ตอนที่ 18 — พายุศักดิ์สิทธิ์และพันธะแห่งแสง

สายฟ้ายังคงฟาดเปรี้ยงปร้างลงมาไม่ขาดสาย ราวกับฟากฟ้ากำลังร่ำไห้ด้วยความโกรธเกรี้ยว แสงวาบสาดส่องให้เห็นความมืดมิดของป่าดึกดำบรรพ์ที่ดูยิ่งน่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม เพลิงพิรุณกระชับอ้อมแขนที่โอบรอบร่างบอบบางของปิ่นปักแน่นขึ้นอีกครั้ง แม้จะเปียกโชกไปด้วยสายฝนและมีเหงื่อไหลท่วมกาย แต่ประกายตาคมกล้าของเขากลับยังคงฉายแววแห่งความแน่วแน่ ไม่หวั่นไหวต่อคลื่นลมแห่งโชคชะตาที่ซัดกระหน่ำ

“เจ้าปลอดภัยดีหรือไม่” เสียงทุ้มกังวานของเพลิงพิรุณแทรกผ่านเสียงฟ้าร้องที่ดังกระหึ่ม ‌เขาเอ่ยถามพลางสำรวจร่างของปิ่นปักอย่างเป็นห่วง ดวงตาคู่สวยที่ปกติเปล่งประกายสดใส บัดนี้ดูอ่อนล้าแต่ก็ยังคงฉายแววแห่งความเข้มแข็ง

ปิ่นปักพยักหน้ารับเบาๆ แม้จะรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้และความหนาวเย็นที่กัดกิน แต่ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเพลิงพิรุณก็เป็นดั่งเกราะกำบังชั้นดี “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านเล่า”

“ข้าเองก็ไม่ต่างกัน” เพลิงพิรุณตอบ ​ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบทิศทางอย่างระแวดระวัง แสงวาบจากสายฟ้าทำให้เห็นเงาตะคุ่มของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่ภายใต้ร่มเงาของแมกไม้ใหญ่ ความอันตรายยังคงคุกคามอยู่ไม่จางหาย

“เราต้องหาที่หลบ” ปิ่นปักเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าสายฝนเริ่มหนักขึ้นจนแทบจะมองไม่เห็นทาง

“ข้ารู้” เพลิงพิรุณกล่าว เขาหันหลังให้สายลมและสายฝนที่ปะทะเข้าด้านหน้า พร้อมกับค่อยๆ ‍พยุงปิ่นปักให้เดินต่อไป การเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความมั่นคง แม้ท่ามกลางภูมิประเทศที่ขรุขระและเปียกลื่น

ขณะที่ทั้งสองกำลังพยายามหาที่กำบัง ทันใดนั้น เสียงคำรามอันทรงพลังก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วป่า มิใช่เสียงฟ้าร้อง แต่เป็นเสียงกึกก้องที่บ่งบอกถึงพลังอำนาจอันมหาศาล จากนั้น ‌แสงสีเขียวมรกตเจิดจ้าก็สาดส่องออกมาจากใจกลางของป่า คลื่นพลังงานอันอบอุ่นแผ่กระจายออกมา กลบเสียงฟ้าร้องที่ดังครึกโครมให้เบาลงอย่างอัศจรรย์

“นั่นมันอะไรกัน” ปิ่นปักอุทานด้วยความประหลาดใจ

เพลิงพิรุณเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “นี่มัน… พลังแห่งการชำระล้าง”

แสงสีเขียวมรกตนั้นค่อยๆ ล้อมรอบตัวของทั้งสองคนไว้ ราวกับเป็นเกราะป้องกันอันศักดิ์สิทธิ์ ‍ความเย็นยะเยือกจากสายฝนพลันจางหายไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความเหนื่อยล้าและบาดแผลเล็กน้อยที่ได้รับจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ เริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว

“ดูนั่นสิ” ปิ่นปักชี้ไปยังใจกลางของป่า แสงสีเขียวมรกตนั้นกำลังสว่างวาบขึ้นเรื่อยๆ ราวกับหัวใจของป่ากำลังเต้นแรง

“ดูเหมือนว่า… แผ่นดินกำลังตอบสนองต่อการมาของพวกเรา” ​เพลิงพิรุณกล่าว ดวงตาของเขาสบกับปิ่นปัก แววตาเต็มไปด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง

ทันใดนั้น ร่างสูงโปร่งของชายผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงสีเขียวมรกตนั้น เขาแต่งกายด้วยชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับทำจากแสงจันทร์ ท่าทางสง่างามราวกับเทพเซียน เส้นผมยาวสีเงินสยายพลิ้วไหวตามแรงลม มือข้างหนึ่งถือคทาที่สลักลวดลายอันซับซ้อน ​มีอัญมณีสีเขียวมรกตเม็ดใหญ่ส่องประกายอยู่บนยอด

“ผู้ใดปลุกพลังแห่งพฤกษาให้ตื่นขึ้น” ชายผู้นั้นเอ่ยถาม เสียงของเขานุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ

เพลิงพิรุณผ่อนลมหายใจอย่างแผ่วเบา เขาปล่อยมือที่โอบกอดปิ่นปักไว้ ก่อนจะก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย “ข้าเอง เพลิงพิรุณ”

ชายผู้นั้นมองเพลิงพิรุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย “เพลิงพิรุณ? ​นามนี้… ข้าไม่คุ้นเคย”

“ข้ามาพร้อมกับผู้ที่ถูกเลือก… ผู้ที่จะนำพาสมดุลกลับคืนสู่โลกนี้” เพลิงพิรุณกล่าว พลางผายมือไปยังปิ่นปัก

ชายผู้นั้นหันไปมองปิ่นปัก แสงสีเขียวมรกตจากร่างของเขาพลันสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ดวงตาของปิ่นปัก ราวกับกำลังมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณ

“ผู้ที่ถูกเลือก…” เขาพึมพำเบาๆ “พลังที่ข้าสัมผัสได้… มันช่างบริสุทธิ์ แต่ก็แฝงไว้ด้วยอำนาจอันยิ่งใหญ่”

“ท่านคือผู้พิทักษ์แห่งป่านี้กระนั้นหรือ” ปิ่นปักเอ่ยถามด้วยความนอบน้อม

ชายผู้นั้นยิ้มบางๆ “ข้าคือผู้ดูแลสมดุลของสรรพสิ่งในผืนป่าแห่งนี้ นามของข้าคือ ‘วายุบุตร’ ผู้ที่สายลมและผืนป่ามอบหมายให้ดูแล”

“วายุบุตร…” เพลิงพิรุณกล่าวซ้ำ เขาสัมผัสได้ถึงพลังอันเก่าแก่และแข็งแกร่งแผ่ออกมาจากวายุบุตร

“พวกเจ้ามาที่นี่เพื่ออะไร” วายุบุตรถาม

“เรามาเพื่อหยุดยั้งภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึง” เพลิงพิรุณตอบ “ภัยพิบัติที่จะทำให้โลกนี้ตกอยู่ในความมืดมิดตลอดกาล”

วายุบุตรพยักหน้ารับ “ข้าสัมผัสได้ถึงพลังแห่งความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา มันช่างน่าสะพรึงกลัว”

“ท่านพอจะทราบหรือไม่ว่า เราจะสามารถหยุดยั้งมันได้อย่างไร” ปิ่นปักเอ่ยถามอย่างมีความหวัง

วายุบุตรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “พลังแห่งความมืดนั้นมิอาจถูกทำลายได้ด้วยพละกำลังเพียงอย่างเดียว แต่สามารถถูกยับยั้งและกักเก็บไว้ได้ด้วยพลังแห่งแสงอันบริสุทธิ์”

“พลังแห่งแสง…” ปิ่นปักทวนคำ

“ใช่” วายุบุตรตอบ “แต่ไม่ใช่แสงธรรมดา พลังแห่งแสงนั้นจะต้องมาจากผู้ที่มีจิตใจอันบริสุทธิ์และมีความกล้าหาญดั่งสายฟ้า ผู้ที่มีสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับเทพแห่งสวรรค์”

คำพูดของวายุบุตรทำให้เพลิงพิรุณและปิ่นปักหันมามองหน้ากันด้วยความเข้าใจ

“ผู้ที่มีสายสัมพันธ์กับเทพแห่งสวรรค์…” เพลิงพิรุณกล่าว เขานึกถึงสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของเขากับเทพวายุเทพแห่งสายฟ้า

“และผู้ที่มีจิตใจอันบริสุทธิ์และความกล้าหาญดั่งสายฟ้า…” ปิ่นปักพึมพำ เขาจ้องมองไปยังเพลิงพิรุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความศรัทธา

“ท่านกำลังหมายถึงข้ากระนั้นหรือ” เพลิงพิรุณถาม

วายุบุตรยิ้มกว้าง “ใช่แล้ว เพลิงพิรุณ” เขาเอ่ยชื่อของเพลิงพิรุณอย่างชัดเจน “เจ้าคือผู้ที่ฟากฟ้าเลือกสรร เจ้าคือผู้ที่จะเป็นดั่งสายฟ้าฟาดที่ชำระล้างความมืดมิด”

“แล้วข้าเล่า” ปิ่นปักเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวลเล็กน้อย “ข้าจะช่วยได้อย่างไร”

วายุบุตรหันมามองปิ่นปักอีกครั้ง ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยความอบอุ่น “เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก นามของเจ้าคือ ‘ปิ่นปัก’ เจ้าคือผู้ที่จะนำพาแสงสว่างแห่งความหวังมาสู่โลกนี้ เจ้าคือผู้ที่จะเป็นดั่งดวงดาวนำทาง”

“ข้า… ผู้ที่ถูกเลือก” ปิ่นปักกล่าวซ้ำ เขารู้สึกถึงพลังบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในกาย

“พันธะของพวกเจ้าคือสิ่งสำคัญที่สุด” วายุบุตรกล่าว “พันธะแห่งแสงที่เชื่อมโยงพวกเจ้าทั้งสองเข้าด้วยกัน จะเป็นพลังอันยิ่งใหญ่ที่จะต่อกรกับความมืดมิด”

ทันใดนั้น แสงสีเขียวมรกตที่ล้อมรอบทั้งสองคนก็พลันสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้เพียงแค่ให้ความอบอุ่น แต่ยังสั่นสะเทือนราวกับกำลังจะรวมเป็นหนึ่ง

“ข้าจะมอบ ‘เมล็ดพันธุ์แห่งแสง’ ให้แก่เจ้า” วายุบุตรกล่าว เขายื่นมือที่ถือคทาออกไปเบื้องหน้า

บนยอดคทา อัญมณีสีเขียวมรกตเม็ดใหญ่ก็พลันสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง จากนั้น เมล็ดแสงสีเขียวมรกตขนาดเล็กก็ค่อยๆ หลุดลอยออกมาจากอัญมณีนั้น มันลอยวนอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนเข้าหาปิ่นปัก

ปิ่นปักยื่นมือออกไปรับอย่างระมัดระวัง เมื่อปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับเมล็ดแสงนั้น ความรู้สึกอบอุ่นและทรงพลังก็พลันแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเธอ ราวกับเมล็ดพันธุ์นั้นกำลังมอบพลังชีวิตและแสงสว่างอันไร้ขีดจำกัดให้กับเธอ

“เมล็ดพันธุ์แห่งแสงนี้ จะช่วยเสริมสร้างพลังให้แก่เจ้า” วายุบุตรกล่าว “เมื่อเจ้าถึงเวลาที่เหมาะสม พลังของมันจะเบ่งบาน และนำพาสู่จุดจบของความมืดมิด”

เพลิงพิรุณมองดูปิ่นปักที่กำลังรับเมล็ดพันธุ์แห่งแสงด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ เขาเชื่อมั่นในตัวปิ่นปัก และเขาก็จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ

“แต่จำไว้” วายุบุตรกล่าวเสียงเคร่งขรึม “หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล พลังแห่งความมืดมิอาจยอมแพ้ง่ายๆ พวกเจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคอีกมากมาย”

“เราจะไม่ยอมแพ้” เพลิงพิรุณกล่าวอย่างหนักแน่น “ตราบใดที่เรายังมีกันและกัน”

สายตาของเพลิงพิรุณและปิ่นปักประสานกัน แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวัง แม้พายุฝนจะยังคงโหมกระหน่ำ แต่ในใจของพวกเขากลับมีแสงสว่างแห่งพันธะที่กำลังส่องประกายเจิดจ้า

“แล้วเราควรจะเดินทางต่อไปอย่างไร” ปิ่นปักเอ่ยถาม

วายุบุตรชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “เส้นทางที่นำไปสู่ ‘หุบเขากระซิบ’ คือทางที่จะพาพวกเจ้าไปสู่สิ่งที่พวกเจ้าต้องการ”

“หุบเขากระซิบ…” เพลิงพิรุณทวนคำ

“ที่นั่นคือสถานที่ที่ความจริงอันยิ่งใหญ่ถูกซ่อนเร้นอยู่” วายุบุตรกล่าว “แต่เส้นทางนั้นเต็มไปด้วยอันตราย จงระมัดระวังให้จงดี”

ทันใดนั้น แสงสีเขียวมรกตจากวายุบุตรก็ค่อยๆ จางหายไป ร่างของเขาก็เริ่มเลือนรางไปกับแสง

“ลาก่อน เพลิงพิรุณ… ปิ่นปัก” เสียงของวายุบุตรยังคงก้องกังวานอยู่ “จงใช้พลังแห่งพันธะของพวกเจ้าให้เต็มที่… และจงเชื่อมั่นในแสงสว่าง”

เมื่อวายุบุตรหายลับไป แสงสีเขียวมรกตก็พลันสลายไปเช่นกัน เหลือเพียงแสงสลัวๆ จากดวงจันทร์ที่สาดส่องลงมาผ่านม่านเมฆที่เริ่มบางลง

ฝนเริ่มหยุดตก แต่บรรยากาศในป่ายังคงชื้นแฉะและเต็มไปด้วยความลึกลับ

“ดูเหมือนว่าเราจะได้เพื่อนใหม่และภารกิจใหม่” ปิ่นปักกล่าว พลางกุมเมล็ดพันธุ์แห่งแสงที่อยู่ในมือไว้แน่น

เพลิงพิรุณยิ้มให้กับปิ่นปัก “ใช่แล้ว และเราจะผ่านมันไปด้วยกัน”

เขาจับมือของปิ่นปักอีกครั้ง ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วของเธอ ทำให้เขารู้สึกถึงพลังและความหวังที่เพิ่มขึ้น

“ไปกันเถอะ” เพลิงพิรุณกล่าว “ไปสู่หุบเขากระซิบ”

ทั้งสองเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง แม้จะมองไม่เห็นทางข้างหน้าชัดเจนนัก แต่ในใจของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความแน่วแน่ที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะตามมา

แต่เมื่อก้าวเดินไปได้ไม่นาน แสงสว่างจากดวงจันทร์ก็พลันดับวูบลงอย่างกะทันหัน ทันใดนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นมาจากรอบทิศทาง

“พวกเจ้า… ไม่ควรเข้ามา…”

เพลิงพิรุณและปิ่นปักชะงักกึก ใบหน้าของทั้งคู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตัวสูงสุด… อันตรายที่แท้จริง กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว