ตอนที่ 4 — เงาที่เคลื่อนไหวในรัตติกาล

ความหวาดหวั่นเกาะกุมหัวใจของเอลาร่าดุจเถาวัลย์หนามที่พันรัด ลมเย็นยะเยือกที่เคยสัมผัสเพียงแผ่วเบากลับแปรเปลี่ยนเป็นกระแสลมอันบ้าคลั่งที่พัดกรูเข้ามาโอบล้อมร่างบางราวจะกลืนกิน แสงจันทร์ที่เคยทอประกายอบอุ่นบัดนี้กลับดูเยียบเย็นราวกับดวงตาของสัตว์ร้ายที่จับจ้องมาจากเบื้องบน ทุกย่างก้าวของเธอในป่าเงามายาเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แสงเงาที่เต้นระบำบนพื้นดินราวกับมีชีวิต ลวงตาให้เห็นรูปร่างที่ขยับเขยื้อนอยู่ตลอดเวลา

“มัน…มันไม่ใช่แค่ลม” เอลาร่าพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือสะท้อนแผ่วเบาในความเงียบอันน่าขนลุก ‌เธอเงยหน้ามองขึ้นไปบนยอดไม้สูงเสียดฟ้า ใบไม้สีเข้มทึบจนเกือบดำสนิทบดบังแสงดาวจนหมดสิ้น เหลือเพียงแสงจันทร์สีซีดเซียวที่ลอดผ่านลงมาเป็นลำ สาดส่องเป็นจุดๆ บนพื้นป่า สร้างเงาตะคุ่มอันแปลกประหลาดที่ขยับไปมาตามแรงลม

ความรู้สึกถูกจับตามองทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีสายตาหลายคู่จ้องมองมาจากทุกทิศทุกทาง เอลาร่าค่อยๆ ​หันซ้ายหันขวา พยายามใช้สายตาที่คุ้นเคยกับความมืดสลัวของป่าในการสำรวจสิ่งรอบตัว แต่ทุกอย่างกลับดูบิดเบี้ยวและน่ากลัวเกินกว่าที่เคยเป็น

“ใครอยู่ตรงนั้น?” เธอเอ่ยถามออกไป เสียงแหบพร่าสะท้อนก้องในความเงียบ ราวกับเสียงนั้นถูกกลืนหายไปในทันที ไม่มีคำตอบใดๆ กลับมา ‍มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบา และเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอกของเธอเอง

ทันใดนั้นเอง แสงจันทร์ที่เคยสาดส่องเป็นลำก็พลันหรี่ลง ราวกับมีสิ่งใดสิ่งหนึ่งกำลังเคลื่อนผ่านหน้าดวงจันทร์ เงาที่เคยเป็นเพียงภาพลวงตา บัดนี้กลับดูหนาแน่นและมีรูปร่างชัดเจนขึ้น เอลาร่าเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก

“อะไรน่ะ…”

เงาที่เคลื่อนไหวอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ‌ปรากฏขึ้นอย่างประหลาด มันไม่ได้เคลื่อนที่เหมือนเงาของต้นไม้ที่ถูกลมพัด แต่กลับมีลักษณะเหมือนสิ่งมีชีวิตที่กำลังย่องเข้ามาใกล้ช้าๆ แสงจันทร์ที่ส่องถึงตัวเธอพลันสั่นไหว ราวกับจะมีบางสิ่งกำลังบังแสงนั้น

“ข้าต้องรีบไปจากที่นี่” เอลาร่าตัดสินใจ เธอหันหลังกลับและเริ่มออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ความกลัวผลักดันให้เธอเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ‍สัญชาตญาณบอกให้เธอหนีห่างจากเงาประหลาดนั้นให้มากที่สุด

เสียงฝีเท้าของเธอเหยียบย่ำไปบนใบไม้แห้ง ก่อให้เกิดเสียงกรอบแกรบดังสนั่นหวั่นไหวในความเงียบ แต่แล้ว เสียงฝีเท้าที่สองก็ดังขึ้นตามหลังมา… เสียงนั้นเบากว่า แต่กลับหนักแน่นและมั่นคงกว่าเสียงของเธอ ราวกับกำลังไล่ตามอย่างไม่ลดละ

“โฮ่… โฮ่…” ​เสียงลมหวีดหวิวที่เคยได้ยินแผ่วเบาเมื่อครู่ บัดนี้กลับมีเสียงคล้ายเสียงหัวเราะที่แหบพร่าดังแทรกเข้ามา มันมาจากทิศทางเดียวกับเสียงฝีเท้าที่ตามหลังมา

เอลาร่าหันไปมองข้างหลังเพียงชั่วครู่ เงามืดทาบทับอยู่บนพื้นป่า ห่างจากเธอไม่ถึงสิบก้าว รูปร่างของมันดูสูงใหญ่และบิดเบี้ยว ผิดแผกไปจากเงาของสิ่งมีชีวิตที่เธอเคยพบเห็น ดวงตาที่สะท้อนแสงจันทร์สีเงินยวงคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่เธออย่างไม่กระพริบ

“นั่นมัน… ​อะไรกันแน่?”

ความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง ไม่ใช่ความเย็นจากอากาศอีกต่อไป แต่เป็นความเย็นจากความหวาดกลัวที่เกาะกินจิตใจ เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นไปอีก พยายามผลักดันร่างกายที่เริ่มอ่อนล้าให้ก้าวไปข้างหน้า

ป่าเงามายาดูเหมือนจะยิ่งทวีความมืดมิดมากขึ้น แสงจันทร์ที่เคยส่องประกายเป็นจุดๆ บัดนี้กลับถูกกลืนกินด้วยเงามืดที่หนาทึบขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีม่านสีดำสนิทกำลังทอดลงมาปกคลุม

“อย่า… ​อย่าเข้ามานะ!” เธอตะโกนสุดเสียง แต่เสียงของเธอกลับดูอ่อนแรงและไร้พลัง

เงาที่ตามมานั้นไม่ได้เร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าเดิม มันยังคงเดินตามเธอมาอย่างเยือกเย็น ทว่าความรู้สึกว่ากำลังจะถูกจับได้นั้นกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้นเอง กิ่งไม้ใหญ่ทอดตัวขวางทางด้านหน้า เธอพยายามหักเลี้ยวหลบ แต่ด้วยความรีบร้อนและการมองไม่เห็นอย่างชัดเจนในความมืด ร่างบางก็เสียหลักเซถลา

“ว้าย!”

เธอทิ้งตัวลงบนพื้นหญ้าที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาที่ข้อเท้า แต่เธอไม่มีเวลาจะใส่ใจ เอลาร่าพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่เงามืดนั้นก็ใกล้เข้ามามากเกินไปแล้ว

เธอเห็นเงาร่างนั้นชัดเจนขึ้น ลำตัวสูงใหญ่ ผอมเกร็ง แขนขายาวเรียวผิดส่วน ศีรษะของมันดูเหมือนจะเป็นรูปทรงประหลาด มีส่วนที่แหลมคมยื่นออกมา ใบหน้าของมันถูกปกคลุมไปด้วยเงามืดจนมองไม่เห็นรายละเอียด แต่ดวงตาสีเงินคู่นั้นกลับสว่างวาบในความมืด

“เจ้า… หลีกทางไป… เจ้าไม่ได้อยู่ในอาณาเขตของเจ้า” เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าดังขึ้น ราวกับมาจากลำคอที่แห้งผาก

เอลาร่าพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ดีว่าการแสดงความอ่อนแอคือการเปิดทางให้ศัตรูโจมตี “ข้า… ข้าไม่ได้ตั้งใจเข้ามา ข้าจะไปแล้ว”

“ทุกสิ่งในป่าเงามายา… ล้วนอยู่ในอาณาเขตของข้า” เงาร่างนั้นกล่าว “และเจ้า… กำลังทำให้มันสั่นคลอน”

มันก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าวหนึ่ง ร่างของมันดูเหมือนจะกลืนหายไปกับเงามืดรอบข้าง ทำให้ยากต่อการประเมินระยะห่างที่แท้จริง

“ข้า… ข้าเพียงหลงทาง” เอลาร่าพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ข้าไม่ต้องการมีปัญหา”

“การหลงทาง… ก็คือการบุกรุก” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะแหม็ดแหม่ที่น่าขนลุก “เจ้าไม่รู้หรือไร… ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับมนุษย์ทั่วไป”

เอลาร่าสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น มันไม่ใช่ไอเย็นจากอากาศ แต่เป็นไอเย็นที่แผ่ซ่านมาจากความตาย

“เจ้าคือ… ใคร?” เธอถามด้วยเสียงกระซิบ

“ข้าคือ… ผู้ดูแลเงา… ผู้เฝ้ามองรัตติกาล” เงาร่างนั้นตอบ “และเจ้า… คือผู้บุกรุก… ที่จะต้องชดใช้”

วินาทีนั้นเอง เอลาร่าก็เห็นมือเรียวยาวของมันยื่นออกมา ปลายนิ้วของมันยาวแหลมคมราวกับกรงเล็บ และกำลังพุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว

“ไม่!”

เธอพยายามกลิ้งตัวหลบอีกครั้ง แต่การบาดเจ็บที่ข้อเท้าทำให้เธอเคลื่อนไหวได้ช้าเกินไป

“ช้าเกินไปแล้ว… เจ้าหนู” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

ทันใดนั้นเอง แสงจันทร์สีเงินยวงก็สาดส่องลงมาอย่างรุนแรงกว่าเดิม พลันปรากฏกลุ่มเงาอีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่เงาของสิ่งมีชีวิตทั่วไป แต่ดูเหมือนจะเป็นกลุ่มก้อนของแสงจันทร์ที่รวมตัวกันเป็นรูปร่าง

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ เจ้าเงาเงามรณะ!” เสียงอันทรงอำนาจดังขึ้นมาจากกลุ่มแสงนั้น

เงาร่างที่กำลังจะโจมตีเอลาร่าพลันหยุดชะงัก มันหันไปมองกลุ่มเงาแสงที่ปรากฏขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“ใคร… เจ้าเป็นใครกันแน่?” เงาร่างนั้นถามด้วยความประหลาดใจ

“ข้าคือ… ผู้ปกป้องแห่งแสงจันทร์” เสียงจากกลุ่มเงาแสงตอบ “และข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำอันตรายผู้บริสุทธิ์ในคืนนี้”

เงาร่างนั้นสั่นสะท้านเล็กน้อย ราวกับกำลังใช้พลังอันมหาศาลในการยืนหยัดต่อสู้ “เจ้า… เจ้ากล้าดีอย่างไร… มาขัดขวางข้า”

“เจ้านั่นแหละ… ที่กล้าดีเกินไป” เสียงนั้นกล่าว “เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า… แสงจันทร์… ก็มีพลังของมันเช่นกัน”

เอลาร่ามองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างตื่นตะลึง กลุ่มเงาแสงที่ปรากฏขึ้นมานั้นส่องประกายเจิดจ้าอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน มันกำลังผลักดันเงามืดที่รายล้อมอยู่ให้ถอยร่นออกไป

เงาร่างที่เคยน่าสะพรึงกลัว บัดนี้กลับดูอ่อนแรงลงเล็กน้อย มันส่งเสียงคำรามอย่างไม่พอใจ

“เจ้านั่นแหละ… ที่จะต้องเสียใจ…”

ว่าแล้ว เงาร่างนั้นก็พลันสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว ราวกับมันถูกดูดกลืนหายเข้าไปในเงามืดอันหนาทึบอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาอย่างอ่อนโยนอีกครา

กลุ่มเงาแสงค่อยๆ คลายตัวออก เผยให้เห็นรูปร่างของใครบางคน… เป็นหญิงสาวในชุดคลุมสีเงิน ที่ผมยาวสลวยราวกับเส้นไหมสีดำ ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนราวกับดวงดาว

“เจ้า… ไม่เป็นอะไรนะ?” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

เอลาร่ามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เคยเห็นใครในป่าแห่งนี้มาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… ในสภาพที่ดูงดงามและเปี่ยมด้วยพลังเช่นนี้

“ข้า… ข้าไม่เป็นไร” เอลาร่าตอบเสียงสั่น “ขอบคุณ… ท่าน… ท่านช่วยข้าไว้”

หญิงสาวในชุดคลุมสีเงินยิ้มบางๆ “เจ้าหลงทางมาที่นี่ใช่หรือไม่? ที่นี่… ไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยสำหรับเจ้า”

“ข้า… ข้ากำลังจะไปปราสาทเงามรณะ” เอลาร่ากล่าว “ข้าต้อง… ข้าต้องหาทางเข้าไปให้ได้”

ดวงตาของหญิงสาวประกายวาววับขึ้นเล็กน้อย “ปราสาทเงามรณะ… ที่นั่น… อันตรายยิ่งกว่าป่าแห่งนี้เสียอีก”

“ข้า… จำเป็นต้องไป” เอลาร่ากล่าวด้วยความมุ่งมั่น “ข้าต้อง… ไปพบกับลอร์ดมอธ”

หญิงสาวเงียบไปชั่วครู่ ราวกับกำลังประเมินบางสิ่งบางอย่าง “บางที… ข้าอาจจะช่วยเจ้าได้… แต่เจ้าจะต้องยอมรับ… ความช่วยเหลือของข้า… โดยไม่มีข้อแม้”

เอลาร่ามองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว ความรู้สึกบางอย่างดึงดูดเธอให้เชื่อใจหญิงสาวผู้นี้ แม้ว่าเธอจะมาจากป่าอันลึกลับแห่งนี้ก็ตาม

“ตกลง… ข้ายอมรับ” เอลาร่ากล่าว

หญิงสาวพยักหน้า “ดี… งั้น… ตามข้ามา… แต่จงระวัง… ทุกก้าวที่เจ้าเดิน… เพราะในป่าเงามายาแห่งนี้… ไม่เคยมีสิ่งใด… ที่เป็นไปอย่างที่ตาเห็น…”

หญิงสาวในชุดคลุมสีเงินหันหลังกลับ และเริ่มเดินนำไป เอลาร่าพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แม้จะยังคงมีอาการเจ็บข้อเท้าอยู่ แต่ความหวังที่จะได้พบกับลอร์ดมอธ และคำสัญญาของหญิงสาวผู้นี้ ก็ทำให้เธอพร้อมที่จะก้าวต่อไป

เธอเดินตามหญิงสาวผู้นั้นไปอย่างไม่ลังเล แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาเป็นทางนำทาง ดูเหมือนจะสว่างไสวและอบอุ่นขึ้นกว่าเดิม แต่ในใจของเอลาร่า… ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่คอยเตือนเธออยู่ตลอดเวลา… ว่าทุกสิ่งในป่าเงามายาแห่งนี้… ล้วนมีเบื้องลึกที่ซ่อนเร้น… และอันตราย… อาจจะรออยู่เพียงแค่เอื้อม…

เธอไม่รู้เลยว่า… หญิงสาวผู้นี้… คือใครกันแน่… และความช่วยเหลือที่เธอเสนอมา… จะนำพาเธอไปสู่… สิ่งใด…