สายฟ้ายังคงฟาดเปรี้ยงปร้างลงมาไม่ขาดสาย ราวกับฟากฟ้ากำลังร่ำไห้ด้วยความโกรธเกรี้ยว แสงวาบสาดส่องให้เห็นความมืดมิดของป่าดึกดำบรรพ์ที่ดูยิ่งน่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม เพลิงพิรุณกระชับอ้อมแขนที่โอบรอบร่างบอบบางของปิ่นปักแน่นขึ้นอีกครั้ง หัวใจของเขากระหน่ำเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นตัวที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
“ไม่เป็นไรนะ เจ้าตัวเล็ก” เสียงของเขาแผ่วเบา แต่ก็หนักแน่นราวกับจะยึดเหนี่ยวทุกสิ่งไว้ได้ “ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”
ปิ่นปักซบหน้ากับอกกว้างของเพลิงพิรุณ ลมหายใจของเธอสั่นเครือ มือเล็กๆ ยังคงกำแน่นที่ชายเสื้อของเขา ความเย็นเฉียบจากสายฝนที่โปรยปรายลงมาผสมผสานกับความหนาวเหน็บที่เกาะกินในหัวใจ ยามนี้ป่าแห่งนี้ไม่ใช่เพียงแค่ป่า แต่เป็นสมรภูมิที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจอันเหนือธรรมชาติ
“ท่านเพลิงพิรุณ…” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ข้า… ข้าสัมผัสได้ถึงพลัง… มันรุนแรงเหลือเกิน”
“รู้แล้ว” เพลิงพิรุณตอบขณะที่สายตาคมกริบสอดส่องไปรอบทิศ แสงวาบของสายฟ้าที่มองเห็นได้จากเบื้องบน ทำให้เขาเห็นเงารางๆ ที่เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางหมู่ต้นไม้โบราณ เงาเหล่านั้นไม่ใช่เงาของสัตว์ป่าธรรมดา พวกมันมีความว่องไวผิดธรรมชาติ เคลื่อนที่ราวกับจะกลืนกินแสงสว่างที่ปรากฏขึ้น
“พวกมันกำลังเข้ามา” เขาพึมพำ
ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องก็ดังสนั่นหวั่นไหว ไม่ใช่เสียงฟ้าผ่า แต่เป็นเสียงของบางสิ่งที่ใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัว มันดังมาจากเบื้องลึกของป่า ก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ ราวกับแผ่นดินกำลังแยกออกจากกัน
“นั่นมันอะไรกันคะ!” ปิ่นปักเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น
“สิ่งที่เราต้องเผชิญ” เพลิงพิรุณตอบ เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น ราวกับกำลังเรียกบางสิ่งบางอย่างจากภายใน “ข้าเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับยักษ์ใหญ่แห่งพงไพร ผู้เฝ้ารักษาสมบัติแห่งสายฟ้า… ข้ากลัวว่านั่นคือมัน”
“ยักษ์แห่งพงไพร?” ปิ่นปักพึมพำชื่อนั้นด้วยความไม่เชื่อ “แต่… พวกมันมีอยู่จริงหรือคะ?”
“ในโลกใบนี้ มีสิ่งเหนือธรรมชาติมากมายเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะจินตนาการได้” เพลิงพิรุณกล่าว เขากระชับอ้อมแขนอีกครั้ง “แต่ไม่ต้องห่วง ข้าจะจัดการเอง”
ร่างเงาที่ปรากฏขึ้นเริ่มใกล้เข้ามามากขึ้น พวกมันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่สูงใหญ่กว่ามาก ผิวหนังหยาบกร้านราวกับเปลือกไม้ ดวงตาเรืองรองด้วยแสงสีแดงฉานราวกับถ่านเพลิงที่กำลังลุกโชน มือใหญ่โตของพวกมันเต็มไปด้วยเล็บแหลมคมที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่ง
“บุก!” เสียงคำรามที่ดังมาพร้อมกับร่างของพวกมัน ทำให้ผืนป่าสั่นสะเทือน
ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามาหาเพลิงพิรุณและปิ่นปัก ร่างนั้นสูงใหญ่กว่ายักษ์ตนอื่นๆ ราวเท่าตัว ผิวหนังของมันมีประกายของสายฟ้าแลบอยู่เป็นระยะ ดวงตาของมันเป็นประกายสีฟ้าอมม่วงที่น่าสะพรึงกลัว
“หยุดการบุกรุกของเจ้าเสีย มนุษย์!” เสียงของมันดังก้องราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมา “ที่นี่คืออาณาเขตศักดิ์สิทธิ์ของข้า!”
เพลิงพิรุณวางปิ่นปักลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะยืนประจันหน้ากับยักษ์ใหญ่ตนนั้น “ข้ามาที่นี่เพื่อตามหาสิ่งที่ถูกพรากไป ไม่ใช่เพื่อรุกราน”
“สิ่งที่ถูกพรากไป?” ยักษ์ใหญ่หัวเราะก้อง “มีเพียงสมบัติของข้าที่ถูกพรากไป! และเจ้าคือผู้บุกรุก!”
“ถ้าสิ่งที่เจ้าหมายถึงคือ “ดวงใจแห่งสายฟ้า” ข้าไม่ได้เอามันไป” เพลิงพิรุณตอบ พลางรวบรวมพลังที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในกาย
“โกหก!” ยักษ์ใหญ่คำราม ร่างของมันขยับวูบ รวดเร็วกว่าที่รูปร่างจะเอื้ออำนวย ฝ่ามือใหญ่โตที่เต็มไปด้วยสายฟ้าฟาดลงมาหมายจะบดขยี้เพลิงพิรุณให้แหลกลาญ
แต่เพลิงพิรุณไม่ได้ยืนเฉย เขากระโดดหลบหลีกการโจมตีนั้นได้อย่างฉิวเฉียด ปลายนิ้วของเขากวาดไปในอากาศ ลวดลายของอักขระโบราณปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ ก่อนจะกลายเป็นประกายสีน้ำเงินเข้มที่พุ่งเข้าปะทะกับฝ่ามือของยักษ์ใหญ่
“พลังแห่งสายฟ้า… เจ้ามีพลังนี้ด้วยหรือ?” ยักษ์ใหญ่เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
“ข้าไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา” เพลิงพิรุณตอบขณะที่เขาเริ่มก้าวถอยหลังเล็กน้อย พลางชักดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ปลุกพลังขึ้นมาจากฝัก ดาบนั้นส่องแสงสีทองอร่าม สะท้อนประกายของสายฟ้าที่ยังคงฟาดลงมาอยู่ไม่ขาดสาย
“แล้วเจ้าเป็นใครกันแน่?” ยักษ์ใหญ่ถาม เสียงเต็มไปด้วยความสงสัย
“เจ้าจะรู้เอง” เพลิงพิรุณกล่าว ขณะที่เขากระโจนเข้าใส่ยักษ์ใหญ่ด้วยความรวดเร็ว ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือสับลงไปที่แขนของมัน ร่างกายของเพลิงพิรุณเปี่ยมไปด้วยพลังของสายฟ้า จนสามารถต้านทานแรงปะทะของยักษ์ใหญ่ได้
ยักษ์ใหญ่ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยิ่งเพิ่มความโกรธแค้นให้กับมัน พลังสายฟ้าที่อยู่รอบกายของมันแปรเปลี่ยนเป็นพายุหมุนที่รุนแรง พัดพาเอาใบไม้และกิ่งไม้ปลิวว่อน
“เจ้าจะมาทำลายอาณาเขตของข้าไม่ได้!” ยักษ์ใหญ่คำราม พลางชูแขนขึ้นไปบนฟ้า
ทันใดนั้น สายฟ้าลูกหนึ่งที่ใหญ่กว่าสายฟ้าปกติหลายเท่าก็ฟาดเปรี้ยงลงมาจากเบื้องบน ตรงมายังเพลิงพิรุณ!
“ไม่!” ปิ่นปักร้องเสียงหลง เธอพุ่งจะเข้าไปหาเพลิงพิรุณ แต่ก็ถูกสายลมที่เกิดจากพายุหมุนของยักษ์ใหญ่พัดกระเด็นออกไป
เพลิงพิรุณตระหนักดีว่าสายฟ้าลูกนี้รุนแรงกว่าทุกครั้งที่เขาเคยเจอ มันไม่ใช่แค่พลังแห่งธรรมชาติ แต่เป็นพลังที่ถูกชี้นำโดยยักษ์ใหญ่แห่งพงไพร!
“หากนี่คือสิ่งที่เจ้าจะใช้กำจัดข้า…” เพลิงพิรุณกัดฟัน เขาปล่อยดาบศักดิ์สิทธิ์ลงบนพื้น ก่อนจะยกมือขึ้นไปรับสายฟ้าด้วยตัวเอง!
“เป็นไปไม่ได้!” ยักษ์ใหญ่ตะโกนด้วยความตกตะลึง
ร่างของเพลิงพิรุณเปล่งประกายสีทองอร่าม พลังของสายฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขาถูกกระตุ้นขึ้นถึงขีดสุด เขาไม่ได้พยายามหลบหลีก แต่กลับโอบรับพลังแห่งฟากฟ้านั้นไว้!
สายฟ้าลูกมหึมาพุ่งเข้าปะทะกับร่างของเพลิงพิรุณอย่างจัง! แสงสว่างเจิดจ้าจนไม่อาจลืมตาได้ เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม!
เมื่อแสงเริ่มจางลง ปิ่นปักลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เธอเห็นร่างของเพลิงพิรุณยืนนิ่งอยู่กลางวงของแสงที่กำลังสลายไป ร่างกายของเขาเปล่งประกายราวกับมีสายฟ้าพันรอบตัว แต่เขา… ไม่ได้รับบาดเจ็บ!
“เป็นไปได้อย่างไร…” ยักษ์ใหญ่พึมพำด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา” เพลิงพิรุณกล่าว ดวงตาของเขาเป็นประกายสีทอง และรอบกายของเขาก็มีออร่าของสายฟ้าที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม
“เจ้า… เจ้าคือ…” ยักษ์ใหญ่เริ่มตระหนักถึงบางสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น
“ใช่” เพลิงพิรุณตอบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ข้าคือมหาเทพจำแลง ผู้ควบคุมสายฟ้า!”
เมื่อคำพูดนั้นจบลง ท้องฟ้าเหนือศีรษะของเขาก็พลันเปลี่ยนสี จากดำมืดด้วยพายุฝน กลายเป็นสีทองอร่ามราวกับรุ่งอรุณที่กำลังจะมาถึง สายฟ้าที่เคยฟาดเปรี้ยงปร้างอย่างเกรี้ยวกราด บัดนี้กลับกลายเป็นเส้นสายสีทองที่อ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจอันมหาศาล
เหล่าบริวารของยักษ์ใหญ่ที่กำลังจะเข้ามาทำร้ายปิ่นปัก ชะงักกึกด้วยความหวาดกลัว พวกมันสัมผัสได้ถึงพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เคยพบเจอ
“เป็นไปไม่ได้… มหาเทพ…” ยักษ์ใหญ่สั่นเทา
“เจ้าไม่ควรมาขวางทางข้า” เพลิงพิรุณกล่าว ขณะที่เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ฝ่ามือของเขาโบกไปในอากาศ พลังของสายฟ้าสีทองพุ่งตรงเข้าใส่ยักษ์ใหญ่!
“อ๊ากกก!” ยักษ์ใหญ่ร้องโหยหวน ร่างกายของมันสั่นสะท้าน พลังสายฟ้าสีทองที่มาจากเพลิงพิรุณแผดเผาผิวหนังของมันราวกับไฟ
เหล่าบริวารของยักษ์ใหญ่ไม่รอช้า พวกมันเริ่มล่าถอยด้วยความหวาดกลัว แต่ยักษ์ใหญ่ตนนั้นกลับถูกตรึงไว้ด้วยพลังของเพลิงพิรุณ
“เจ้า… เจ้าจะทำอันใดกับข้า!” ยักษ์ใหญ่ถามด้วยเสียงที่แผ่วเบาลง
“ข้าจะขอพลังของเจ้า” เพลิงพิรุณตอบ ขณะที่เขาก้าวเข้าไปใกล้ “พลังแห่งสายฟ้าที่แท้จริง”
ทันใดนั้น แสงสีทองจากตัวเพลิงพิรุณก็ส่องสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง มันโอบล้อมยักษ์ใหญ่แห่งพงไพรไว้ ราวกับจะดูดกลืนพลังทั้งหมดของมัน!
ปิ่นปักมองดูเหตุการณ์ด้วยความตะลึง เธอไม่เคยเห็นพลังที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้มาก่อน เพลิงพิรุณ ชายหนุ่มที่เธอรู้จัก ไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป เขาคือมหาเทพที่แท้จริง!
เมื่อแสงสว่างจางลง ยักษ์ใหญ่แห่งพงไพรก็สลายไป เหลือเพียงฝุ่นผงที่ปลิวไปตามลม พร้อมกับประกายของสายฟ้าสีทองที่ยังคงลอยวนอยู่รอบกายของเพลิงพิรุณ
เพลิงพิรุณหันกลับมามองปิ่นปัก ดวงตาของเขายังคงเป็นประกายสีทอง แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้เธอใจเต้นระรัว
“เจ้าปลอดภัยแล้ว” เขาพูด พลางยื่นมือมาหาเธอ
ปิ่นปักรับมือของเขาไว้ ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอไม่รู้เลยว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ จะนำพาพวกเขาไปสู่บทสรุปอันยิ่งใหญ่เพียงใด
“ท่าน… ท่านคือมหาเทพจริงๆ หรือคะ?” เธอถามด้วยเสียงที่ยังคงสั่นเครือ
“ใช่” เพลิงพิรุณยิ้มเล็กน้อย “และข้าจะปกป้องเจ้าตลอดไป”
แต่ทันใดนั้น เสียงที่ดังมาจากเบื้องลึกของป่าอีกครั้ง ก็ทำให้ทั้งคู่ชะงักงัน เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของยักษ์ใหญ่ แต่เป็นเสียงที่แหลมเล็ก และเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น…
“แก… แกคิดว่าจบแค่นี้หรือ… เพลิงพิรุณ!”
ชายาสายฟ้า: มหาเทพจำแลง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก