ตอนที่ 7 — ร่มเงาสายฟ้า

สายฟ้ายังคงฟาดเปรี้ยงปร้างราวกับสวรรค์ตั้งใจจะลงทัณฑ์ผืนดิน หยาดฝนที่สาดกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายจนมองเห็นได้เพียงม่านสีเทาหนาทึบ เพลิงพิรุณกระชับอ้อมแขนที่โอบรอบร่างบอบบางของปิ่นปักให้แน่นขึ้น ราวกับจะมอบความอบอุ่นและความมั่นคงท่ามกลางพายุที่เกรี้ยวกราด

“เจ้ายังไหวอยู่หรือไม่” เสียงทุ้มของเขาเอ่ยถามแผ่วเบา แต่ก็ยังคงหนักแน่นพอที่จะแทรกผ่านเสียงสายฟ้าและลมพายุที่ดังสนั่น

ปิ่นปักพยักหน้าเบาๆ ใบหน้าที่ซบลงบนแผงอกของเขาเปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝนและน้ำตาที่ไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป ทุกครั้งที่สายฟ้าฟาดลงมาใกล้ๆ ‌เธอก็จะสะท้านน้อยๆ แต่สัมผัสที่มั่นคงของเพลิงพิรุณก็ช่วยปลอบประโลมเธอได้มาก

“ข้า… ข้าไหวเพคะ” เสียงของเธอสั่นเครือ แต่แววตาที่เหลือบมองขึ้นไปนั้นกลับฉายแววแห่งความมุ่งมั่น

“ดี” เพลิงพิรุณกล่าว เขารู้สึกได้ถึงชีพจรที่เต้นแรงของเธอ และรับรู้ถึงความหวาดกลัวที่ยังคุกคามอยู่ภายใน ​แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นรอบกายเธอ พลังที่แม้แต่สายฟ้าฟาดก็ไม่อาจทำลายได้

“เจ้าคงจะกลัวมาก” เขาพูดต่อ น้ำเสียงอ่อนโยนลง “แต่จงเชื่อมั่นในตัวข้า ปิ่นปัก ข้าจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาทำร้ายเจ้าเป็นอันขาด”

คำพูดของเขาเหมือนกับยันต์ที่ทรงพลัง ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงอันน่าสะพรึงกลัวนั้น ‍คำมั่นสัญญาของเพลิงพิรุณได้กลายเป็นแสงนำทางให้แก่เธอ

“ท่าน… ท่านแน่ใจหรือว่าเราจะผ่านพ้นไปได้” ปิ่นปักถาม เสียงของเธอเริ่มมีความหวังมากขึ้น

“แน่นอน” เพลิงพิรุณตอบ เสียงของเขามั่นใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ “ตราบใดที่ข้ายังอยู่ข้างกายเจ้า และเจ้ายังคงเชื่อมั่นในตัวข้า”

เขากระชับอ้อมแขนอีกครั้ง ‌สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ป่าสนธยาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น แม้จะถูกบดบังด้วยม่านฝน แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลังพายุ

“มันกำลังจะมา” เขาพึมพำ

ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามอันทรงพลังก็ดังขึ้นมาจากเบื้องลึกของป่า เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของฟ้าคะนอง แต่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่และดุร้าย ‍ดวงตาของปิ่นปักเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“นั่นมัน… เสียงอะไรเพคะ” เธอถาม

“ศัตรูของเรา” เพลิงพิรุณตอบ ใบหน้าของเขานิ่งสงบ แต่ดวงตากลับวาวโรจน์ราวกับมีประกายสายฟ้าแลบผ่าน “เจ้าจงอยู่ข้างหลังข้าให้ดี”

ก่อนที่ปิ่นปักจะได้เอ่ยตอบ ร่างสูงโปร่งของเพลิงพิรุณก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ​เขาปลดปล่อยมือข้างหนึ่งที่โอบรอบตัวเธอออก แล้วชักดาบเล่มยาวที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา ดาบเล่มนั้นสะท้อนแสงสายฟ้าที่ฟาดลงมา ทำให้เกิดประกายสีเงินยวงที่เจิดจ้า

“มาเถิด” เพลิงพิรุณร้องท้า เสียงของเขาก้องกังวาน ท้าทายอำนาจแห่งพายุและสิ่งมีชีวิตที่กำลังคืบคลานเข้ามา

จากความมืดมิดเบื้องหน้า เงาร่างมหึมาก็ปรากฏขึ้น ​มันมีรูปร่างคล้ายสุนัขป่า แต่มีขนาดใหญ่กว่าสุนัขป่าทั่วไปหลายเท่า ลำตัวของมันปกคลุมไปด้วยขนสีดำสนิทราวกับค่ำคืน ดวงตาของมันเรืองรองด้วยแสงสีแดงฉาน ราวกับถ่านเพลิงที่ลุกโชน

