ตอนที่ 15 — สัจจะแห่งสายฟ้า

ท่ามกลางสายฟ้าฟาดที่โหมกระหน่ำไม่หยุดหย่อน ราวกับผืนฟ้ากำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แสงวาบสีขาวสว่างจ้าเจาะผ่านม่านฝนหนาทึบ เผยให้เห็นภาพความมืดมิดของป่าดึกดำบรรพ์ที่ยิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัว เพลิงพิรุณกระชับอ้อมแขนที่โอบรอบร่างบอบบางของปิ่นปักแน่นขึ้นอีกครั้ง มือแกร่งของเขาคว้ามือเรียวเล็กของเธอไว้มั่นราวกับเป็นสมอเรืออันสุดท้ายที่จะยึดเหนี่ยวเธอไว้กับโลกแห่งความเป็นจริง เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องป่า บีบคั้นให้หัวใจดวงน้อยของปิ่นปักเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น

“ท่าน… ‌ท่านเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” เสียงของปิ่นปักสั่นเครือ พยายามเอ่ยถามทั้งที่ลมหายใจแทบจะหลุดรอดออกมาจากลำคอ เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวจากร่างของเพลิงพิรุณที่แนบชิดกับกายเธอ สายฝนที่โปรยปรายลงมาก็ไม่อาจคลายความร้อนนั้นลงได้เลย

เพลิงพิรุณไม่ตอบในทันที ดวงตาสีรัตติกาลของเขาสอดส่ายมองไปรอบกายอย่างระแวดระวัง แม้ภายนอกเขาจะดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับกำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่รุนแรงเกินกว่าจะบรรยาย ​เขาจดจำได้ดีถึงคำพูดของมหาเทพแห่งสายฟ้าที่สั่งไว้ก่อนจะสิ้นฤทธิ์ “จงรักษาคำสัตย์ที่ให้ไว้กับสายฟ้า จงปกป้องนางฟ้าแห่งวารีผู้นี้ให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของอำมหิต” คำพูดนั้นยังคงก้องกังวานในโสตประสาท ราวกับเพิ่งได้ยินเมื่อครู่

“ข้าไม่เป็นไร” ในที่สุดเพลิงพิรุณก็ตอบเสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยอ่อน “แต่เราต้องไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด”

“แต่… ‍แต่ข้างหน้าคือแม่น้ำ แล้วเราจะไปทางไหนคะ” ปิ่นปักเอ่ยถาม สายตาของเธอมองไปยังเบื้องหน้า ซึ่งเป็นผืนน้ำสีดำทะมึนที่กำลังถาโถมอย่างบ้าคลั่ง สายน้ำที่เคยเป็นเพื่อนยามปกติ บัดนี้กลับกลายเป็นศัตรูที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง

“เราจะข้ามมันไป” เพลิงพิรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ‌ท่ามกลางเสียงสายฟ้าที่ผ่าลงมาใกล้ๆ ราวกับจะประกาศก้องถึงอำนาจอันไร้ขีดจำกัดของตน

“แต่… น้ำแรงมากนะคะ” ปิ่นปักพยายามทักท้วง เธอไม่แน่ใจว่าด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอของเธอในตอนนี้ จะสามารถต้านทานกระแสน้ำเชี่ยวกรากนี้ได้หรือไม่

“เชื่อข้าเถิด” เพลิงพิรุณกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกครั้ง “ข้าจะไม่ยอมให้นางเป็นอันตราย”

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและหนักแน่น ‍ปิ่นปักรู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยที่แผ่ซ่านมาจากตัวเขา ถึงแม้ภายนอกจะเต็มไปด้วยความสยดสยองของพายุและป่าทึบ แต่ในอ้อมแขนนี้ เธอรู้สึกราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะปลอดภัย

ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังแว่วมาแต่ไกล ไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง หากแต่เป็นเสียงของบางสิ่งที่ทรงพลังกว่านั้นมาก ปิ่นปักเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ​เธอหันไปมองเพลิงพิรุณ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงไปอีก

“มันมาแล้ว” เพลิงพิรุณกล่าวเสียงเครียด “พวกปีศาจแห่งความมืด”

แสงวาบของสายฟ้าสาดส่องให้เห็นเงาร่างตะคุ่มๆ หลายร่าง กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่ท่ามกลางหมู่ไม้ พวกมันมีรูปร่างบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ ดวงตาเรืองรองไปด้วยแสงสีแดงฉานที่ชวนขนลุก

“ท่าน… ​ท่านสู้กับพวกมันได้หรือคะ” ปิ่นปักถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือยิ่งกว่าเดิม

เพลิงพิรุณหันมามองปิ่นปัก ดวงตาของเขาสะท้อนประกายอำมหิตอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน “ข้าต้องทำ” เขาตอบเสียงเด็ดขาด “เพื่อปกป้องเจ้า”

จู่ๆ ร่างกายของเพลิงพิรุณก็เริ่มสั่นสะท้าน เกิดแสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขา ​พลังงานบางอย่างกำลังปะทุออกมาจากภายใน ปิ่นปักรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผดเผา จนแทบจะทนไม่ไหว

“นี่… นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ!” ปิ่นปักร้องอุทาน พยายามถอยห่างจากร่างของเพลิงพิรุณ แต่กลับถูกมือของเขารั้งไว้แน่น

“อย่ากลัว” เพลิงพิรุณกล่าวเสียงแหบพร่า “นี่คือ… พลังที่แท้จริงของข้า”

ร่างของเขาเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ กล้ามเนื้อแข็งแกร่งขยายตัว เสื้อผ้าที่สวมใส่ปริขาดออก เผยให้เห็นผิวหนังที่เปล่งประกายราวกับโลหะที่ถูกหลอมจากลาวา ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับอัญมณีที่ลุกไหม้

“มหาเทพจำแลง… จงตื่นขึ้น!” เสียงคำรามดังก้องป่า ราวกับอัสนีบาตฟาดลงมาไม่ขาดสาย

ร่างของเพลิงพิรุณบัดนี้ไม่ใช่ร่างมนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป เขากลายเป็นร่างยักษ์ใหญ่ที่สูงเทียมต้นไม้ ดวงตาของเขาเปล่งประกายราวกับดวงอาทิตย์ยามอัสดง มือข้างหนึ่งของเขากำแน่น จนเล็บแหลมคมที่งอกออกมาจนยาวราวกับดาบ

ปิ่นปักมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก นี่คือสิ่งที่เพลิงพิรุณเคยบอกใบ้ไว้… เขาคือมหาเทพผู้แปลงกายเป็นมนุษย์

“พวกแก… กล้าดียังไงมารบกวนยามที่ข้า… กำลังพักผ่อน!” เสียงของเพลิงพิรุณดังก้องราวกับฟ้าร้อง สะท้อนไปทั่วผืนป่า

เหล่าปีศาจแห่งความมืดที่ปรากฏตัวขึ้นเมื่อครู่ ชะงักงันไปเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับพลังอำนาจอันมหาศาลที่แผ่กระจายออกมาจากร่างของเพลิงพิรุณ แต่ความโลภและความกระหายในอำนาจของพวกมันก็มากเกินกว่าจะถอยหนี

“อย่าหลงกลมัน! มันกำลังอ่อนแอ!” เสียงแหลมสูงของปีศาจตนหนึ่งดังขึ้น “มันเพิ่งจะเสียพลังไปมาก! ใช้โอกาสนี้กำจัดมันเสีย!”

คำพูดนั้นปลุกเร้าพวกปีศาจให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง พวกมันส่งเสียงร้องคำรามกึกก้อง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ร่างยักษ์ของเพลิงพิรุณด้วยความบ้าคลั่ง

“มาเลย! พวกเจ้ามันก็แค่พวกปลวกปลากระจอก!” เพลิงพิรุณคำรามตอบ แขนข้างหนึ่งที่แข็งแกร่งราวกับขุนเขา ฟาดเข้าใส่พวกปีศาจอย่างรุนแรง แรงปะทะทำให้พื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่น

ปิ่นปักมองดูการต่อสู้เบื้องหน้าด้วยหัวใจที่หล่นวูบ เธอไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดและรุนแรงขนาดนี้มาก่อน พลังของเพลิงพิรุณนั้นน่าเกรงขามอย่างยิ่ง แต่การที่เขาต้องเผชิญหน้ากับพวกปีศาจจำนวนมากเช่นนี้ ทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้

“ท่าน… โปรดระวังด้วย!” ปิ่นปักตะโกนสุดเสียง

เพลิงพิรุณหันมามองปิ่นปัก แววตาของเขาอ่อนโยนลงไปชั่วขณะ “ข้าจะไม่เป็นไร… อยู่ที่นี่กับข้า… อย่าไปไหน”

เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกปีศาจอีกครั้ง ท่ามกลางสายฟ้าที่ยังคงฟาดเปรี้ยงปร้างลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง ราวกับจะร่วมเป็นสักขีพยานในการต่อสู้ครั้งนี้

“คำสัตย์ของมหาเทพแห่งสายฟ้า… จะไม่มีวันถูกเหยียบย่ำ!” เพลิงพิรุณคำรามก้อง ร่างกายของเขาเปล่งประกายสีแดงฉานยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าพลังทั้งหมดของสายฟ้ากำลังถูกรวมศูนย์อยู่ที่ตัวเขา

เขาเงื้อกำปั้นอันมหึมาขึ้นสูง ก่อนจะทุบลงไปที่พื้นดินอย่างแรง ส่งคลื่นพลังที่มองเห็นได้แผ่กระจายออกไป พวกปีศาจที่อยู่ใกล้เคียงถูกกระแทกปลิวไปคนละทิศละทาง บางตนถึงกับแหลกสลายไปในทันที

แต่ถึงกระนั้น จำนวนของพวกมันก็ยังคงมีไม่น้อย พวกมันยังคงพยายามรุกคืบเข้ามาอย่างไม่ลดละ

“เจ้าจะปกป้องนางได้อีกนานแค่ไหน… เจ้ามหาเทพจำแลง!” เสียงเย้ยหยันดังมาจากปีศาจตนหนึ่ง มันมีขนาดใหญ่กว่าพวกที่เหลือ ดวงตาของมันส่องประกายด้วยความอำมหิตอย่างยิ่ง

“ตราบเท่าที่ข้ายังยืนอยู่!” เพลิงพิรุณตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ราวกับจะท้าทายชะตากรรม

ทันใดนั้นเอง เขารู้สึกได้ถึงกระแสพลังงานอันแปลกประหลาดที่พุ่งตรงเข้ามาจากเบื้องหลัง ร่างกายของเขากระตุกเล็กน้อย เขาหันกลับไปมอง

ปิ่นปัก… ร่างของเธอกำลังส่องประกายสีฟ้าอ่อนๆ แสงนั้นค่อยๆ ทวีความสว่างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะปลดปล่อยพลังงานที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

“นี่มัน… อะไรกัน?” เพลิงพิรุณอุทานด้วยความประหลาดใจ

“ท่าน… ท่านบอกว่าข้าคือ… นางฟ้าแห่งวารี… ใช่ไหมคะ” เสียงของปิ่นปักแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยพลัง “ถ้าอย่างนั้น… ข้าก็จะ… ใช้พลังของข้า… ในตอนนี้!”

พลังสีฟ้าอ่อนที่แผ่ออกมาจากร่างของปิ่นปัก เริ่มรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อน ก่อนจะพุ่งตรงเข้าไปยังร่างของเพลิงพิรุณ ราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

เมื่อพลังงานสีฟ้าของปิ่นปัก สัมผัสกับพลังงานสีแดงฉานของเพลิงพิรุณ เกิดปฏิกิริยาที่คาดไม่ถึงขึ้น! แสงสว่างอันเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วผืนป่า แสงนั้นไม่ใช่สีแดงหรือสีฟ้า แต่เป็นสีขาวบริสุทธิ์ที่สว่างไสวเกินกว่าจะมองด้วยตาเปล่า

พวกปีศาจส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด พวกมันถูกพลังงานอันบริสุทธิ์นี้แผดเผาจนร่างเริ่มสลายไปทีละน้อย

เพลิงพิรุณรู้สึกได้ถึงพลังที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างของเขา พลังนั้นไม่ใช่พลังแห่งสายฟ้าอีกต่อไป หากแต่เป็นพลังที่บริสุทธิ์และอ่อนโยน แต่กลับทรงพลังอย่างน่าประหลาด

“นี่… นี่คือพลังของเจ้า… ปิ่นปัก?” เพลิงพิรุณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์

ปิ่นปักในร่างที่เปล่งประกายสีขาว พยักหน้าเบาๆ เธอรู้สึกอ่อนเพลีย แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกถึงพลังบางอย่างที่หล่อเลี้ยงเธออยู่

“เรา… จะชนะ… ด้วยกัน…” เธอตอบเสียงแผ่วเบา

เมื่อพลังทั้งสองหลอมรวมกัน เกิดเป็นอัศนีบาตสีขาวบริสุทธิ์ พุ่งตรงเข้าใส่พวกปีศาจที่เหลือ พลังนั้นทรงพลังเสียจนพวกมันกรีดร้องด้วยความทรมาน ก่อนจะสลายไปกับสายลม เหลือเพียงเถ้าธุลี

ทันใดนั้นเอง แสงสีขาวก็ค่อยๆ จางหายไป ร่างของเพลิงพิรุณกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ตามเดิม แต่คราวนี้ เขาดูอ่อนเพลียกว่าเดิมมาก ดวงตาสีรัตติกาลของเขายังคงฉายแววอ่อนโยนเมื่อมองปิ่นปัก

ส่วนปิ่นปัก ร่างกายของเธอก็กลับคืนสู่สภาพปกติ เธอทรุดตัวลงบนพื้นดินอย่างอ่อนแรง

“เจ้า… เจ้าเป็นอะไรไหม?” เพลิงพิรุณรีบเข้าไปประคองเธอไว้

“ไม่… ไม่เป็นไรค่ะ” ปิ่นปักตอบเสียงแหบพร่า “แต่… ข้า… เหนื่อยเหลือเกิน”

“ขอบคุณ… เจ้ามาก… ปิ่นปัก” เพลิงพิรุณกระซิบข้างหูเธอ “เจ้า… ได้ช่วยข้าไว้… และได้ช่วยให้เรา… รอดพ้นจากการถูกอำมหิต…”

ขณะที่เขากำลังจะกล่าวต่อ เสียงสายฟ้าที่เคยโหมกระหน่ำก็พลันเงียบสงัดลง ราวกับว่าผืนฟ้าได้พักหายใจ

แต่ความสงบสุขนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่…

ทันใดนั้นเอง แสงสีเขียวอมดำก็สาดส่องออกมาจากส่วนลึกของป่า เงาร่างสูงใหญ่ที่ดูเหมือนจะแผ่ขยายพลังงานแห่งความมืดมิด กำลังค่อยๆ ปรากฏขึ้น…

“ไม่… ไม่นะ…” ปิ่นปักอุทานด้วยความตกใจ

เพลิงพิรุณกระชับอ้อมแขนที่โอบรอบปิ่นปักให้แน่นขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของเขาปรากฏร่องรอยของความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“ใคร… คือผู้ที่บังอาจ… รบกวนข้า… ในยามนี้…” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจมืดดังขึ้น…

(ติดตามตอนต่อไป)