ตอนที่ 21 — พายุโหม โชคชะตาพลิกผัน

สายฟ้ายังคงฟาดเปรี้ยงปร้างลงมาไม่ขาดสาย ราวกับฟากฟ้ากำลังร่ำไห้ด้วยความโกรธเกรี้ยว แสงวาบสาดส่องให้เห็นความมืดมิดของป่าดึกดำบรรพ์ที่ดูยิ่งน่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม เพลิงพิรุณกระชับอ้อมแขนที่โอบรอบร่างบอบบางของปิ่นปักแน่น ราวกับจะปกป้องเธอจากพายุร้ายที่ถาโถมเข้ามา

"ท่าน... ท่านไม่เป็นอะไรนะเพลิงพิรุณ" เสียงของปิ่นปักสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความกังวล ‌เธอพยายามขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็ถูกอ้อมแขนแกร่งของเขาประคองไว้มั่นคง

เพลิงพิรุณส่ายหน้าเบาๆ ใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยเม็ดเหงื่อและรอยเปื้อนโคลน บัดนี้ดูเคร่งขรึมยิ่งกว่าปกติ ดวงตาคู่คมสีนิลจ้องมองไปยังเบื้องหน้า เงามืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากเงามืดของพงไพร

"ข้าไม่เป็นไร เจ้าเองก็ต้องระวัง" น้ำเสียงของเขาดุดัน ​แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่ส่งไปถึงเธอ "ปิ่นปัก เจ้ารู้สึกถึงอะไรบางอย่างหรือไม่?"

ปิ่นปักพยักหน้า ใบหน้าซีดเผือด "ข้า... ข้ารู้สึกถึงพลังงานที่ปั่นป่วน รุนแรงยิ่งกว่าพายุนี้เสียอีก" เธอสูดลมหายใจลึก ‍พยายามรวบรวมสติ "มัน... มันกำลังเข้ามาใกล้"

เสียงลมหวีดหวิวพัดกระหน่ำพาลากเอาใบไม้และกิ่งไม้แห้งปลิวว่อน ท้องฟ้ายังคงบ้าคลั่งด้วยสายฟ้าและเสียงฟ้าร้องที่ดังสะท้อนก้องป่า ทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึมครึมและอันตราย

"เตรียมตัวให้พร้อม" เพลิงพิรุณพูดขณะที่เขาสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในความมืด "ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร เราต้องเผชิญหน้ากับมัน"

ทันใดนั้นเอง ‌ร่างสูงใหญ่ที่ดูคล้ายเงาตะคุ่มก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ เบื้องหน้าของพวกเขา ร่างนั้นมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่สูงตระหง่านกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่า ใบหน้าของมันถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด มีเพียงดวงตาสีแดงฉานสองดวงที่ส่องประกายราวกับถ่านเพลิง

"มนุษย์..." เสียงแหบพร่าดังออกมาจากร่างนั้น มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความเหยียดหยาม ‍"เจ้ากล้าดียังไงมายืนขวางทางข้า"

เพลิงพิรุณยืดตัวขึ้นเล็กน้อย วางปิ่นปักไว้เบื้องหลังเขาอย่างระมัดระวัง "นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้า" เขากล่าวเสียงหนักแน่น

"ไม่ใช่ที่ของข้า?" ร่างนั้นหัวเราะเสียงแห้ง "ที่นี่คืออาณาเขตของข้า! และเจ้า... เจ้าเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต!"

"ข้าไม่ได้เข้ามาเพื่อรบกวน ​แต่หากเจ้าคิดจะทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ข้าก็พร้อมที่จะปกป้อง" เพลิงพิรุณตอบ ดวงตาจับจ้องไปยังร่างนั้นอย่างไม่ลดละ

"ปกป้อง?" ร่างนั้นหัวเราะเยาะ "เจ้ามนุษย์กระจอกเอ๋ย เจ้าจะปกป้องใครได้! พลังของข้านั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้!"

พร้อมกับคำพูดนั้น ​ร่างนั้นก็ยกมือขึ้นเหนือหัว พลังงานสีดำมืดก็ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางแสงวาบของสายฟ้า ปิ่นปักเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"ระวัง!" ปิ่นปักตะโกน

แต่ก่อนที่พลังงานสีดำนั้นจะถูกปล่อยออกมา เพลิงพิรุณก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาสลัดร่างของปิ่นปักออกเล็กน้อย วางเธอไว้ในที่ปลอดภัยยิ่งขึ้น ​จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้า สองมือของเขาประกายแสงสีทองอ่อนๆ

"เจ้าคิดว่าเจ้ามีพลังมากนักอย่างนั้นหรือ" เพลิงพิรุณกล่าวเสียงเย็น "ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น ว่าพลังที่แท้จริงเป็นอย่างไร"

ร่างนั้นดูประหลาดใจเล็กน้อยกับท่าทีของเพลิงพิรุณ "อย่าได้คิดลองดี! จงถอยไปเสีย ก่อนที่จะสายเกินไป!"

