ตอนที่ 30 — มหาเทพจำแลง สู่ผืนฟ้านิรันดร์

ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เพลิงพิรุณยืนหยัดมั่นคง มือข้างหนึ่งยังคงคว้ามือของปิ่นปักไว้แน่น ประหนึ่งสมอเรือที่ยึดเหนี่ยวจิตใจให้ไม่หวั่นไหวต่อคลื่นลมแห่งเคราะห์กรรม แสงฟ้าที่ผ่าลงมาแต่ละครั้ง เผยให้เห็นเงาอันคุกคามของอสูรร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปที่ใจกลางของความมืดมิดนั้น แฝงไว้ด้วยพลังอำนาจที่ยากจะหยั่งถึง

“ข้าจะปกป้องเจ้าเสมอ ‌ปิ่นปัก” เสียงของเพลิงพิรุณดังขึ้น เหนือเสียงฟ้าร้องอันเกรี้ยวกราด น้ำเสียงนั้นเปี่ยมด้วยความมั่นคง ทว่าแฝงไว้ด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้ง ที่ยากจะอธิบายด้วยคำพูด

ปิ่นปักมองใบหน้าคมคายของเพลิงพิรุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยหยาดเหงื่อและรอยขีดข่วน แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงฉายประกายแห่งความกล้าหาญไม่เปลี่ยนแปลง ​เธอรู้ดีว่าเบื้องหลังร่างมนุษย์อันดูธรรมดานี้ มีพลังอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ พลังที่เทียบเคียงได้กับเทพเจ้า

“ท่านเพลิงพิรุณ… อย่าหักโหมเกินไปนะคะ” เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แม้จะพยายามแสดงความเข้มแข็ง แต่ความกลัวก็ยังคงเกาะกุมหัวใจ

ทันใดนั้น เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังสนั่นขึ้นจากเบื้องหน้า ‍กลุ่มหมอกดำทะมึนค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างอันน่าสยดสยอง ดวงตาสีแดงก่ำสุกสว่างในความมืด ราวกับเพลิงนรกที่กำลังจะลุกโชน

“มาแล้วสินะ” เพลิงพิรุณพึมพำ ดวงตาของเขาเริ่มเปล่งประกายสีฟ้าอ่อน ระหว่างนิ้วของเขา พลังงานสีทองอร่ามเริ่มก่อตัวขึ้น

“เผ่าพันธุ์แห่งความมืด… ‌ผู้ที่หลงผิดจากการแสวงหาอำนาจอันไร้สิ้นสุด” เสียงของเพลิงพิรุณดังขึ้น ราวกับเสียงประกาศิตแห่งสวรรค์ “พวกเจ้าไม่ควรเหยียบย่ำเข้ามาในดินแดนนี้”

อสูรร้ายส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ย “ฮ่าๆๆ มนุษย์กระจอก! เจ้าคิดจะต้านทานข้าอย่างนั้นหรือ? พลังของเจ้าเมื่อเทียบกับอำนาจอันมหาศาลของข้า ‍ช่างเหมือนฝุ่นผงที่ปลิวไปตามลม!”

“ความแข็งแกร่งที่แท้จริง มิได้อยู่ที่พลังทำลายล้าง หากแต่อยู่ที่ความรักและความกล้าหาญต่างหาก” เพลิงพิรุณเอ่ยพร้อมกับชูมือขึ้น พลังงานสีทองอร่ามที่ก่อตัวขึ้นพลันพวยพุ่งออกไป ราวกับสายน้ำแห่งแสงสว่าง

“เหลวไหล!” อสูรร้ายพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง กรงเล็บอันแหลมคมที่เต็มไปด้วยพลังงานสีดำสนิท ​ฟาดฟันเข้าใส่เพลิงพิรุณ

แต่เพลิงพิรุณมิได้หวั่นไหว เขายกมือขึ้นปัดป้อง กรงเล็บเหล่านั้นสลายหายไปเมื่อสัมผัสกับเกราะกำบังแห่งแสงสีทองที่ห่อหุ้มร่างของเขา

“พลังแห่งสายฟ้า! จงพิฆาตมันเสีย!” เพลิงพิรุณตะโกน ดวงตาของเขาฉายประกายสีฟ้าเข้มขึ้น พลังงานสายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์เริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา

สายฟ้าเส้นมหึมาพุ่งออกจากฝ่ามือของเพลิงพิรุณ พุ่งตรงเข้าใส่อสูรร้ายอย่างแม่นยำ ​เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าลงมาใกล้ๆ อสูรร้ายกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของมันถูกกระชากและเผาไหม้ด้วยพลังแห่งสายฟ้า

“เป็นไปไม่ได้!” อสูรร้ายตะโกนด้วยความตกตะลึง “พลังของมนุษย์… จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!”

“ข้ามิใช่มนุษย์ธรรมดา” เพลิงพิรุณเอ่ยเสียงเย็น ดวงตาของเขายังคงจ้องมองอสูรร้ายอย่างไม่วางตา ​“ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งผืนป่านี้ ผู้ที่ถูกส่งมาเพื่อปกป้องสมดุลแห่งธรรมชาติ”

ในขณะที่เพลิงพิรุณกำลังต่อสู้กับอสูรร้าย ปิ่นปักก็ได้สติ เธอรีบดึงเอายาที่เตรียมไว้มาประคบแผลของเพลิงพิรุณอย่างรวดเร็ว แม้พลังของเขาจะมหาศาล แต่การต่อสู้ครั้งนี้ก็ใช่ว่าจะไร้ความเสี่ยง

“ท่านเพลิงพิรุณ… ดูเหมือนว่าพลังของท่านกำลังอ่อนลง” ปิ่นปักเอ่ยด้วยความกังวล

เพลิงพิรุณหันมามองเธอแวบหนึ่ง “ข้าจำกัดพลังของตนเองไว้ เพื่อไม่ให้ทำลายผืนป่านี้มากเกินไป”

“แต่… นั่นอาจเป็นอันตรายต่อท่านได้นะคะ”

“ความปลอดภัยของเจ้าและผืนป่า สำคัญกว่าสิ่งใด” เพลิงพิรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น “หากข้าใช้พลังทั้งหมด… ข้าอาจจะ… ไม่สามารถกลับเป็นเช่นเดิมได้อีก”

ปิ่นปักหน้าซีดเผือด เธอเข้าใจในสิ่งที่เพลิงพิรุณหมายถึง การใช้พลังที่เหนือขีดจำกัด อาจทำให้เขาต้องสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปตลอดกาล

“ท่าน… ท่านจะยอม…?”

“หากนี่คือหนทางเดียวที่จะปกป้องเจ้าและทุกคนที่ข้ารัก… ข้ายินดี” ดวงตาของเพลิงพิรุณเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

อสูรร้ายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส พยายามรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย “เจ้ามนุษย์โง่เขลา! เจ้าจะเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้!”

มันปล่อยคลื่นพลังงานสีดำมหาศาลออกมา พร้อมกับเงาสะท้อนของความตายที่แผ่ปกคลุมทั่วป่า

เพลิงพิรุณมองไปยังคลื่นพลังงานนั้น ก่อนจะหันกลับมามองปิ่นปักด้วยรอยยิ้มบางๆ “จำไว้เสมอ… ปิ่นปัก… ว่ารักแท้… คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”

เขากระชับมือที่กุมมือของเธอไว้แน่น ก่อนจะปล่อยมือออก แล้วยกสองมือขึ้นสู่ท้องฟ้า

“ข้า… เพลิงพิรุณ… มหาเทพจำแลง… ผู้พิทักษ์แห่งผืนฟ้าและผืนปฐพี… ขออุทิศทุกสรรพสิ่ง… เพื่อการปกป้อง… นี้!”

วินาทีนั้นเอง ร่างของเพลิงพิรุณพลันเปล่งประกายสีทองอร่ามเจิดจ้า จนยากจะมองเห็น พลังงานมหาศาลปะทุออกจากร่างของเขา ราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะระเบิด

สายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์นับพันเส้น พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ประสานรวมกับพลังงานสีทองก่อเกิดเป็นม่านพลังอันยิ่งใหญ่ สกัดกั้นคลื่นพลังงานสีดำของอสูรร้ายไว้ได้อย่างสมบูรณ์

เสียงคำรามอันเจ็บปวดของอสูรร้ายดังขึ้น ก่อนที่ร่างอันน่าสะพรึงกลัวของมันจะค่อยๆ สลายหายไป กลายเป็นเพียงเถ้าถ่านปลิวไปตามลม

เมื่อพลังทั้งหมดได้ถูกปลดปล่อยออกไป ร่างของเพลิงพิรุณก็เริ่มสั่นไหว ประกายสีทองค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นร่างที่อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

“ท่านเพลิงพิรุณ!” ปิ่นปักร้องเรียก พุ่งเข้าไปประคองเขาไว้

เพลิงพิรุณทรุดตัวลง ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาที่เคยเปล่งประกายคมกล้า บัดนี้กลับอ่อนล้าลงอย่างมาก

“ข้า… ข้าอาจจะ… กลับเป็นเช่นเดิมไม่ได้แล้ว” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา

ปิ่นปักน้ำตาไหลพราก “ไม่นะคะ! ท่านต้องไม่เป็นเช่นนั้น!”

“อย่าเสียใจเลย… ปิ่นปัก” เพลิงพิรุณเอามือที่สั่นเทาของเขามาสัมผัสใบหน้าของเธอ “พลังที่ข้าใช้… มันหล่อหลอมข้า… ให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของผืนป่า… ตลอดไป”

“หมายความว่าอย่างไรคะ?”

“หมายความว่า… ข้าจะยังคงอยู่… ที่นี่… คอยปกป้องผืนป่าแห่งนี้… ด้วยพลังที่แท้จริงของข้า” ดวงตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวอ่อน ราวกับสีของใบไม้ที่กำลังผลิบาน

“แต่… ท่าน… ท่านจะ…”

“ข้าจะกลายเป็น… ผู้พิทักษ์แห่งผืนป่า… นิรันดร์” เพลิงพิรุณกล่าว เขามองไปรอบๆ ป่าที่เริ่มกลับมาสดใสอีกครั้ง ท่ามกลางแสงตะวันอ่อนๆ ที่สาดส่องผ่านกิ่งก้านใบ

“ข้า… ได้มอบพลังทั้งหมด… ที่ข้าเคยเป็น… ให้กับผืนป่าแห่งนี้… เพื่อให้มันคงอยู่… ตลอดไป”

ร่างของเพลิงพิรุณค่อยๆ โปร่งแสงขึ้นเรื่อยๆ คล้ายกับจะกลืนหายไปกับแสงแดด

“ข้า… จะได้อยู่กับเจ้า… ตลอดไป… ในทุกๆ สรรพสิ่ง… ที่เจ้ามองเห็น…”

“ท่านเพลิงพิรุณ!” ปิ่นปักร้องเรียกอย่างสุดเสียง เธอพยายามจะคว้าตัวเขาไว้ แต่มือของเธอก็ผ่านทะลุร่างของเขาไป

“รัก… เจ้า…” เสียงสุดท้ายของเพลิงพิรุณแผ่วเบาลง ก่อนที่ร่างของเขาจะเลือนหายไปอย่างสมบูรณ์ เหลือเพียงกลิ่นอายอ่อนๆ ของสายลมและความเย็นฉ่ำของผืนป่า

ปิ่นปักยืนนิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอันอบอุ่นที่โอบล้อมตัวเธออยู่ เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย เป็นความรู้สึกเดียวกับที่เธอเคยได้รับจากเพลิงพิรุณ

เธอมองไปรอบๆ ป่าที่บัดนี้สงบสุข ลมพัดโชยมาอย่างแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบของเพลิงพิรุณ

“ท่านเพลิงพิรุณ…” เธอพึมพำ “ข้าจะจดจำท่าน… ตลอดไป”

แม้เพลิงพิรุณจะจากไปในร่างมนุษย์ แต่จิตวิญญาณของเขา ได้หลอมรวมเข้ากับผืนป่า กลายเป็นผู้พิทักษ์นิรันดร์ คอยปกป้องความสมบูรณ์และความสงบสุขของธรรมชาติ

ปิ่นปักได้เรียนรู้ว่า ความรักที่แท้จริงนั้น มักจะมาพร้อมกับการเสียสละ และบางครั้ง… การเสียสละนั้น ก็คือการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับคนที่เรารัก

เธอจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่… เพื่อรักษาผืนป่าแห่งนี้… เพื่อเป็นเกียรติแก่เพลิงพิรุณ… มหาเทพจำแลง… ผู้ที่มอบหัวใจและวิญญาณ… ให้กับความรัก… และธรรมชาติ… ตลอดไป

แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาอย่างอบอุ่น ปิ่นปักยืนนิ่ง สูดอากาศบริสุทธิ์ เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่แผ่ซ่านออกมาจากผืนดิน จากต้นไม้ทุกต้น จากสายน้ำทุกสาย

นี่คือผืนป่าที่เพลิงพิรุณรัก… และนี่คือผืนป่าที่เขาจะคอยปกป้อง… ตลอดไป… ในฐานะมหาเทพจำแลง… ผู้พิทักษ์แห่งผืนฟ้า… และผืนปฐพี… นิรันดร์.