“ปีศาจป่า… ชนิดร้ายกาจ” เพลิงพิรุณพึมพำ เขารู้ดีว่าปีศาจตนนี้ไม่ใช่ธรรมดา ​มันคือหนึ่งในอสูรร้ายที่ทรงพลังซึ่งอาศัยอยู่ในป่าลึกแห่งนี้

ปีศาจป่าคำรามอีกครั้ง มันอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นฟันแหลมคมที่เรียงราย ส่งเสียงขู่กรรโชกราวกับจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกเป็นชิ้นๆ

“เจ้ามันก็แค่สัตว์เดรัจฉาน” เพลิงพิรุณกล่าวอย่างดูแคลน “อย่าคิดว่าพลังแห่งความมืดจะเอาชนะแสงสว่างได้”

ว่าแล้ว เขาก็ปลดปล่อยพลังของตนเองออกมา ลมปราณสีฟ้าสว่างราวกับสายฟ้าก็เริ่มก่อตัวขึ้นรอบกายเขา แสงสว่างนั้นขับไล่ความมืดมิดของพายุออกไปชั่วขณะ ทำให้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจนขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น

“นี่คือพลังของข้า!” เขาตะโกน พร้อมกับยกดาบขึ้นสูง “พลังแห่งสายฟ้า… จงเผาผลาญมันเสีย!”

ทันใดนั้นเอง ดาบในมือของเพลิงพิรุณก็เปล่งประกายเจิดจ้า แสงสีฟ้าสว่างวาบได้พุ่งออกจากปลายดาบราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาจากฟากฟ้า มันเข้าปะทะเข้ากับร่างของปีศาจป่าอย่างจัง

เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดของปีศาจป่าดังสนั่นหวั่นไหว มันถูกแรงกระแทกของสายฟ้าจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีพลังเท่านี้” ปีศาจป่ากล่าวด้วยเสียงแหบพร่า ราวกับว่ามันสามารถพูดภาษามนุษย์ได้ “แต่เจ้าก็ยังอ่อนแอเกินไป… สำหรับพลังที่แท้จริง”

สิ้นเสียงของมัน ร่างของมันก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ขนสีดำสนิทของมันเริ่มเปล่งประกายราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลเวียนอยู่ภายใน ร่างกายของมันสูงใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งของมันปูดโปนจนแทบจะปริออก

“นี่หรือ… พลังที่แท้จริงของเจ้า” เพลิงพิรุณกล่าว เขาไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับมีความสนใจใคร่รู้ปรากฏขึ้นในแววตา

“ใช่! และเจ้า… จะต้องพ่ายแพ้ให้กับข้า!” ปีศาจป่าประกาศกร้าว พร้อมกับพุ่งเข้าหาเพลิงพิรุณด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

เพลิงพิรุณตั้งท่ารับดาบในมือแน่น เขาไม่ได้ใช้ดาบอย่างเดียว แต่เขายังปลดปล่อยพลังสายฟ้าออกมาปกป้องตนเองอีกชั้นหนึ่ง ราวกับเกราะที่มองไม่เห็น

การปะทะกันครั้งที่สองยิ่งรุนแรงกว่าเดิม เสียงดาบปะทะกับกรงเล็บอันแหลมคมดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงค้อนทุบเหล็ก สวนทางกับเสียงสายฟ้าที่ยังคงฟาดเปรี้ยงปร้างอยู่ทั่วบริเวณ

ปิ่นปักได้แต่มองดูเหตุการณ์ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอมองเห็นเพลิงพิรุณที่ยืนหยัดต่อสู้กับปีศาจป่าตัวมหึมาได้อย่างสมศักดิ์ศรี แม้จะถูกแรงกระแทกหลายครั้ง แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้

“ท่าน… ท่านต้องชนะนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง

ในขณะเดียวกัน เพลิงพิรุณก็เริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อยล้า พลังของปีศาจป่าตนนี้แข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มากนัก เขาตระหนักได้ว่าการจะเอาชนะมันได้นั้น เขาจะต้องใช้พลังทั้งหมดที่มี

“ขออภัยด้วยนะ ปิ่นปัก” เขาคิดในใจ “ข้าอาจจะต้อง… แสดงพลังที่แท้จริงของข้าออกมา”

เขากลั้นลมหายใจ ก่อนจะระเบิดพลังทั้งหมดที่ซ่อนเร้นอยู่ออกมา แสงสีฟ้าสว่างจ้าจนมองแทบไม่เห็นร่างของเขา สายฟ้าจำนวนมหาศาลเริ่มก่อตัวขึ้นรอบกายเขา รวดเร็วและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

“นี่คือ… พลังที่แท้จริงของข้า!” เพลิงพิรุณตะโกน เสียงของเขาก้องกังวาน ราวกับเสียงของเทพเจ้า “พลังแห่งมหาเทพ… เพลิงพิรุณ!”

ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีฟ้าก็สาดส่องไปทั่วบริเวณ ขับไล่ความมืดมิดและพายุออกไป ราวกับว่าท้องฟ้าได้เปิดออกแล้ว เพลิงพิรุณในร่างมนุษย์ บัดนี้ได้กลายร่างเป็นมหาเทพผู้สง่างามอย่างแท้จริง

ร่างของเขาสูงใหญ่ขึ้น ปกคลุมไปด้วยชุดเกราะสีฟ้าอ่อนที่เปล่งประกายราวกับเกล็ดมังกร ผมสีดำยาวสลวยของเขาปลิวไสวราวกับเปลวเพลิง และที่สำคัญที่สุด… ดวงตาของเขา เปล่งประกายสีฟ้าสว่างจ้า ราวกับดวงดาวที่กำลังสุกสว่าง

ปีศาจป่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตใดที่มีพลังอำนาจเช่นนี้มาก่อน

“เจ้า… เจ้าคือ… มหาเทพ!” ปีศาจป่าร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

“ใช่” เพลิงพิรุณกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจและสง่างาม “และข้ามาเพื่อปกป้องสิ่งมีชีวิตที่บริสุทธิ์… และลงโทษพวกอธรรม!”

ว่าแล้ว มหาเทพเพลิงพิรุณก็ยกดาบในมือขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ ดาบเล่มนั้นไม่ได้มีเพียงแสงสายฟ้าอีกต่อไป แต่กลับมีประกายสีทองอร่ามเจือปนอยู่ด้วย

“จงรับไป!” เขาตะโกน พร้อมกับฟาดฟันดาบลงไป

สายฟ้าสีทองอร่ามพุ่งเข้าใส่ปีศาจป่าอย่างรวดเร็วและรุนแรง ราวกับจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่งให้แหลกเป็นชิ้นๆ ปีศาจป่าพยายามหลบหนี แต่ก็ไม่อาจทำได้ทัน แรงกระแทกของสายฟ้าสีทองนั้นรุนแรงเกินกว่าที่มันจะทานทน

เสียงคำรามสุดท้ายของปีศาจป่าดังขึ้น ก่อนที่ร่างของมันจะแหลกสลายกลายเป็นผงธุลีไปในพริบตา

ทุกอย่างเงียบสงบลงทันที พายุที่เคยโหมกระหน่ำก็พลันสงบลงราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ท้องฟ้าที่เคยดำมืดกลับกลายเป็นสีทองอร่ามราวกับยามเช้า

เพลิงพิรุณในร่างของมหาเทพ ยืนสง่าอยู่กลางป่า เขาค่อยๆ ลดระดับพลังของตนเองลง ร่างกายของเขาก็กลับคืนสู่ร่างมนุษย์ดังเดิม แต่แววตาของเขายังคงฉายประกายแห่งพลังอำนาจ

ปิ่นปักยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าเพลิงพิรุณที่เธอรู้จัก จะมีพลังอำนาจมากมายถึงเพียงนี้

“ท่าน… ท่านคือ… มหาเทพจริงๆ หรือเพคะ” เธอถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจและตื่นตะลึง

เพลิงพิรุณหันมายิ้มให้เธอ รอยยิ้มนั้นอบอุ่นและอ่อนโยน “ข้าคือเพลิงพิรุณ… และข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ”

เขาเดินเข้ามาหาเธอ ก่อนจะเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาที่ยังคงไหลอยู่บนใบหน้าของเธอ

“ไม่ต้องกลัวอีกต่อไปแล้วนะ ปิ่นปัก” เขาพูด “เราปลอดภัยแล้ว”

ปิ่นปักมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอสัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยที่เขามีให้ เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

แต่ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยคำพูดใดๆ ออกไป ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากเงามืดของป่า เสียงนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

“ครั้งนี้… เจ้าอาจจะรอดไปได้… แต่มันยังไม่จบแค่นี้… มหาเทพ…”

เพลิงพิรุณหันไปมองต้นเสียงด้วยความระแวง เขาเห็นเงาร่างบางๆ ที่กำลังค่อยๆ เลือนหายไปในเงามืด

“ใครกันแน่” เขาพึมพำ

ปิ่นปักเองก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วสันหลัง เธอไม่รู้ว่าเสียงนั้นเป็นของใคร แต่เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่ยังคงแฝงเร้นอยู่

“ท่านคะ…” เธอเอ่ยขึ้น

เพลิงพิรุณกุมมือของเธอแน่น “ไม่ต้องห่วงนะ ปิ่นปัก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ข้าจะปกป้องเจ้า”

ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความกังวลบางอย่าง เขารู้ดีว่าการปรากฏตัวของพลังอันแท้จริงของเขา อาจจะดึงดูดสิ่งที่ไม่คาดคิดให้เข้ามา

และในคืนที่พายุสงบลง แต่ความมืดมิดยังคงคืบคลานเข้ามา… การเดินทางของพวกเขาก็เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.