"สายเกินไปสำหรับใครกันแน่" เพลิงพิรุณถามกลับ พร้อมกับปล่อยพลังงานสีทองที่ล้นเปี่ยมออกมาจากฝ่ามือ พลังงานนั้นปะทะเข้ากับพลังงานสีดำที่ร่างนั้นปล่อยออกมา เกิดเป็นแรงระเบิดที่ทำให้ต้นไม้รอบข้างสั่นสะเทือน

"อ๊าก!" ร่างนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อพลังงานสีทองของเพลิงพิรุณสามารถต้านทานและผลักดันพลังงานสีดำของมันกลับไปได้

"เป็นไปได้อย่างไร!" ร่างนั้นตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อ "เจ้า... เจ้าไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา!"

"เจ้าเพิ่งจะรู้หรือ" เพลิงพิรุณกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูเยือกเย็น "ข้าคือผู้ที่ได้รับพรจากทวยเทพ"

ปิ่นปักยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความทึ่ง เพลิงพิรุณที่เธอรู้จักนั้นแข็งแกร่ง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอได้เห็นพลังอันมหาศาลเช่นนี้ พลังที่สามารถต้านทานสิ่งชั่วร้ายที่น่ากลัวได้

"รับไปซะ!" เพลิงพิรุณตะโกน เสียงของเขาก้องกังวานราวกับเสียงฟ้าร้อง จากนั้นเขาก็รวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือ ก่อเกิดเป็นลำแสงสีทองอร่ามที่พุ่งตรงเข้าใส่ร่างนั้น

ร่างนั้นพยายามจะป้องกันตัวเอง แต่พลังของเพลิงพิรุณนั้นรุนแรงเกินไป มันไม่สามารถต้านทานได้ ลำแสงสีทองสาดส่องเข้าใส่ร่างนั้น จนร่างนั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะสลายหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กลับมาปกคลุมป่าอีกครั้ง

พายุเริ่มสงบลง สายฟ้าหยุดฟาด เสียงฟ้าร้องเงียบหาย ท้องฟ้ายังคงมืดครึ้ม แต่ก็มีความหวังของแสงสว่างที่กำลังจะมาเยือน

เพลิงพิรุณหันกลับมาหาปิ่นปัก ใบหน้าของเขาดูอ่อนล้าลงเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงเต็มไปด้วยความห่วงใย

"ท่าน..." ปิ่นปักรีบวิ่งเข้าไปหาเขา "ท่านไม่เป็นอะไรนะ"

เพลิงพิรุณส่ายหน้า "ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณที่เป็นห่วง" เขากล่าว "แต่... สิ่งนั้นยังไม่หายไปไหน"

"หมายความว่ายังไงคะ" ปิ่นปักถามด้วยความกังวล

"พลังงานที่เจ้าสัมผัสได้ มันยังคงอยู่" เพลิงพิรุณตอบ "สิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นเมื่อครู่นี้ เป็นเพียงแค่บริวารของบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น"

เขาชี้ไปยังทิศทางที่ร่างนั้นได้ปรากฏตัวขึ้น "ข้าสัมผัสได้ว่าพลังงานนั้นมาจากที่นั่น"

ปิ่นปักมองตามทิศทางที่เพลิงพิรุณชี้ไปยังเบื้องหน้า ที่ซึ่งความมืดมิดยังคงปกคลุมหนาทึบ ราวกับเป็นประตูสู่อีกโลกหนึ่ง

"ท่านจะ... จะเข้าไปหรือคะ" เธอถามเสียงสั่น

เพลิงพิรุณพยักหน้า "เราต้องไป" เขากล่าว "เราต้องไปดูให้รู้ดำรู้แดงว่ามันคืออะไร และทำไมมันถึงเข้ามาในอาณาเขตของเรา"

"แต่... แต่ท่านก็เพิ่งต่อสู้กับมันมานะคะ" ปิ่นปักยังคงกังวล "ท่านอาจจะบาดเจ็บ"

"ข้าจะระวังเอง" เพลิงพิรุณกล่าวพร้อมกับยกมือขึ้นลูบแก้มของปิ่นปักเบาๆ "เจ้าเองก็ต้องระวังเช่นกัน หากมีอะไรผิดปกติ เจ้าต้องรีบหนีไปทันที"

ปิ่นปักมองเข้าไปในดวงตาของเพลิงพิรุณ เธอสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยวในนั้น แม้ว่าเธอจะกลัว แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถปล่อยให้เขาไปเผชิญหน้ากับอันตรายนี้เพียงลำพังได้

"ข้า... ข้าจะไปด้วย" ปิ่นปักกล่าวเสียงหนักแน่น

เพลิงพิรุณมองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา "เจ้าแน่ใจหรือ"

"แน่ใจค่ะ" ปิ่นปักตอบ "เราจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ"

เพลิงพิรุณพยักหน้า เขาดึงปิ่นปักเข้ามาใกล้ วางมือบนไหล่ของเธอ "ก็ได้ เราจะไปด้วยกัน"

ทั้งสองหันหน้าไปยังเบื้องหน้าอีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบที่กลับคืนมาหลังพายุสงบลง มีเพียงเสียงลมหายใจของพวกเขา และเสียงของใบไม้ที่แห้งสนิทที่ปลิวไหวตามแรงลม

"ข้าสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากทิศทางนั้น" เพลิงพิรุณกล่าว "ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังรอคอยเราอยู่"

"ท่านคิดว่า... มันจะเป็นใครคะ" ปิ่นปักถาม

"ข้าไม่แน่ใจ" เพลิงพิรุณตอบ "แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร มันจะต้องมีเป้าหมายที่ชัดเจนในการเข้ามาในอาณาเขตของเรา"

ทั้งสองเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้า ช้าๆ และระมัดระวัง เข้าไปในเงามืดที่ดูเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ลอยมาเข้าโสตประสาทของทั้งคู่ ราวกับมาจากทุกทิศทุกทาง

"เข้ามาสิ... เข้ามา... พวกเจ้าจะพบกับสิ่งที่ปรารถนา..."

เสียงนั้นเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความน่าขนลุก

ปิ่นปักสะดุ้งเฮือก "ท่านได้ยินไหมคะ"

"ได้ยิน" เพลิงพิรุณตอบเสียงเข้ม "มันกำลังล่อลวงเรา"

"แต่... มันรู้ได้อย่างไรว่าเราปรารถนาอะไร" ปิ่นปักถามด้วยความสงสัย

"บางที... มันอาจจะอ่านใจเราได้" เพลิงพิรุณสันนิษฐาน "หรือบางที... มันอาจจะแค่ใช้คำพูดลวง เพื่อให้เราหลงกล"

ทั้งสองยังคงก้าวเดินต่อไป แต่ความระแวดระวังก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้น พวกเขารู้ดีว่าเบื้องหน้าคืออันตรายที่มองไม่เห็น และการเผชิญหน้าครั้งนี้อาจจะยากลำบากกว่าที่เคย

ยิ่งเดินลึกเข้าไปในป่า ความมืดก็ยิ่งปกคลุมหนาทึบ แสงสว่างจากท้องฟ้าที่ค่อยๆ เริ่มมาเยือนก็แทบจะส่องเข้ามาไม่ถึง ราวกับว่าป่าแห่งนี้มีชีวิต และกำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามา

ทันใดนั้นเอง พื้นดินเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ต้นไม้สูงใหญ่ที่อยู่รายรอบเริ่มล้มระเนระนาด

"เกิดอะไรขึ้น!" ปิ่นปักร้องถาม

"มีบางอย่างใหญ่มากกำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้พื้นดิน!" เพลิงพิรุณตะโกน พร้อมกับคว้ามือปิ่นปักไว้แน่น "เราต้องรีบหาที่หลบ!"

ทั้งสองพยายามวิ่งหนี แต่พื้นดินก็ยิ่งสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงจนทำให้ทั้งคู่แทบจะทรงตัวไม่อยู่

ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ทำอะไร ก็มีบางสิ่งบางอย่างผุดขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องหน้า!

มันคือ... งูยักษ์!

ลำตัวมหึมาของมันมีเกล็ดสีดำสนิทที่สะท้อนแสงสลัวๆ ราวกับรัตติกาล ดวงตาของมันสีแดงฉานราวกับถ่านเพลิง กำลังจับจ้องมาที่พวกเขาอย่างชั่วร้าย

"อ๊าก!" ปิ่นปักกรีดร้องด้วยความตกใจ

เพลิงพิรุณยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขารู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากงูยักษ์ตนนี้ พลังที่ยิ่งใหญ่กว่าร่างที่เขาเพิ่งจะเผชิญหน้ามาเสียอีก

"นี่คือ... ทายาทแห่งความมืด" เพลิงพิรุณพึมพำ "ข้าไม่คิดว่ามันจะมาปรากฏตัวที่นี่"

งูยักษ์อ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมที่ยาวเฟื้อย พร้อมกับพ่นลมหายใจที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายออกมา

"เตรียมตัวให้พร้อม ปิ่นปัก" เพลิงพิรุณกล่าวเสียงหนักแน่น "นี่จะเป็นการต่อสู้ที่ยากที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมา"

เขาประคองปิ่นปักไว้ข้างหลัง และหันหน้าเผชิญหน้ากับงูยักษ์ตนนั้น ด้วยท่าทีที่พร้อมจะต่อสู้ แม้จะรู้ดีว่าเบื้องหน้าคือความตายอันมืดมิดที่กำลังรอคอยอยู่ก็ตาม...

[โปรดติดตามตอนต่อไป]