แสงไฟวอร์มไวท์ที่สาดส่องลงมา ท่ามกลางความวุ่นวายของทีมงานที่กำลังจัดเตรียมฉากต่อไป ราวกับแสงนั้นกำลังพยายามจะเยียวยาบาดแผลที่ยังคงกรีดลึกในใจของณภัทร แต่สำหรับเขา แสงสว่างกลับยิ่งขับเน้นความมืดมิดที่ปกคลุมรอบกายให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เขาจำได้ดีถึงความรู้สึกนี้ มันคือความรู้สึกของการสูญเสีย การจากลาที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยยิ้มที่เสแสร้ง
ณภัทรยืนนิ่งอยู่กลางสตูดิโอที่บัดนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงการทำงานของทีมงานหลายชีวิต แต่ในหูของเขากลับมีเพียงเสียงสะท้อนของความเงียบงัน ความเงียบที่ดังมาจากข้างใน
“พี่ณัฐคะ เซ็ตนี้จะเริ่มเมื่อไหร่คะ” เสียงหวานใสของพิมดังขึ้น ปลุกให้เขาหลุดออกจากภวังค์
เขาหันไปมองร่างเล็กที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ดวงตาคู่สวยยังคงมีความสดใสเจือปนความกังวลเล็กน้อย เป็นภาพที่คุ้นเคย แต่ในวันนี้ มันกลับมีความหมายที่แตกต่างออกไป
“อีกสักครู่ครับ” ณภัทรตอบเสียงเรียบ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนอยู่ภายใน
พิมยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ “พี่ณัฐดูเหนื่อยๆ นะคะ พักสักนิดไหมคะ”
“ไม่เป็นไรครับ” เขาปฏิเสธ พลางปรับสายตาให้มองไปยังฉากที่ทีมงานกำลังจัดเตรียม เป็นฉากที่จำลองบรรยากาศห้องนั่งเล่นอบอุ่น มีโซฟาตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง และมีกรอบรูปหลายขนาดวางเรียงรายอยู่บนชั้นวาง
“ฉากนี้ดูคุ้นๆ นะคะ” พิมเอ่ยขึ้น พลางเดินเข้าไปสำรวจ
“ใช่ครับ เป็นฉากที่เราเคยถ่ายกันเมื่อหลายปีก่อน” ณภัทรพูดขึ้นเบาๆ ภาพความทรงจำฉายซ้ำในหัว เขายังจำได้ดีถึงวันนั้น พิมในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ยืนหัวเราะร่าอยู่ข้างเขา ขณะที่เขากำลังจัดท่าให้เธอยิ้มหวาน
“จำได้ค่ะ วันนั้นพี่ณัฐถ่ายรูปให้หนูเยอะมากเลย” พิมพูดด้วยรอยยิ้มระคนขบขัน
“เพราะวันนั้น พิมสวยที่สุด” ณภัทรเผลอพูดออกไป ทำให้พิมหน้าแดงเล็กน้อย
“พี่ณัฐนี่ก็ชมเก่ง” เธอพูดกลบเกลื่อน แต่แววตาที่มองมากลับมีความรู้สึกบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก
“ผมพูดความจริง” ณภัทรยืนยันเสียงหนักแน่น
เสียงช่างภาพดังขึ้น “พร้อมแล้วครับ พี่ณัฐ เชิญเลยครับ”
ณภัทรพยักหน้า ก่อนจะหันไปหาพิม “ไปครับ ไปสร้างความทรงจำใหม่กัน”
พิมยิ้มรับ แล้วเดินตามเขาไปที่ฉาก
ช่างภาพเริ่มจัดท่าทางให้ทั้งคู่ “คุณณภัทร ยืนข้างคุณพิมนะครับ จับมือไว้หน่อยครับ”
ณภัทรค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมือของพิม มือของเธอเย็นเฉียบ ต่างจากเมื่อก่อนที่เคยอบอุ่นเสมอ เขาพยายามจะไม่คิดถึงมัน แต่ความรู้สึกบางอย่างก็กำลังก่อตัวขึ้น
“ยิ้มนะครับ ยิ้มหวานๆ” ช่างภาพสั่ง
พิมยิ้ม เขายิ้มตาม แต่รอยยิ้มของเขาในวันนี้ มันมีความเจ็บปวดแฝงอยู่
“ดีครับ ดีมาก” ช่างภาพเอ่ยชม “ทีนี้ คุณณภัทรลองมองคุณพิมนะครับ มองด้วยสายตาที่… ลึกซึ้งหน่อยครับ”
ณภัทรหันไปมองพิม ดวงตาของเขาประสานกับดวงตาของเธอ เขาเห็นความสับสน ความลังเล และความเศร้าในแววตาคู่นั้น
“พี่ณัฐคะ” พิมเรียกชื่อเขาเบาๆ เสียงของเธอสั่นเครือ
“มีอะไรครับ” เขาถาม เสียงของเขาเองก็ไม่ต่างกัน
“รูปในกรอบพวกนั้น…” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว พลางผายมือไปที่ชั้นวาง “รูปพวกนั้น… หนูไม่เคยเห็นมาก่อนเลยค่ะ”
ณภัทรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองตามที่พิมผายมือไป รูปเหล่านั้นคือรูปภาพที่เขาเคยถ่ายเก็บไว้ เป็นรูปที่เขาไม่เคยคิดจะนำมาจัดแสดงที่ไหน
“ผม…” เขาพยายามจะหาคำอธิบาย “มันเป็นรูปที่ผมเก็บไว้ส่วนตัวครับ”
“แล้วทำไม… ทำไมถึงเอามาไว้ที่นี่คะ” น้ำเสียงของพิมเต็มไปด้วยความสงสัย
“ผมคิดว่า…” ณภัทรกลืนน้ำลาย “คิดว่ามันคงจะเข้ากับบรรยากาศของฉากนี้ดี”
“แต่… รูปพวกนั้น…” พิมเดินเข้าไปหยิบรูปหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของเธอในวัยเด็ก ใบหน้าเปื้อนยิ้ม กำลังถือตุ๊กตาหมีตัวโปรด “หนูไม่เคยเห็นรูปนี้เลยค่ะ”
“ผมถ่ายไว้ตอนที่เราไปเที่ยวทะเลกันครับ จำได้ไหม” ณภัทรพยายามจะอธิบาย
“หนู… จำไม่ได้เลยค่ะ” พิมตอบเสียงเบา ดวงตาเริ่มแดงก่ำ
ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ ณภัทร เขารู้ดีว่าทำไมพิมถึงจำไม่ได้ รูปเหล่านี้คือรูปที่เขาแอบถ่ายเก็บไว้ เป็นความทรงจำส่วนตัวที่เขาไม่เคยบอกเธอ
“ผม… ขอโทษครับ” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว
“ทำไมพี่ณัฐต้องถ่ายรูปหนูไว้เยอะขนาดนี้คะ” พิมถามเสียงสั่น “แล้วทำไม… ทำไมถึงไม่เคยให้หนูดูเลย”
“เพราะผม…” ณภัทรเงียบไป ความรู้สึกที่เคยถูกกดทับไว้กำลังปะทุขึ้นมา “เพราะผมรักพิมครับ”
คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งตึงเครียด ช่างภาพและทีมงานทุกคนเงียบกริบ
พิมเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำใส
“พี่ณัฐพูดเล่นใช่ไหมคะ” เธอถาม เสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัด
“ผมไม่ได้เล่นครับพิม” ณภัทรยืนยันหนักแน่น “ผมรักพิมมาตลอด”
“แล้ว… แล้วทำไมพี่ณัฐถึงทำแบบนี้คะ” พิมถาม น้ำตาไหลอาบแก้ม “ถ้าพี่ณัฐรักหนูจริง ทำไมพี่ณัฐถึง… ถึงให้หนูไปจากพี่ได้”
คำถามนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของณภัทร เขาไม่มีคำตอบให้เธอในเวลานี้
“ผม…” เขาอึกอัก “ผมขอโทษ ผมมันแย่เอง”
“พี่ณัฐคะ” พิมทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา น้ำตายังคงไหลไม่หยุด “พี่ณัฐรู้ไหมว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา หนูเจ็บปวดมากแค่ไหน”
ณภัทรยืนนิ่ง มองร่างที่สั่นเทาของเธอ หัวใจของเขากำลังแตกสลาย
“ผมรู้ครับ” เขาพูดเสียงแหบพร่า “ผมรู้ดี”
“รู้… แล้วทำไมพี่ณัฐถึงยังทำแบบนี้อีกคะ” พิมเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาหยดสุดท้ายไหลลงมา “ทำไมต้องเอาความทรงจำที่หนูไม่เคยรับรู้ มาวางไว้ตรงหน้าหนูแบบนี้”
“ผม…” เขาหาคำพูดไม่เจอ
“หนู… หนูไม่ไหวแล้วค่ะ” พิมพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ แล้วเดินออกจากฉากไปอย่างรวดเร็ว
ณภัทรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แสงไฟวอร์มไวท์ยังคงสาดส่อง แต่ในตอนนี้ มันกลับรู้สึกเหมือนแสงแห่งความสูญเสีย
เขาเหลือบมองไปที่รูปถ่ายในกรอบเหล่านั้น มันคือภาพถ่ายที่เต็มไปด้วยความทรงจำ ภาพถ่ายที่เขาเคยคิดว่าเป็นตัวแทนของความรัก แต่บัดนี้ มันกลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของความเจ็บปวด
“พี่ณัฐครับ คุณพิมไปแล้วนะครับ” ช่างภาพเดินเข้ามาหาเขาอย่างเกรงใจ
ณภัทรพยักหน้าช้าๆ เขาไม่มีแรงจะพูดอะไรอีกแล้ว
“วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ” ช่างภาพกล่าว “เดี๋ยวผมจะบอกทีมงานให้เก็บของ”
ณภัทรยืนนิ่งอยู่กลางสตูดิโอที่เคยเต็มไปด้วยความสุข แต่บัดนี้กลับมีเพียงความว่างเปล่า เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นรูปของเขาและพิมกำลังยิ้มให้กล้อง ใบหน้าของเขาสดใส แต่ใบหน้าของพิมกลับมีความเศร้าแฝงอยู่
เขาเพิ่งเข้าใจในตอนนี้ ว่ารูปถ่ายเหล่านั้น ไม่ใช่เพียงแค่ภาพที่ถูกบันทึกไว้ แต่คือภาพที่ถูกลบเลือนในความทรงจำของใครบางคน
คืนนั้น ณภัทรกลับมาที่สตูดิโออีกครั้ง เขาเดินเข้าไปในห้องทำงานที่มืดมิด จุดโคมไฟเล็กๆ ขึ้นมา แล้วเริ่มเปิดดูไฟล์รูปภาพเก่าๆ ในคอมพิวเตอร์ของเขา
หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างขึ้น เผยให้เห็นภาพถ่ายมากมาย ภาพถ่ายของพิม ภาพถ่ายของช่วงเวลาที่เขาเก็บซ่อนไว้
เขาเปิดดูรูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปของพิมในชุดเดรสสีแดงสด ยืนอยู่ริมหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมา ต้องใบหน้าของเธอ ทำให้เธอดูงดงามยิ่งกว่าที่เคย
ณภัทรเลื่อนเมาส์ไปคลิกที่รูปถัดไป เป็นรูปของพิมที่กำลังหลับตาพริ้มขณะฟังเพลงโปรดของเธอ
ทุกภาพที่ปรากฏขึ้นมา ล้วนเป็นความทรงจำที่เขาหวงแหน แต่ในวันนี้ ความทรงจำเหล่านั้นกลับเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าเดิม
เขาเหลือบมองไปยังกรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เป็นรูปของเขากับพิมที่ยืนอยู่ด้วยกัน ใบหน้าของเขายิ้มกว้าง แต่ใบหน้าของพิมกลับดูเศร้าสร้อย
“ทำไมผมถึงทำแบบนี้ไปนะ” ณภัทรพึมพำกับตัวเอง
เขาจำได้ว่า วันที่ถ่ายรูปนั้น พิมเพิ่งจะทะเลาะกับครอบครัวมา เธอร้องไห้เสียใจมาตลอดทาง แต่เมื่อมาถึงสตูดิโอ เธอก็พยายามทำตัวให้เข้มแข็ง
เขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเธอ แต่เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เขาจึงได้แต่ถ่ายรูปเธอไว้เรื่อยๆ หวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะสามารถช่วยเยียวยาความเจ็บปวดนั้นได้
แต่สุดท้าย เขากลับเป็นคนที่ทำให้เธอเจ็บปวดมากกว่าเดิม
ณภัทรปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน
ดาวหลายดวงส่องประกายอยู่บนท้องฟ้า แต่ในความรู้สึกของเขา มันกลับมีเพียงความมืดมิด
เขาได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะสามารถอธิบายทุกสิ่งทุกอย่างให้พิมเข้าใจได้
บางที… บางที เขาอาจจะต้องลองทำอะไรสักอย่าง เพื่อให้เธอได้มองเห็นความทรงจำเหล่านั้นในมุมมองที่แตกต่างออกไป
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดเบอร์โทรศัพท์ของพิม
เสียงรอสายดังขึ้นเรื่อยๆ จนเขาเกือบจะถอดใจ
“ฮัลโหลค่ะ” เสียงของพิมดังขึ้นเบาๆ
“พิมครับ ผมณัฐ” เขาเอ่ยเสียงสั่น “ผม… ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง”
“……”
“ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมทำร้ายคุณ ผมเข้าใจถ้าคุณจะโกรธ หรือจะเกลียดผม”
“……”
“แต่… ผมอยากให้คุณรู้ว่า รูปถ่ายพวกนั้น… มันไม่ใช่แค่รูปถ่ายเฉยๆ นะครับ”
“……”
“มันคือ… ความทรงจำของผมกับคุณ ที่ผมอยากจะเก็บรักษาไว้”
“……”
“ผม… ผมอยากจะลองอธิบายทุกอย่างให้คุณฟังนะครับ ถ้าคุณพอจะให้โอกาสผม”
ณภัทรเงียบรอฟังคำตอบของพิม
“……”
“คุณพิมครับ” เขาเอ่ยซ้ำ
“……”
“พรุ่งนี้… คุณพิมจะว่างไหมครับ”
“……”
“ผมอยากจะไปหาคุณ”
“……”
“ผม… อยากจะเอาอะไรบางอย่างไปให้คุณดู”
“……”
“ขอร้องนะครับพิม”
เสียงเงียบงันดังกลับมาอีกครั้ง ณภัทรหลับตาลง หวังว่าคำขอร้องของเขา จะไม่สูญเปล่าไปกับสายลม
บทสรุปของความสัมพันธ์นี้ จะดำเนินต่อไปอย่างไร
และ “บางอย่าง” ที่ณภัทรจะเอาไปให้พิมดู คืออะไรกันแน่
เรื่องราวของ “ลมรัก ลายฝัน” ยังคงดำเนินต่อไป…
ลมรัก ลายฝัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก