ผืนป่าสนธยาถูกฉีกขาดด้วยเสียงสายฟ้าที่ดังกึกก้องราวกับสวรรค์กำลังพิโรธ หยาดฝนที่เทกระหน่ำลงมาไม่หยุดยั้ง แทบจะกลืนกินทุกสรรพเสียง มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวโหยหวน และเสียงหัวใจที่เต้นระรัวยิ่งกว่าจังหวะฟ้าผ่าที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท เพลิงพิรุณยังคงกระชับมือของปิ่นปักไว้แน่น มือที่เคยเย็นเฉียบราวกับสัมผัสเหล็กในยามปกติ บัดนี้กลับร้อนผ่าว ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอันมหาศาลวิ่งพล่านอยู่ภายใน
“ท่าน… ท่านเป็นอะไรไป” ปิ่นปักเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมองใบหน้าของเพลิงพิรุณที่บัดนี้มีประกายสีฟ้าอ่อนเรืองรองฉายชัดออกมาจากดวงตาคมปลาบ แววตาที่ปกติสงบนิ่ง แต่บัดนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความมุ่งมั่นอันแปลกประหลาด
เพลิงพิรุณกัดฟันแน่น กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเกร็ง เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน พลังมหาศาลที่หลับใหลมานาน กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยอันตรายที่คืบคลานเข้ามา แต่พลังนี้… มันรุนแรง เกินกว่าที่ร่างมนุษย์ธรรมดาจะรองรับได้
“ไม่มีเวลาอธิบาย” เขาเปล่งเสียงลอดไรฟัน พลังสายฟ้าภายในกำลังก่อกวนจนแทบจะระเบิดออกมา “จงเชื่อใจข้า ปิ่นปัก”
ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังแหวกม่านฝนเข้ามา เสียงนั้นมิใช่เสียงของสัตว์ป่าทั่วไป แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือด และอำนาจอันดำมืด
“มาแล้ว… พวกมันมาแล้ว” เพลิงพิรุณพึมพำ ร่างกายของเขาแข็งเกร็งขึ้นทุกขณะ เขารู้สึกได้ถึงการมาเยือนของสิ่งมีชีวิตที่มิใช่มนุษย์ ความมืดที่แผ่ซ่านออกมาจากทิศทางนั้น ช่างน่าขยะแขยง
“พวกมันคืออะไรหรือเพคะ” ปิ่นปักถามด้วยความตื่นตระหนก เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาพร้อมกับเสียงคำรามนั้น มันไม่ใช่ความเย็นจากสายฝน แต่มันเป็นความเย็นที่กัดกินถึงกระดูก
“สิ่งมีชีวิตแห่งเงามืด… ปิศาจที่กระหายวิญญาณ” เพลิงพิรุณตอบ เสียงของเขายิ่งแหบพร่าลง “พวกมันถูกดึงดูดมาด้วยพลังที่ข้ากำลังปลดปล่อย”
ในขณะที่เพลิงพิรุณกำลังต่อสู้กับกระแสพลังที่พลุ่งพล่านภายใน แผ่นดินก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ต้นไม้ใหญ่รอบกายสั่นไหวราวกับจะหักโค่น เศษกิ่งไม้และใบไม้ปลิวว่อนไปตามแรงลมและสายฝน
“ดูนั่น!” ปิ่นปักตะโกนเสียงหลง มือของเธอชี้ไปยังเบื้องหน้า ท่ามกลางสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมาอย่างต่อเนื่อง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้เธอแทบหยุดหายใจ
เงาตะคุ่มขนาดมหึมา กำลังค่อยๆ คืบคลานออกมาจากความมืดมิดของป่า มันมีรูปร่างที่บิดเบี้ยว ผิดแผกไปจากสิ่งมีชีวิตใดๆ ที่เธอเคยพบเห็น ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงฉานราวกับถ่านเพลิงที่กำลังลุกไหม้ ปลายเล็บของมันยาวแหลมคม ราวกับใบมีดกรีดอากาศ
“มาเร็วกว่าที่คาด” เพลิงพิรุณกล่าว เขาดึงปิ่นปักให้ถอยร่นไปอยู่เบื้องหลังของตนเอง มือข้างหนึ่งยังคงจับมือเธอไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างหนึ่งคว้าด้ามดาบที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมากระชับ
ดาบเล่มนั้น… มันไม่ใช่ดาบธรรมดา ตัวดาบสีเงินยวงสะท้อนประกายแสงสีฟ้าอ่อนราวกับถูกอาบไล้ด้วยสายฟ้า มีลวดลายที่สลักเสลาอย่างประณีตเป็นรูปสายฟ้าฟาดพันเกี่ยวไปทั่วทั้งเล่ม
“นี่คือ… ดาบวายุพิโรธ” เพลิงพิรุณกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจปนความขมขื่น “อาวุธแห่งบรรพกาล… ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปราบเหล่าอสูร”
เมื่อเพลิงพิรุณชักดาบออกมา ประกายแสงสีฟ้าก็ยิ่งทวีความสว่างจ้าขึ้น พลังงานที่ปั่นป่วนภายในกายของเขาดูเหมือนจะถูกถ่ายทอดมาสู่ดาบเล่มนี้ ทำให้มันเปล่งแสงอำมหิตออกมา
“เจ้า… มาเพื่อสิ่งใด” เพลิงพิรุณเอ่ยถาม ไม่ใช่ถามปิ่นปัก แต่ถามไปยังสิ่งมีชีวิตที่กำลังปรากฏกายเบื้องหน้า
เงาตะคุ่มนั้นส่งเสียงคำรามอีกครั้ง เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด และความเย้ยหยัน มันก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นทุกขณะ ระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือน้อยลงทุกที
“มันต้องการพลังของท่าน…” ปิ่นปักกระซิบกระซาบ ดวงตาของเธอมองไปยังเพลิงพิรุณสลับกับเงาอสูรเบื้องหน้า
“ใช่… และข้าจะมอบมันให้… ในแบบที่มันไม่เคยคาดคิด” เพลิงพิรุณตอบ เขาตั้งท่าเตรียมพร้อม ดาบวายุพิโรธในมือสั่นระริก ราวกับจะกระโจนออกไปสังหาร
ทันใดนั้นเอง ร่างของปิ่นปักก็ถูกกระชากออกจากมือของเพลิงพิรุณอย่างแรง
“อ๊า!” เธอร้องด้วยความตกใจ
เงาตะคุ่มนั้น… ไม่ได้มีเพียงตัวเดียว! มีเงาตะคุ่มอีกหลายตัวปรากฏขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากทิศทางต่างๆ พวกมันมีขนาดเล็กกว่าตัวแรก แต่ก็ยังคงน่าสะพรึงกลัวไม่แพ้กัน
เงาตะคุ่มขนาดเล็กตัวหนึ่ง พุ่งเข้ามาคว้าแขนของปิ่นปักเอาไว้ ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงฉานเช่นเดียวกับตัวแรก
“ปล่อยข้า!” ปิ่นปักตะโกน พยายามสะบัดแขน แต่แรงดึงของมันแข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอจะต่อต้านได้
“ปิ่นปัก!” เพลิงพิรุณตวาดลั่น ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก เขากระชากมือข้างที่จับดาบของตนเองอย่างรวดเร็ว พลังสายฟ้าสีฟ้าอ่อนพลันระเบิดออกมาจากฝ่ามือของเขา
“อัสนีบาตร!”
ประกายสายฟ้าสีฟ้าเส้นมหึมาพุ่งตรงไปยังเงาตะคุ่มที่จับแขนของปิ่นปักอย่างแม่นยำ เสียงดังเปรี๊ยะ! เปลวไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองของอสูรตัวนั้น
เงาตะคุ่มที่จับปิ่นปักไว้ ปล่อยมือของเธอทันที ร่างของมันถูกพลังสายฟ้าเผาไหม้จนแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน ลอยละล่องไปตามสายลม
ปิ่นปักเสียหลัก เซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนอยู่ได้ เธอหันกลับมามองเพลิงพิรุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความชื่นชม
“ท่าน…”
“อย่ายืนเฉย! หลบหลังข้า!” เพลิงพิรุณตะโกนสั่ง เขาหันดาบวายุพิโรธไปทางเงาตะคุ่มตัวแรกที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้
เงาตะคุ่มตัวแรกส่งเสียงคำรามอีกครั้ง มันดูเหมือนจะตกใจกับพลังของเพลิงพิรุณ แต่ความกระหายเลือดก็ยังคงครอบงำ
“เจ้า… เจ้าเป็นใคร” เสียงแหบพร่าดังมาจากเงามืด เป็นเสียงที่มิใช่เสียงมนุษย์ แต่เป็นเสียงที่ก้องกังวาน และน่าขนลุก
“ผู้ที่จะสังหารเจ้า” เพลิงพิรุณตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
เขาพุ่งเข้าใส่เงาตะคุ่มนั้นด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าฟาด ดาบวายุพิโรธเปล่งประกายสีฟ้าสว่างจ้า ฟาดฟันเข้าใส่ร่างของอสูร
ฉับ! ฉับ! เสียงดาบกรีดอากาศดังสนั่น ร่างของอสูรบิดเบี้ยวหลบหลีกการโจมตีของเพลิงพิรุณได้อย่างว่องไว แต่มันก็มิอาจหลบเลี่ยงได้พ้นทุกครั้ง
รอยแผลฉีกขาดปรากฏขึ้นบนร่างของอสูร ของเหลวสีดำข้นไหลทะลักออกมาจากบาดแผล ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง
“อ๊ากกกก!” อสูรคำรามด้วยความเจ็บปวด
“ท่านเก่งกาจเหลือเกิน” ปิ่นปักเอ่ยชมอยู่เบื้องหลัง เธอรู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเพลิงพิรุณ พลังที่บริสุทธิ์ และทรงอำนาจ
แต่ทันใดนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มอีกสองตัวกำลังเคลื่อนที่อ้อมมาทางด้านหลังของเพลิงพิรุณ
“ระวังข้างหลังเพคะ!” เธอร้องเตือน
เพลิงพิรุณได้ยินเสียงเตือน เขาหันขวับไปมอง แต่ช้าไปเพียงเสี้ยววินาที
เงาตะคุ่มสองตัวพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง ตัวหนึ่งพุ่งเข้าโจมตีที่ขาของเพลิงพิรุณ ส่วนอีกตัวพุ่งเข้าใส่ที่สีข้าง
“อึก!” เพลิงพิรุณร้องด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ไม่พ้น ร่างกายของเขาเซถลาไปข้างหน้า
“เจ้านี่มัน… ขี้โกง!” เขาตะคอก
ปิ่นปักเห็นดังนั้น ใบหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าหากเพลิงพิรุณเสียท่าให้กับอสูรเหล่านี้แล้ว ผลจะเป็นอย่างไร
“ท่านอย่าเพิ่งหมดแรง!” เธอตะโกน พลางเหลือบมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นเอง เธอก็นึกถึงสิ่งหนึ่งขึ้นมาได้
“ท่านเพลิงพิรุณ! ดาบของท่าน! ปล่อยพลังสายฟ้าออกมาให้มากกว่านี้!”
เพลิงพิรุณหันมามองปิ่นปัก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำถาม แต่ก็รับรู้ได้ถึงความเด็ดเดี่ยวในน้ำเสียงของเธอ
“ข้า… ข้าทำได้” เขาพึมพำ “แต่… มันจะส่งผลกับข้า…”
“ไม่เป็นไร! ข้าจะอยู่ข้างท่าน!” ปิ่นปักยืนกราน
เพลิงพิรุณมองเข้าไปในดวงตาของปิ่นปัก ใบหน้าของเธอเปื้อนรอยฝนและโคลน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับทอประกายแห่งความเชื่อมั่นที่ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด
“เช่นนั้น… ข้าจะลองดู”
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีอยู่ภายใน ร่างกายของเขาเริ่มเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนยิ่งกว่าเดิม แรงดันมหาศาลแผ่ออกมาจนปิ่นปักต้องผงะถอยหลังไปอีกเล็กน้อย
“จงดู… พลังแห่งพายุ!”
เพลิงพิรุณตะโกนก้อง มือข้างที่ถือดาบวายุพิโรธยกขึ้นสูง ท้องฟ้าเหนือศีรษะของเขาพลันเกิดพายุหมุนขนาดเล็กขึ้นมา สายฟ้าสีฟ้าเส้นเล็กๆ นับร้อยนับพันเริ่มฟาดเปรี้ยงลงมาอย่างบ้าคลั่ง
“อ๊ากกกก!” เหล่าอสูรที่กำลังจะเข้าโจมตีเพลิงพิรุณ ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด พวกมันถูกสายฟ้าฟาดลงมาอย่างต่อเนื่องจนร่างทุกลนลาน
“สายฟ้าสังหาร!”
เพลิงพิรุณออกแรงเหวี่ยงดาบวายุพิโรธเป็นวงกว้าง ประกายแสงสีฟ้าจากดาบได้รวมเข้ากับสายฟ้าที่ฟาดลงมาจากท้องฟ้า กลายเป็นลำแสงสายฟ้าสีน้ำเงินเข้มขนาดมหึมา พุ่งตรงเข้าใส่เหล่าอสูรทั้งสามอย่างรุนแรง
ตูมมมมม!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงอัดจากการระเบิดของพลังสายฟ้า ทำเอาพื้นดินสั่นสะเทือน ต้นไม้รอบข้างล้มระเนระนาด
เมื่อฝุ่นควันจางลง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ…
เหล่าอสูรทั้งสามตัว… กลายเป็นเพียงเถ้าถ่านสีดำ ลอยละล่องไปตามสายลม ไม่เหลือแม้แต่ซาก
ปิ่นปักเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองภาพตรงหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจ
ส่วนเพลิงพิรุณ… ร่างของเขาทรุดฮวบลงไปกับพื้น ดาบวายุพิโรธหลุดจากมือไปตกอยู่ข้างกาย ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาที่เคยเปล่งประกายสีฟ้าอ่อน บัดนี้กลับดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด
“ท่าน…” ปิ่นปักรีบวิ่งเข้าไปหาเขา
เธอประคองร่างของเพลิงพิรุณขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
“ข้า… ข้าไม่เป็นไร” เพลิงพิรุณกล่าวเสียงแผ่วเบา “เพียงแต่… พลังนั้น… มันมากเกินไป”
สายฝนยังคงเทกระหน่ำ แต่ดูเหมือนว่าความหนาวเหน็บจะมิอาจเทียบได้กับความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านในใจของปิ่นปัก เมื่อเธอได้เห็นเพลิงพิรุณต่อสู้เพื่อปกป้องเธอ
“ขอบคุณท่าน… เพลิงพิรุณ” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา
เพลิงพิรุณมองปิ่นปัก ใบหน้าของเขายังคงซีดเซียว แต่ในแววตาคู่นั้น มีร่องรอยของความอ่อนโยนที่ฉายชัดออกมา
“เจ้า… ปลอดภัยแล้ว” เขาตอบ
ท่ามกลางสายฟ้าที่ยังคงฟาดเปรี้ยงลงมาไม่หยุดยั้ง ท่ามกลางผืนป่าที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและความสับสน สองร่างที่เปียกปอนด้วยสายฝน ได้ยืนเคียงข้างกัน
พันธนาการที่มองไม่เห็น… ได้ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ระหว่างชายหนุ่มผู้มีพลังแห่งสายฟ้า และหญิงสาวผู้มอบหัวใจให้กับเขา
แต่… พลังมหาศาลที่เพลิงพิรุณปลดปล่อยออกมานี้… จะนำพามาซึ่งสิ่งใดอีก? และเหล่าปิศาจแห่งเงามืด… จะกลับมาอีกหรือไม่?
เรื่องราวยังคงดำเนินต่อไป…
ชายาสายฟ้า: มหาเทพจำแลง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก