ตอนที่ 26 — ผีเสื้อในท้องที่ไม่เคยหลับใหล

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับเป็นยันต์ที่ช่วยประคองให้ต้นกล้ากลับคืนสู่ความสงบ ต้นกล้าค่อยๆ หายใจเข้าลึกๆ จนเต็มปอด อากาศที่เย็นสบายของห้องทำงานของเขาช่วยปลอบประโลมความปั่นป่วนที่เคยถาโถมเข้าใส่เมื่อสักครู่ โต๊ะทำงานไม้สักขัดเงาที่เคยเย็นเฉียบ ‌บัดนี้กลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมานิดหน่อยเมื่อสัมผัสจากปลายนิ้วที่ยังคงมีร่องรอยความเย็นจากมือของเขา

หากแต่ความสงบที่ได้มานั้นเปราะบางยิ่งกว่าปีกผีเสื้อ เขายังคงได้ยินเสียงก้องกังวานของคำพูดของนที ลอยวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด "ถ้าต้นกล้าคิดว่ามันดีที่สุดแล้ว ก็ลองดู" คำพูดนั้นเหมือนจะเป็นการยอมรับ แต่ในน้ำเสียงของนที กลับแฝงไปด้วยความผิดหวัง ​ความน้อยใจที่ยากจะมองข้าม

ต้นกล้าพรูลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา เขาไม่เคยคิดว่าการตัดสินใจบางอย่าง จะส่งผลสะเทือนต่อความรู้สึกของคนที่เขารักได้มากถึงเพียงนี้ มือเรียวสวยของเขาเลื่อนไปสัมผัสกับกรอบรูปไม้ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ รูปถ่ายใบนั้นเป็นภาพของเขากับนที ยิ้มร่าเริงในวันเปิดเทอมวันแรกของชั้นมัธยมศึกษาปีที่สาม ใบหน้าของทั้งคู่ดูสดใส ไร้เดียงสา ‍และเต็มไปด้วยความหวัง

“นที…” เขาพึมพำชื่อเพื่อนสนิทเบาๆ น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะจับไม่ได้ ภาพของนทีที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนที่เขาบอกเรื่องการตัดสินใจของตัวเอง ยังคงชัดเจนในความทรงจำ แววตาของนทีที่สั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากที่เม้มแน่นเป็นเส้นตรง นั่นไม่ใช่ท่าทีของคนที่เข้าใจและยอมรับอย่างแท้จริง

สมุดบันทึกเล่มหนาถูกเปิดออกอย่างเชื่องช้า ‌ต้นกล้าเลื่อนสายตาไปตามตัวอักษรที่เรียงรายอยู่บนหน้ากระดาษ กลิ่นหมึกจางๆ ลอยขึ้นมาปะทะจมูก แต่ก็ไม่อาจกลบกลิ่นมะลิที่ยังคงติดอยู่รอบตัวเขาได้ วันเวลาที่ผ่านไปแต่ละวัน แต่ละสัปดาห์ที่เขาบันทึกไว้ในนี้ เต็มไปด้วยเรื่องราวต่างๆ นานา ‍ทั้งความสุข ความผิดหวัง การค้นพบตัวเอง และความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

เขาพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ จนมาถึงวันที่เขาเพิ่งเขียนไปเมื่อวานซืน เป็นวันที่เขามีปากเสียงกับนทีอย่างรุนแรงที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมา เขายังคงจำความรู้สึกสับสน ​ว้าวุ่นใจ และรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นในใจได้เป็นอย่างดี

“ฉันรู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับนาย แต่นี่คือสิ่งที่ฉันตัดสินใจแล้ว” ต้นกล้าพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันสั่นเครือเล็กน้อย “ยากเหรอ? ต้นกล้า…นายเคยคิดบ้างไหมว่ามันยากสำหรับฉันแค่ไหน? การเห็นนายเปลี่ยนแปลงไป…การเห็นนายเลือกเส้นทางที่ห่างจากฉันออกไปเรื่อยๆ” เสียงของนทีเริ่มสั่นเครือ ​ดวงตาที่ปกติเต็มไปด้วยประกายสดใส ตอนนี้กลับมีรอยแดงก่ำ

ต้นกล้าเม้มริมฝีปากแน่น มือของเขากำสมุดบันทึกไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาหลับตาลง ปล่อยให้ภาพเหล่านั้นฉายซ้ำในหัวอีกครั้ง เขาอยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขทุกอย่าง แต่เขาก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้

“เราจะผ่านมันไปได้นะ…นที” เขาพึมพำกับตัวเอง ​ราวกับกำลังปลอบโยนทั้งเพื่อนและหัวใจตัวเอง

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้ต้นกล้าสะดุ้ง เขาผงกหัวขึ้นมา สูดหายใจเข้าลึกอีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ

หน้าจอแสดงชื่อ “แพรว” เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย

“ฮัลโหล ต้นกล้า” เสียงหวานใสดังมาจากปลายสาย “ว่างอยู่รึเปล่า?”

“ว่า…ว่าอยู่ครับ” ต้นกล้าตอบ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

“ดีเลย วันนี้พวกเราจะไปร้านกาแฟ ‘ความทรงจำ’ กันน่ะ จำได้ไหม ที่อยู่แถวสยามน่ะ” แพรวพูดอย่างร่าเริง “มีเรื่องอยากเล่าให้ฟังเยอะเลย แล้วก็…อยากชวนต้นกล้าไปด้วย”

ต้นกล้าชะงักเล็กน้อย ร้านกาแฟ ‘ความทรงจำ’ เป็นร้านโปรดของกลุ่มเพื่อนๆ เขา เป็นสถานที่ที่พวกเขาใช้เวลาพูดคุย เล่าเรื่องทุกข์สุข และแบ่งปันความฝันกันมาตลอด แต่วันนี้… เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถออกไปเจอผู้คนได้หรือไม่

“ผม…” เขาอึกอัก “ไม่แน่ใจว่าวันนี้จะไปได้ไหม”

“อ้าว ทำไมล่ะ?” เสียงแพรวแสดงความผิดหวังเล็กน้อย “นทีก็ไปด้วยนะ”

คำว่า “นที” ที่หลุดออกมาจากปากแพรว ทำให้หัวใจของต้นกล้าเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เขาพยายามคิดว่าการเจอหน้าเพื่อนๆ อาจจะเป็นการดีก็ได้ อาจจะช่วยให้เขาได้หลุดพ้นจากความคิดวนเวียนที่กำลังกัดกินหัวใจ

“อืม…ก็ได้ครับ” ต้นกล้าตัดสินใจ “ผมจะไป”

“เย้! ดีใจจังเลย แล้วเจอกันนะ” แพรวรีบวางสายไป ทิ้งให้ต้นกล้ายังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่

ร้านกาแฟ ‘ความทรงจำ’ ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น ผนังสีครีมอ่อนๆ ประดับด้วยภาพวาดสีน้ำรูปดอกไม้และวิวทิวทัศน์ต่างๆ โต๊ะเก้าอี้ไม้สีเข้มจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แสงไฟสีส้มนวลตาทำให้บรรยากาศภายในร้านดูผ่อนคลาย และกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดลอยคละคลุ้งไปทั่ว

ต้นกล้าเดินเข้ามาในร้าน สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นกลุ่มเพื่อนของเขานั่งรวมกันอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน แพรวโบกมือเรียกเขาอย่างร่าเริงเมื่อเห็นเขาเข้ามา

“ต้นกล้า! มาแล้ว!” แพรวตะโกนเรียก “มานั่งตรงนี้เลย”

ต้นกล้าเดินเข้าไปหาเพื่อนๆ ใบหน้าของเขาพยายามยิ้มแย้ม แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันไม่เป็นธรรมชาติเท่าที่ควร เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ เขาเห็นว่านทีนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย นทีเงยหน้าขึ้นมามองเขา แววตาของเขาสบกันครู่หนึ่ง ก่อนที่นทีจะหลบตาไป

“ไง ต้นกล้า” นทีทักทายเสียงเรียบๆ

“ไง” ต้นกล้าตอบ กลับไป

บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เพื่อนๆ ต่างก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน แพรวเล่าเรื่องราวต่างๆ อย่างออกรส ส่วนคนอื่นๆ ก็รับฟังและแสดงความคิดเห็น ต้นกล้าพยายามร่วมวงสนทนา แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นคนนอก เขาเห็นนทีนั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ ซึ่งเป็นเรื่องที่แปลกมากสำหรับนที ปกตินทีจะเป็นคนช่างพูดและมีอารมณ์ขันเสมอ

“แล้วเรื่องที่ต้นกล้าบอกจะไปแข่งบาสเกตบอลที่ต่างจังหวัดล่ะ เป็นไงบ้าง?” จอยถามขึ้นมา ทำให้บทสนทนาทั้งหมดหยุดชะงักลง

ต้นกล้าหันไปมองแพรวที่มองมาที่เขาด้วยความคาดหวัง “ก็…กำลังเตรียมตัวอยู่” เขาตอบแบบขอไปที

“จริงเหรอ? ดีจังเลย” จอยตาเป็นประกาย “ถ้าได้ไปจริงๆ ก็ต้องเก่งมากๆ แน่เลย”

“นที…นายว่าไหม?” จอยหันไปถามนที

นทีเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเสียงเบา “อืม…ต้นกล้าเก่งอยู่แล้ว”

คำตอบของนทีเรียบง่ายจนเกินไป ไม่มีประกายความภูมิใจ ไม่มีเสียงเชียร์ที่เคยมีให้เขาเสมอ ต้นกล้าสัมผัสได้ถึงความห่างเหินที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและนที มันเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่

“แล้ว…เรื่องที่นทีจะย้ายโรงเรียนน่ะ เป็นไงบ้าง?” ต้นกล้าถามออกไปในที่สุด เขาไม่อาจทนอยู่อย่างนี้ได้อีกต่อไป

เมื่อคำว่า “ย้ายโรงเรียน” ถูกเอ่ยขึ้นมา บรรยากาศในกลุ่มก็กลับมาอึมครึมอีกครั้ง ทุกคนหันไปมองหน้านที

นทีถอนหายใจเบาๆ “ก็…กำลังคุยกับพ่อแม่อยู่น่ะ” เขาตอบเสียงแผ่ว

“ทำไมต้องย้ายล่ะนที?” แพรวถามอย่างเป็นห่วง “ที่นี่ก็ดีอยู่แล้วนี่”

“มัน…เป็นเรื่องงานของพ่อน่ะ” นทีตอบ พยายามเลี่ยงที่จะสบตาใคร “เขาจะให้ย้ายไปทำงานต่างจังหวัด”

“แล้ว…นายจะไปจริงๆ เหรอ?” ต้นกล้าถาม น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความไม่เชื่อ

นทีเงยหน้าขึ้นมาสบตาต้นกล้า แววตาของเขาสื่อความหมายบางอย่างที่ต้นกล้าอ่านไม่ออก “ถ้ามันจำเป็น…ฉันก็คงต้องไป”

คำตอบนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของต้นกล้า เขาไม่เคยคิดเลยว่านทีจะตัดสินใจแบบนี้ นที…เพื่อนสนิทที่สุดของเขา จะจากเขาไปจริงๆ งั้นหรือ?

“แต่…แต่เราเพิ่งจะอยู่ม.3 เองนะ” ต้นกล้าพยายามคัดค้าน “เรายังไม่ได้ทำอะไรด้วยกันอีกตั้งเยอะ”

“ฉันรู้” นทีตอบเสียงเครือ “แต่บางที…ชีวิตมันก็ไม่ได้เป็นไปตามที่เราต้องการเสมอไปนี่”

คำพูดของนที สะท้อนกลับมายังตัวเขาเอง ต้นกล้ากำลังทำอะไรอยู่? เขากำลังเลือกเส้นทางที่ทำให้เพื่อนสนิทต้องเจ็บปวด เขาคือคนที่กำลังสร้างกำแพงกั้นระหว่างตัวเองกับนที

“ต้นกล้า…นายโอเคไหม?” แพรวถามอย่างสังเกตเห็นสีหน้าของต้นกล้า

ต้นกล้าพยักหน้าเบาๆ “โอเค” เขาตอบ แต่ในใจกลับไม่ใช่เช่นนั้นเลย

เขาเงยหน้ามองไปที่นทีอีกครั้ง เห็นแววตาของเพื่อนที่ฉายไปด้วยความเศร้าและตัดพ้อ เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างที่จะทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็รู้ว่าบางที…การปล่อยไป อาจจะเป็นสิ่งที่เขาต้องทำ

บทสนทนาที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเรื่องราวสนุกสนาน บัดนี้กลับกลายเป็นความเงียบที่อึดอัด ต้นกล้าสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน เขามองไปรอบๆ ร้านกาแฟ ‘ความทรงจำ’ สถานที่ที่เคยเป็นที่รวมตัวของความสุขและความทรงจำดีๆ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศของความไม่แน่นอนและความร้าวฉาน

เขาเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราวกับจะเย้าแหย่เขาให้รู้สึกอึดอัดยิ่งขึ้น ต้นกล้าตัดสินใจว่าเขาไม่สามารถนั่งอยู่ที่นี่ได้นานกว่านี้อีกแล้ว เขาต้องออกไปจากที่นี่ ก่อนที่เขาจะระเบิดอารมณ์ออกมา

“ผม…ขอตัวก่อนนะครับ” ต้นกล้าพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย

“อ้าว จะไปแล้วเหรอ?” แพรวถามอย่างประหลาดใจ

“ครับ…ผมไม่ค่อยสบาย” ต้นกล้าโกหก “อยากกลับไปพักผ่อน”

เขาไม่รอให้ใครตอบ เขาผุดลุกขึ้นยืนทันที ก้าวเดินออกจากโต๊ะไปอย่างรวดเร็ว เขาเดินออกจากร้านกาแฟ ‘ความทรงจำ’ ไปโดยไม่หันกลับมามอง

ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนปะทะใบหน้าของต้นกล้า เขาเดินไปตามถนนที่เริ่มมีผู้คนน้อยลง เสียงฝีเท้าของเขาดังเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว เขารู้สึกเหมือนมีผีเสื้อจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังโบยบินอย่างบ้าคลั่งอยู่ในท้องของเขา

ความผูกพันระหว่างเขากับนที กำลังจะถูกฉีกขาดออกจากกันจริงหรือ? เขาจะสามารถปล่อยมือจากเพื่อนสนิทคนนี้ไปได้หรือไม่? และการตัดสินใจของเขาในครั้งนี้ จะนำพาไปสู่อะไร? ต้นกล้าไม่แน่ใจในคำตอบใดๆ เลย

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงดาวสีขาวนับล้านส่องแสงระยิบระยับอยู่บนนั้น แต่ในใจของเขากลับมืดมิด ราวกับกำลังหลงทางอยู่ในเขาวงกตอันไร้ที่สิ้นสุด

แล้วเมื่อไหร่…ความเจ็บปวดนี้จะจางหายไป?