ตอนที่ 16 — แสงแห่งศรัทธา ท่ามกลางเงาอสูร

ท่ามกลางสายฟ้าฟาดที่โหมกระหน่ำราวกับอสูรกายกำลังพิโรธ แสงวาบสีขาวสว่างจ้าเจาะผ่านม่านฝนหนาทึบ เผยให้เห็นภาพความมืดมิดของป่าดึกดำบรรพ์ที่ยิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัว เพลิงพิรุณกระชับอ้อมแขนที่โอบรอบร่างบอบบางของปิ่นปักแน่นขึ้นอีกครั้ง หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความห่วงใย ความกังวล และอีกบางสิ่งที่ไม่สามารถนิยามได้

“ปิ่นปัก ‌เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?” เสียงของเขาที่ดังลอดผ่านเสียงลมพายุฟังดูแหบพร่าเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่แท้จริง

ปิ่นปักซบหน้ากับอกของเพลิงพิรุณ ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว แต่เสียงตอบกลับมานั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ไม่เป็นไรค่ะ… แค่… ​แค่ตกใจนิดหน่อย”

“ไม่ต้องกลัวนะ ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว” เพลิงพิรุณกล่าวปลอบโยน เขาพยายามส่งกระแสพลังอันอบอุ่นผ่านอ้อมแขนที่โอบกอดเธอ เพื่อให้เธอรู้สึกปลอดภัยและมั่นคงขึ้น

ทันใดนั้น เสียงคำรามที่ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงฟ้าผ่า แต่เป็นเสียงที่ต่ำทุ้ม ‍กึกก้อง และเต็มไปด้วยความอำมหิต ปิ่นปักสะดุ้งเฮือก เธอเงยหน้าขึ้นมองเพลิงพิรุณ ดวงตาฉายแววแห่งความหวาดหวั่นอย่างชัดเจน

“นั่น… นั่นมันอะไรคะ?”

เพลิงพิรุณหันมองไปรอบทิศ แสงวาบจากฟ้าแลบอีกครั้ง เผยให้เห็นเงาดำทะมึนขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้าของพวกเขา ‌มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่สูงใหญ่กว่ายักษ์ ผิวหนังสีดำสนิทราวกับถูกเผาไหม้จนกลายเป็นถ่าน ดวงตาแดงฉานราวกับถ่านไฟที่กำลังลุกโชน

“อสูร… มันคืออสูรแห่งสายฟ้า” เพลิงพิรุณกล่าวเสียงเครียด เขาปล่อยมือจากปิ่นปัก แต่ยังคงยืนประจันหน้ากับอสูรร้ายนั้นอย่างไม่หวั่นเกรง

“อสูรแห่งสายฟ้า? ‍หมายความว่าอย่างไรคะ?” ปิ่นปักถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“มันคือวิญญาณร้ายที่ถือกำเนิดขึ้นจากความโกรธแค้นของสายฟ้า ถูกปลุกขึ้นมาเมื่อมีพลังอันมหาศาลปรากฏขึ้นในดินแดนนี้” เพลิงพิรุณอธิบายพลางเบิกตากว้างจับจ้องไปยังอสูรร้าย

อสูรแห่งสายฟ้าคำรามอีกครั้ง คราวนี้มันยกแขนอันมหึมาขึ้นเหนือหัว ปลายแขนแต่ละข้างแหลมคมราวกับหอก สายฟ้าสีม่วงเข้มเริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวมัน ​ก่อนจะพุ่งเป้ามายังเพลิงพิรุณ

“หลบเร็ว!” เพลิงพิรุณตะโกน เขากระชับดาบในมือที่เปล่งประกายสีทองอร่าม พร้อมกับดันร่างของปิ่นปักให้ถอยหลัง

ปิ่นปักรีบกระโดดหลบไปด้านข้าง ขณะที่เพลิงพิรุณยกดาบขึ้นปัดป้องสายฟ้าอันร้อนแรงที่พุ่งเข้าใส่ เสียงหวีดหวิวของสายฟ้าดังเสียดแก้วหู พลังงานมหาศาลปะทะเข้ากับดาบของเขา ส่งแรงสะท้อนกลับมาจนแขนของเขาชาไปทั้งแถบ

“ไม่น่าเชื่อ… ​พลังของมันรุนแรงยิ่งกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้” เพลิงพิรุณพึมพำ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบริสุทธิ์ของสายฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ในตัวอสูรตนนี้ มันไม่ใช่พลังแห่งการทำลายล้างอย่างเดียว แต่ยังมีพลังแห่งการชำระล้างอีกด้วย

อสูรแห่งสายฟ้าไม่รอช้า มันพุ่งเข้าหาเพลิงพิรุณด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ แม้จะมีรูปร่างใหญ่โต แต่การเคลื่อนไหวของมันกลับว่องไวราวกับพายุ

เพลิงพิรุณยกดาบขึ้นป้องกันอีกครั้ง ​การปะทะกันของอาวุธทั้งสองฝ่ายส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว สาดประกายไฟสีทองและสีม่วงวูบวาบไปทั่วป่า

“เจ้าเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงมีพลังแห่งสายฟ้าอยู่ในการครอบครอง?” อสูรแห่งสายฟ้าถามด้วยเสียงที่ราวกับฟ้าร้อง

“ข้าคือผู้ที่ถูกลิขิตให้ปกป้องดินแดนนี้” เพลิงพิรุณตอบกลับอย่างเด็ดเดี่ยว

“ปกป้อง? ฮ่าๆๆ! พวกมนุษย์ที่อ่อนแอเช่นเจ้า จะปกป้องสิ่งใดได้! ข้าคือสายฟ้า คือการชำระล้าง คือการทำลายล้าง! สิ่งใดที่ข้าสัมผัส จะมลายสิ้นไป!” อสูรแห่งสายฟ้าหัวเราะเยาะ

“เจ้าคิดผิดแล้ว… สายฟ้าไม่ได้มีแต่การทำลายล้าง มันยังสามารถนำพาชีวิต สร้างพลัง และชำระล้างสิ่งสกปรกได้เช่นกัน” เพลิงพิรุณกล่าว พลางใช้ดาบฟันสกัดการโจมตีของอสูร

“ปากดี! จะพิสูจน์ให้เห็นกันไปเลย!” อสูรแห่งสายฟ้าคำรามอีกครั้ง มันรวบรวมพลังงานสายฟ้าไว้ที่มือขวา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เพลิงพิรุณอย่างรวดเร็ว

เพลิงพิรุณรู้ดีว่า หากรับการโจมตีนี้ตรงๆ ร่างกายของเขาคงไม่สามารถทนทานได้ เขาจึงอาศัยจังหวะที่อสูรพุ่งเข้ามาใช้เท้าถีบต้นไม้ใหญ่ด้านหลังให้โค่นลง และใช้แรงเหวี่ยงจากการถีบนั้น ทำให้ร่างของเขาพุ่งหลบไปด้านข้างอย่างฉิวเฉียด

สายฟ้าอันรุนแรงพุ่งผ่านไปเฉียดร่างของเขาเพียงเล็กน้อย แต่ก็ทิ้งร่องรอยความร้อนระอุไว้ที่ไหล่ของเขา

“แย่แล้ว… ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ข้าคงต้านทานมันได้ไม่นาน” เพลิงพิรุณคิด เขาเหลือบมองไปทางปิ่นปักที่ยังยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล

“ปิ่นปัก! เจ้าอยู่ที่นั่นก่อนนะ! อย่าเข้ามาใกล้!” เขาตะโกนบอก

ปิ่นปักพยักหน้ารับ เธอเห็นความเหน็ดเหนื่อยที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเพลิงพิรุณอย่างชัดเจน เธอกลอบมือแน่น จ้องมองการต่อสู้อย่างใจจดใจจ่อ

“เจ้ากำลังอ่อนแรงลงแล้ว มนุษย์น้อย!” อสูรแห่งสายฟ้าเย้ยหยัน “เตรียมตัวรับจุดจบของเจ้าได้เลย!”

อสูรแห่งสายฟ้าเริ่มรวบรวมพลังงานสายฟ้าอีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนว่ามันจะรวบรวมพลังงานมากกว่าเดิมหลายเท่า ตัวของมันเปล่งแสงสีม่วงเข้มจนแทบมองไม่เห็นรูปร่างที่แท้จริง

เพลิงพิรุณมองเห็นสิ่งผิดปกติ เขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว หากปล่อยให้มันรวบรวมพลังจนสมบูรณ์ เขาคงไม่มีทางเอาชนะได้

“ต้องทำอะไรสักอย่าง… อะไรก็ได้!” เขาคิดอย่างร้อนรน

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา พลังของอสูรแห่งสายฟ้านั้นมาจากความโกรธแค้นของสายฟ้า และมันถูกปลุกขึ้นมาเมื่อมีพลังอันมหาศาลปรากฏขึ้นในดินแดนนี้… พลังของเขาเอง!

“ถ้าพลังของข้าคือสิ่งที่ปลุกมันขึ้นมา… บางที พลังของข้าก็อาจจะเป็นสิ่งที่หยุดมันได้เช่นกัน!”

เพลิงพิรุณตัดสินใจแน่วแน่ เขาหลับตาลงชั่วครู่ พยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีอยู่ภายในตัว พลังแห่งเทพเพลิง พลังแห่งสายน้ำ พลังแห่งสายฟ้าที่กำลังก่อตัวขึ้นในตัวเขา

“นี่คือโอกาสเดียวเท่านั้น…”

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเพลิงพิรุณเปล่งประกายสีทองอร่าม พลังงานอันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างของเขา ปิ่นปักที่มองดูอยู่ก็รู้สึกได้ถึงกระแสพลังงานอันอบอุ่นและทรงพลังที่แผ่ซ่านเข้ามา

“อะไรนะ? เจ้า… เจ้ากำลังทำอะไร?!” อสูรแห่งสายฟ้าตกตะลึง

“ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น… ว่าพลังที่แท้จริงนั้นไม่ใช่การทำลายล้าง แต่คือการสร้างสรรค์!” เพลิงพิรุณกล่าวเสียงกึกก้อง

เขากางแขนออกทั้งสองข้าง ร่างกายของเขาเริ่มเปล่งแสงสีทองสว่างจ้า แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไป ปะทะเข้ากับพลังงานสายฟ้าสีม่วงเข้มของอสูร

เกิดการปะทะกันของพลังงานอย่างรุนแรง แสงสีทองและสีม่วงสว่างวาบจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใดรอบกาย เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟากฟ้ากำลังจะแตกออก

ปิ่นปักเอามือปิดหู เธอรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งมาถึงพื้นดิน

“เป็นไปไม่ได้! พลังของเจ้า… มันยิ่งใหญ่เกินไป!” อสูรแห่งสายฟ้าคำรามด้วยความหวาดกลัว

“พลังแห่งศรัทธา… พลังแห่งความหวัง… พลังแห่งความรัก… สิ่งเหล่านี้คือพลังที่แท้จริง!” เพลิงพิรุณตะโกนก้อง

แสงสีทองของเพลิงพิรุณเริ่มแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ กลืนกินพลังงานสายฟ้าสีม่วงของอสูรอย่างช้าๆ อสูรแห่งสายฟ้าพยายามต่อต้าน แต่พลังของเพลิงพิรุณนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะต้านทานได้

“ไม่! ข้า… ข้าไม่ยอมแพ้!”

แต่อสูรแห่งสายฟ้าก็ไม่มีทางเลือก ร่างกายของมันเริ่มสลายไปทีละน้อย กลายเป็นละอองแสงสีม่วงที่ล่องลอยไปตามสายลม

ในที่สุด ร่างกายของอสูรแห่งสายฟ้าก็สลายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงประกายแสงสีม่วงเล็กๆ ที่ลอยวนอยู่รอบๆ ตัวเพลิงพิรุณ ก่อนจะค่อยๆ จางหายไป

พายุฝนเริ่มสงบลง เสียงฟ้าผ่าเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงสายลมพัดหวีดหวิวเบาๆ

เพลิงพิรุณทรุดตัวลงคุกเข่า เขากระหายน้ำอย่างรุนแรง ร่างกายของเขาอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด แต่บนใบหน้ากลับปรากฏรอยยิ้มที่อ่อนโยน

ปิ่นปักรีบวิ่งเข้าไปหาเขา

“เพลิงพิรุณ! ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?” เธอถามด้วยความกังวล

เพลิงพิรุณเงยหน้าขึ้นมองปิ่นปัก ดวงตาของเขายังคงฉายแววอ่อนโยน

“ข้า… ข้าไม่เป็นไร… แค่เหนื่อยเล็กน้อย” เขากล่าวพลางพยายามยันตัวขึ้น

ปิ่นปักประคองร่างของเพลิงพิรุณไว้ เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขา แม้จะอ่อนแรง แต่ก็ยังคงให้ความรู้สึกปลอดภัย

“ท่านเก่งที่สุดเลยค่ะ… ท่านช่วยเราไว้ได้” ปิ่นปักกล่าวด้วยน้ำเสียงซาบซึ้ง

เพลิงพิรุณยิ้ม เขากุมมือของปิ่นปักไว้แน่น “ไม่… ข้าไม่ได้ทำคนเดียว… เจ้าก็มีส่วนสำคัญเช่นกัน”

“หนู? หนูทำอะไรคะ?”

“ศรัทธาของเจ้า… คือพลังที่ช่วยเสริมกำลังให้ข้า… ศรัทธาของเจ้าคือแสงสว่างที่ส่องนำทางให้ข้า…” เพลิงพิรุณกล่าว

ปิ่นปักมองเข้าไปในดวงตาของเพลิงพิรุณ เธอเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น… สายสัมพันธ์ที่ไม่อาจแยกจากกันได้

ขณะที่ทั้งสองกำลังพักฟื้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากความมืดของป่า

“ยอดเยี่ยมมาก… พลังของเจ้า… น่าสนใจยิ่งนัก”

เพลิงพิรุณและปิ่นปักหันไปมองตามเสียงนั้น เงาดำทะมึนอีกร่างหนึ่งกำลังปรากฏขึ้น ช้าๆ ร่างนั้นสูงใหญ่กว่าอสูรแห่งสายฟ้า แต่ดูสง่างามและเต็มไปด้วยอำนาจ

“ใคร… ใครน่ะ?” ปิ่นปักถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น

เพลิงพิรุณยืนขึ้นอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่แตกต่างออกไปจากร่างที่ปรากฏขึ้นมานี้ มันไม่ใช่พลังแห่งการทำลายล้าง แต่เป็นพลังแห่งความมืดที่เย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัว

“ข้าคือ… ผู้พิทักษ์แห่งเงา” เงาร่างนั้นกล่าว พร้อมกับยกมือขึ้นช้าๆ ดวงตาสีดำสนิทของมันจ้องมองมายังเพลิงพิรุณ ราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณ

“และข้า… ต้องการพลังของเจ้า”

ฉากสุดท้ายของตอนนี้จบลงด้วยความตึงเครียดและปริศนาที่กำลังจะคลี่คลาย แสงแห่งศรัทธาที่เพลิงพิรุณแสดงออกมานั้น ได้ปลุกสิ่งใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าขึ้นมาอีกครั้ง การต่อสู้ครั้งต่อไปจะดุเดือดและอันตรายยิ่งกว่าเดิมแน่