี ดังขึ้นจากประตูห้องทำงาน ที่ตอนนี้แง้มเปิดอยู่เล็กน้อย น้ามาลีถือถาดเล็กๆ ‌มาด้วย มีแก้วน้ำสมุนไพรสีอำพัน วางอยู่ข้างๆ ขนมปังปิ้งชิ้นบางๆ ที่ทาแยมสตรอว์เบอร์รีอย่างน่ากิน

ต้นกล้าหันไปยิ้มให้ “ดีขึ้นแล้วครับน้า แค่ยังงัวเงียๆ หน่อย” ‍เขาพยายามปรับเสียงให้ร่าเริงที่สุดเท่าที่จะทำได้

น้ามาลีเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น “ไม่ต้องฝืนหรอกจ้ะ น้าเห็นแล้ว นั่งนิ่งๆ แบบนี้ตั้งแต่บ่ายสองแล้วนะ” เธอวางถาดลงบนโต๊ะข้างๆ ต้นกล้า “ลองดื่มน้ำนี่หน่อยนะ ​ช่วยให้สดชื่นขึ้น”

ต้นกล้าหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ กลิ่นหอมของสมุนไพรลอยมาแตะจมูก รสชาติขมปนหวานเล็กน้อย กลืนลงคอไปแล้วรู้สึกโล่งสบายในลำคอ “ขอบคุณครับน้า”

“เป็นอะไรไปอีกแล้วล่ะ คราวนี้?” น้ามาลีถามอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ​“เรื่องของ... เขารึเปล่า?”

ต้นกล้าชะงักเล็กน้อย เขาพยายามจะไม่คิดถึงเรื่องของ “เธอ” คนนั้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะยิ่งทำให้ภาพนั้นชัดเจนขึ้น “ก็... มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยครับ” ​เขาเลือกที่จะตอบแบบอ้อมๆ

“เรื่องของเพื่อนสนิทคนเก่าใช่ไหม?” น้ามาลีลูบแขนต้นกล้าเบาๆ “น้าจำได้ว่า ตอนที่เขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ต้นกล้าเสียใจมากเลยนะ”

คำว่า “เพื่อนสนิทคนเก่า” ทำให้ต้นกล้าชะงักไปอีกครั้ง เขาไม่รู้จะอธิบายให้น้ามาลีเข้าใจได้อย่างไร ว่าความสัมพันธ์ของเขากับ “เธอ” มันไม่ใช่แค่ “เพื่อนสนิท” แต่มันเป็นอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้นมาก และการที่ “เธอ” คนนั้นกลับมา ก็ยิ่งทำให้ความสับสนในใจของเขามีมากขึ้นไปอีก

“ผม... ก็แค่นึกถึงวันเก่าๆ ครับน้า” ต้นกล้าพูด พลางก้มหน้ามองแก้วน้ำในมือ “คิดถึงตอนที่เราเคยทำอะไรร่วมกันเยอะแยะ”

“ใช่สิ” น้ามาลีพยักหน้า “น้าเห็นรูปในอัลบั้มเก่าๆ แล้ว น้าจำได้ว่าต้นกล้ากับเขาตอนเด็กๆ เล่นด้วยกันตลอดเลย”

“ตอนนั้นผมคิดว่าโลกทั้งใบของผมมีแค่ผมกับเขา” ต้นกล้าพูดเสียงเบา “เราไปไหนมาไหนด้วยกัน ไปดูหนัง ไปกินไอศกรีม ไปทะเล... ทุกอย่างมันดูง่ายไปหมด”

น้ามาลีหัวเราะเบาๆ “ตอนนั้นต้นกล้ายังเด็กมากๆ เลยนะ ยังไม่รู้จักความรู้สึกที่มันซับซ้อนเหมือนตอนนี้”

“ตอนนี้มันก็ยังซับซ้อนอยู่ดีครับน้า” ต้นกล้าถอนหายใจ “ผมไม่รู้ว่าผมรู้สึกยังไงกันแน่”

“ความรักมันก็เป็นแบบนี้แหละจ้ะ” น้ามาลีพูด “มันมีทั้งความสุข ความเศร้า ความสับสน แล้วก็ความกลัวปะปนกันไปหมด”

“แต่ผมไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ผมรู้สึกคือความรักหรือเปล่า” ต้นกล้าเงยหน้าขึ้นมองน้ามาลี ดวงตาของเขาสะท้อนประกายแห่งความสับสน “มันเหมือนมีบางอย่างที่ผมกำลังจะคว้าไว้ แต่ก็กลัวว่าถ้าคว้าไว้แล้ว มันจะหลุดมือไปอีก”

“แล้วทำไมถึงกลัวล่ะจ๊ะ?” น้ามาลีถาม “กลัวเขาจะหนีไปอีกเหรอ?”

ต้นกล้าพยักหน้าช้าๆ “ครับ แล้วก็กลัวว่าถ้าผมตัดสินใจอะไรไปแล้ว มันจะผิดพลาด”

“การตัดสินใจที่ผิดพลาดก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไปนะต้นกล้า” น้ามาลีพูดอย่างใจเย็น “มันคือบทเรียน เป็นประสบการณ์ที่จะทำให้เราเติบโตขึ้น”

“แต่ถ้ามันทำให้คนอื่นเจ็บล่ะครับ?” ต้นกล้าถามเสียงเครือ “ผมไม่อยากให้ใครต้องเจ็บเพราะผม”

“น้าเข้าใจนะ” น้ามาลีลูบหัวต้นกล้าเบาๆ “แต่บางครั้ง การที่เราไม่ตัดสินใจอะไรเลย ก็อาจจะทำให้คนอื่นเจ็บได้เหมือนกันนะ”

คำพูดของน้ามาลีเหมือนมีพลังบางอย่าง ทำให้ต้นกล้าต้องกลับมาคิดทบทวน เขาปล่อยให้ความกลัวและความสับสนครอบงำ จนลืมไปว่า การยืนอยู่เฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลย ก็เป็นการตัดสินใจรูปแบบหนึ่ง และบางครั้งมันอาจจะสร้างผลกระทบที่ใหญ่กว่าที่คิด

“ผม... ไม่รู้จะเริ่มยังไงเลยครับน้า” ต้นกล้าสารภาพ “ทุกครั้งที่ผมพยายามจะเข้าใกล้ ก็เหมือนมีกำแพงบางอย่างกั้นอยู่”

“กำแพงนั้นคืออะไรล่ะจ๊ะ?” น้ามาลีถาม “กำแพงที่ต้นกล้าสร้างขึ้นเอง หรือกำแพงที่คนอื่นสร้างให้?”

“ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ” ต้นกล้าส่ายหน้า “มันเหมือนมีเสียงเล็กๆ ในหัว คอยกระซิบเตือนว่า ‘อย่าไปเลย’ ‘มันไม่คุ้มหรอก’ ‘ระวังจะเสียใจอีก’ ”

“เสียงนั้นมันมาจากไหน?”

“ผมคิดว่า... มันมาจากความทรงจำเก่าๆ ของผมครับ” ต้นกล้าพูด “จากความผิดหวังที่เคยเจอมา”

น้ามาลีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ต้นกล้าจ๊ะ โลกมันเปลี่ยนแปลงตลอดเวลานะ คนเราก็เช่นกัน ความรู้สึกของคนเราก็เปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ สิ่งที่เคยทำให้เราเจ็บปวดในอดีต อาจจะไม่ได้มีผลกับเราอีกแล้วในวันนี้ก็ได้นะ”

“แต่ผมกลัวครับน้า” ต้นกล้าพูดเสียงสั่น “กลัวว่าผมจะกลับไปเป็นคนเดิมที่เคยอ่อนแอ”

“ต้นกล้าไม่ได้อ่อนแอหรอกจ้ะ” น้ามาลีพูดอย่างหนักแน่น “ต้นกล้าเข้มแข็งมากเลยนะ การที่ต้นกล้ารู้สึกถึงความเจ็บปวด ความสับสน และยังพยายามที่จะก้าวต่อไป นั่นแหละคือความเข้มแข็ง”

“ผม... ขอบคุณครับน้า” ต้นกล้าพูดอย่างซาบซึ้ง เขารู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมมาก ความรู้สึกหนักอึ้งในอกเริ่มคลี่คลายไป “ผมจะลองคิดดูอีกทีครับ”

“ดีมากจ้ะ” น้ามาลีลุกขึ้นยืน “เดี๋ยวสักพักน้าจะเอาข้าวเย็นมาให้นะ ทานให้อร่อยนะ”

หลังจากน้ามาลีออกไป ต้นกล้าก็กลับมานั่งนิ่งๆ อีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดดูรูปภาพในแกลเลอรี่ ภาพถ่ายของเขากับ “เธอ” เมื่อครั้งยังเด็ก ภาพของรอยยิ้มที่สดใสไร้เดียงสา ภาพของมิตรภาพที่บริสุทธิ์

เขาจำได้ว่า ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยไปสวนสาธารณะแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ที่มีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น มีดอกไม้หลากสีสัน ต้นกล้าจำได้ว่าวันนั้นเขาไปกับ “เธอ” เพื่อถ่ายรูปไปส่งประกวด ภาพที่เขายังจำได้ติดตา คือภาพที่ “เธอ” กำลังหัวเราะอย่างมีความสุข ใต้ร่มเงาของต้นลั่นทม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลั่นทมในวันนั้น มันช่างเป็นกลิ่นที่อบอวลไปด้วยความสุข

ทันใดนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของต้นกล้า เขาจำได้ว่า “เธอ” เคยบอกว่าชอบกลิ่นหอมของดอกมะลิมาก

“กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิ…” ต้นกล้าพึมพำกับตัวเอง ภาพของ “เธอ” กำลังยื่นดอกมะลิเล็กๆ ให้เขาในวันนั้น มันผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างชัดเจน

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันรายชื่อ แล้วเลื่อนหาชื่อ “เขา” ชื่อที่เขาพยายามจะหลีกเลี่ยงมาตลอด

มือของเขาเกือบจะกดโทรออกอยู่แล้ว แต่ก็ชะงักไปอีกครั้ง เสียงกระซิบในหัวกลับมาดังขึ้นอีกครั้ง

“อย่าเลย ต้นกล้า... มันจะยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก”

แต่แล้วเขาก็นึกถึงคำพูดของน้ามาลี “การที่เราไม่ตัดสินใจอะไรเลย ก็อาจจะทำให้คนอื่นเจ็บได้เหมือนกันนะ”

ต้นกล้าตัดสินใจแน่วแน่ เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดโทรออก เสียงรอสายดังขึ้นมา... หนึ่งครั้ง... สองครั้ง...

“ฮัลโหล ต้นกล้า?” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา ทำให้หัวใจของต้นกล้าเต้นระรัว

“ครับ... ผมเอง” ต้นกล้าตอบเสียงสั่นเล็กน้อย “ผม... โทรมาเพื่อจะ... คุยเรื่องบางอย่าง”

“เรื่องอะไรเหรอ?” เสียงปลายสายถามอย่างสงสัย

ต้นกล้ากำลังจะเอ่ยคำพูดที่จะเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่าง แต่แล้ว... เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

“ว่าแต่... ทำไมเสียงแกดูแปลกๆ ไปนะต้นกล้า? เป็นอะไรหรือเปล่า?”

ต้นกล้าเงียบไปทันที เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่เขาพลาดไป บางอย่างที่สำคัญมากๆ

“ต้นกล้า?” เสียงปลายสายดังขึ้นอีกครั้ง

“ผม... ผมไม่เป็นไรครับ” ต้นกล้าตอบอย่างตะกุกตะกัก “แล้ว... แกมีเวลาคุยไหม?”

“มีสิ... ว่ามาเลย”

ต้นกล้ากำลังจะเปิดปากพูดเรื่องที่เขาเตรียมมาทั้งหมด แต่แล้ว... เสียงแผ่วเบาจากปลายสายก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เบามากๆ จนเกือบจะไม่ได้ยิน

“...พอดีตอนนี้ฉันกำลังจะไปหา... ไปหาคนสำคัญของฉันน่ะ...”

คำพูดนั้นเหมือนมีอะไรมาทิ่มแทงหัวใจของต้นกล้า เขาอึ้งไปทันที

“ใครเหรอ?” ต้นกล้าถามเสียงเบา

เสียงปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน

“...ก็... คนที่ฉันรักน่ะ...”

หัวใจของต้นกล้าเหมือนถูกบีบอย่างแรง โลกทั้งใบของเขาสั่นคลอน ความทรงจำทั้งหมด ความหวังทั้งหมดที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นมาเมื่อครู่ มันพังทลายลงไปในพริบตา

“งั้น... ไว้คุยกันใหม่นะ” ต้นกล้าพูดเสียงแหบพร่า แล้วก็รีบวางสายไปทันที

เขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาเบิกกว้าง มองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับจะมองหาคำตอบ แต่ก็ไม่มีอะไรปรากฏขึ้น มีเพียงภาพของตึกสูงระฟ้าที่ทอดเงายาวลงมาบนท้องถนนที่กำลังจะเข้าสู่ยามค่ำคืน

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิยังคงลอยอยู่ในอากาศ แต่วันนี้... มันกลับอบอวลไปด้วยความขมขื่น และความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของต้นกล้า

เขาจะทำอย่างไรต่อไป? ความหวังที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นมา จะมอดไหม้ไปกับสายลมแห่งความผิดหวังนี้หรือไม่? หรือว่านี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบททดสอบที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม?