แสงสีทองระยิบระยับของโคมระย้าคริสตัลสาดส่องลงมาบนใบหน้าของแก้ว ทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกจับจ้องจากทุกทิศทุกทาง แต่สายตาของเธอกลับถูกตรึงอยู่ที่ชายหนุ่มตรงหน้า ดนัย ใบหน้าคมคายฉายแววครุ่นคิด ดวงตาคู่สวยทอดมองเธออย่างไม่ลดละ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกุหลาบแดงที่ประดับอยู่รอบกาย ยิ่งขับเน้นบรรยากาศโรแมนติกอันแสนอันตรายให้คุกรุ่นขึ้น
"คุณ...มีอะไรหรือคะ" แก้วเอ่ยถามเสียงเบา พยายามรวบรวมสติที่กำลังเตลิดเปิดเปิง เธอไม่คุ้นเคยกับสายตาแบบนี้ สายตาที่แฝงความปรารถนาอย่างโจ่งแจ้ง ทว่ากลับมีความสงสัยใคร่รู้ปะปนอยู่ด้วย มันทำให้เธอทั้งหวั่นใจและรู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาด
ดนัยยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้บ่งบอกถึงความขบขัน หากแต่เป็นประกายแห่งความมั่นใจและอำนาจ "ผมแค่อยากจะทำความรู้จักคุณ คุณดูแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ในงานนี้" เขาพูดยืดออกไปอีกนิด "คุณ...ชื่ออะไรครับ"
แก้วก้มหน้าเล็กน้อย รู้สึกถึงเลือดที่สูบฉีดขึ้นมาบริเวณใบหน้า "แก้วค่ะ" เธอตอบสั้นๆ
"แก้ว..." ดนัยทวนชื่อนั้นเบาๆ ราวกับกำลังลิ้มรสชาติ "ชื่อเพราะมากครับ เหมาะกับคนที่สวยงามราวกับเพชรที่ถูกเจียระไนอย่างประณีต"
คำชมนั้นทำให้แก้วรู้สึกประหม่าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่ใช่คนที่จะได้รับการยกย่องเช่นนี้ คำหวานที่หลุดออกมาจากปากของคนแปลกหน้า ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย "ขอบคุณค่ะ" เธอพึมพำ
"คุณมากับใครครับ" ดนัยถามต่อ ไม่ยอมปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป
แก้วลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจตอบตามความจริง "มาคนเดียวค่ะ"
"คนเดียว? งั้น...ขอผมเป็นคู่เต้นรำให้คุณคืนนี้ได้ไหมครับ" ดนัยยื่นมือออกไปอย่างนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด
แก้วมองมือที่ยื่นมาอย่างพิจารณา มือที่ดูกำยำ แฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่ง เธอนึกย้อนไปถึงข่าวลือต่างๆ นานาเกี่ยวกับดนัย อดีตนักธุรกิจหนุ่มที่ประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว ทว่าเบื้องหลังนั้นกลับเต็มไปด้วยเรื่องราวที่น่ากังขา แต่ขณะเดียวกัน เธอก็อดใจไม่ไหวที่จะสัมผัสถึงพลังบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา
"ฉัน...ไม่แน่ใจค่ะ" เธอตอบอย่างอ้อมแอ้ม
"ทำไมล่ะครับ" ดนัยก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด จนแก้วสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมผสานกับกลิ่นกายอันอบอุ่นของเขา "ผม...จะทำให้คุณสนุก"
แก้วสูดหายใจลึก พยายามระงับความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนในใจ เธอรู้ดีว่าการตอบตกลงครั้งนี้ อาจนำพาเธอไปสู่สิ่งที่ไม่คาดฝัน แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของเธอกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ไม่สามารถอธิบายได้ "ก็ได้ค่ะ" เธอเอ่ยยอมรับ
ดนัยยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชัยชนะ เขาประคองมือของแก้วไว้อย่างนุ่มนวล นำพาเธอไปสู่ฟลอร์เต้นรำที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย แสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ สาดส่องลงมา ทำให้บรรยากาศยิ่งดูโรแมนติกและน่าค้นหา
จังหวะดนตรีที่ดังขึ้น ปลุกเร้าอารมณ์ให้แก้วรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของดนัย มือของเขากระชับรอบเอวของเธออย่างมั่นคง นำพาเธอเคลื่อนไหวไปตามจังหวะอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองมา
"คุณเต้นสวยมากครับ" ดนัยกระซิบข้างหูแก้ว เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามสะกดอารมณ์บางอย่างเอาไว้
"ขอบคุณค่ะ" แก้วตอบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากร่างกายของดนัย มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่สำหรับเธอ
การเต้นรำดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่แก้วกลับรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มและบทสนทนาอันแสนหวานของดนัย ราวกับเขากำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่าง
เมื่อเพลงจบลง ดนัยยังคงจับมือของแก้วไว้แน่น "ผมอยากจะชวนคุณไปดื่มอะไรเย็นๆ ที่ระเบียงด้านนอก" เขาพูดพร้อมกับดึงเธอให้ออกห่างจากฝูงชน
แก้วพยักหน้าเบาๆ เธอรู้สึกได้ว่านี่คือโอกาสที่เธอจะได้ทำความเข้าใจกับชายหนุ่มผู้นี้ให้มากขึ้น
ระเบียงด้านนอกของคฤหาสน์ ตกแต่งด้วยต้นไม้นานาชนิด และมีแสงจันทร์สีเงินสาดส่องลงมา เป็นบรรยากาศที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัว
"คุณ...มาทำอะไรที่นี่คะ" แก้วเอ่ยถามหลังจากที่ดนัยรินเครื่องดื่มให้เธอ
ดนัยมองไปยังท้องฟ้าอันมืดมิด ก่อนจะหันมาสบตาแก้ว "ผม...เป็นแขกคนหนึ่งของคุณท่านน่ะครับ" เขาเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง "แล้วคุณล่ะครับ มาทำอะไรที่นี่"
แก้วลังเลอีกครั้ง ก่อนจะตอบ "ฉัน...มาทำงานค่ะ"
"ทำงาน?" ดนัยเลิกคิ้ว "งานแบบไหนครับ"
"เป็น...นักแสดงประกอบค่ะ" แก้วตอบตามความจริง "มีคนรู้จักชวนมาให้ลองมาแคสติ้งบทเล็กๆ ในภาพยนตร์ที่จะถ่ายทำที่นี่"
ดนัยพยักหน้าช้าๆ เขากำลังประมวลผลข้อมูลที่แก้วให้มา "ภาพยนตร์?" เขาถามต่อ "น่าสนใจ"
"แล้วคุณ...เป็นนักธุรกิจใช่ไหมคะ" แก้วถามกลับ
"ผม...เคยเป็นครับ" ดนัยตอบ น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความไม่แน่นอน "แต่ตอนนี้...ผมเปลี่ยนบทบาทไปแล้ว"
"เปลี่ยนบทบาท?" แก้วสงสัย "หมายถึงอะไรคะ"
ดนัยหัวเราะเบาๆ "หมายถึง...ตอนนี้ผมกำลังทำในสิ่งที่ผมถนัดมากกว่า"
คำตอบนั้นยิ่งทำให้แก้วสับสน เธอพยายามจะจับประเด็นจากคำพูดของเขา แต่กลับยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกพาเข้าสู่เขาวงกตแห่งความลับ
"ผม...อยากจะชวนคุณไปร่วมงานกับผมครับ" ดนัยพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้แก้วตกใจ
"ร่วมงาน? หมายถึง...ร่วมงานในภาพยนตร์เหรอคะ" แก้วถาม
"ไม่ใช่ครับ" ดนัยส่ายหน้าช้าๆ "ผมกำลังจะเปิดสตูดิโอถ่ายทำแห่งใหม่ และผมต้องการนักแสดงที่มีศักยภาพ...เหมือนอย่างคุณ"
แก้วมองเขาด้วยความประหลาดใจ "แต่ฉัน...ฉันเพิ่งจะมาแคสติ้งบทเล็กๆ เท่านั้นเอง"
"ผมเห็นศักยภาพของคุณตั้งแต่แรกเจอ" ดนัยยืนยัน "คุณมีบางอย่างที่พิเศษ...บางอย่างที่สามารถดึงดูดผู้คนได้"
แก้วรู้สึกถึงความหวังที่ก่อตัวขึ้นในใจ เธอใฝ่ฝันถึงการเป็นนักแสดงมาตลอด แต่ก็ไม่เคยมีโอกาสที่ดีเช่นนี้มาก่อน "แล้ว...งานแบบไหนคะ"
"งานที่จะทำให้คุณมีชื่อเสียง...และมีเงินทองมากมาย" ดนัยยิ้ม "แต่...ก็ต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่าง"
"แลกมาด้วยอะไรคะ" แก้วถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
ดนัยก้าวเข้ามาใกล้แก้วอีกครั้ง ดวงตาของเขาทอประกายลึกลับ "แลกมาด้วย...การยอมรับในสิ่งที่ผมต้องการ"
คำพูดนั้นทำให้แก้วรู้สึกหนาวสะท้าน เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน
"ผมขอเวลา...ให้คุณได้คิด" ดนัยพูดเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้แก้วยืนนิ่งอยู่กับความสับสนและแรงปรารถนาที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ
เช้าวันต่อมา แก้วมาถึงสตูดิโอถ่ายทำตามนัดหมาย เธอเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวที่กว้างขวาง แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัด
"เธอมาแล้วสินะ" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากมุมห้อง "ฉัน...ผู้กำกับ ชาญ"
แก้วหันไปมองตามเสียง พบกับชายวัยกลางคน รูปร่างท้วม ใบหน้าบึ้งตึง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้า แต่ดวงตากลับฉายแววเจ้าเล่ห์
"สวัสดีค่ะ" แก้วกล่าวทักทายอย่างสุภาพ
"นั่งลงสิ" ชาญผายมือไปยังเก้าอี้หน้ากระจก "ฉันจะดูเธอ...ให้เต็มที่"
แก้วรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปทั่วร่าง เธอรู้ดีว่าการเข้ามาในวงการนี้ ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอก็ไม่เคยคิดว่ามันจะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้
ชาญมองแก้วอย่างประเมิน ใบหน้าของเขาฉายแววพอใจ "เธอ...มีแวว" เขาพูดอย่างช้าๆ "แต่...ฉันต้องการมากกว่านั้น"
"มากกว่านั้น...หมายถึงอะไรคะ" แก้วถาม เสียงสั่นเครือ
"หมายถึง...เธอต้องกล้าที่จะ...ทุ่มเททุกอย่าง" ชาญยิ้ม "ทุกอย่าง...ที่ฉันต้องการ"
คำพูดของชาญแฝงไว้ด้วยความหมายสองแง่สองง่าม ทำให้แก้วรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว เธอสัมผัสได้ถึงเกมที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เกมที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม และอาจนำพาเธอไปสู่สิ่งที่ไม่คาดฝัน
"ฉัน...ฉันไม่เข้าใจค่ะ" แก้วพยายามรักษาท่าที
"ไม่เป็นไร...เดี๋ยวฉันจะสอนเธอเอง" ชาญพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ "แต่ก่อนอื่น...เธอต้องพิสูจน์ตัวเองให้ฉันเห็นก่อน"
ชาญยื่นแผ่นบทมาให้แก้ว "อ่านบทนี้...แล้วแสดงมันออกมา...ให้ฉันเห็น...ว่าเธอ...พร้อมแค่ไหน"
แก้วรับแผ่นบทมาอ่าน ใบหน้าของเธอเริ่มซีดเผือด บทที่เธอได้รับนั้น...เป็นฉากที่ค่อนข้างจะ...รุนแรงและเปิดเผยเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการถึง
"ฉัน...ฉันไม่คิดว่าฉันจะแสดงบทนี้ได้ค่ะ" แก้วเอ่ยเสียงสั่น
"แน่ใจนะ" ชาญถาม พลางลูบแก้มของแก้วเบาๆ "ถ้าเธอไม่ทำ...ฉันก็ต้องหาคนอื่น...ที่จะยอมทำ"
แก้วมองใบหน้าของชาญ เธอเห็นความมุ่งร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้น เธอรู้ดีว่าเธอต้องเลือกระหว่างการยอมจำนนต่อสถานการณ์ หรือจะยืนหยัดต่อสู้เพื่อความฝันของเธอ
แต่ในขณะเดียวกัน เสียงของดนัยก็ดังขึ้นมาในหัวของเธอ "แลกมาด้วยการยอมรับในสิ่งที่ผมต้องการ"
แก้วตัดสินใจ หายใจลึกๆ เธอมองชาญด้วยแววตาที่แน่วแน่ "ฉัน...จะลองทำดูค่ะ"
ชาญยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ "ดีมาก...เด็กน้อย"
แก้วรู้ดีว่า การตัดสินใจครั้งนี้ของเธอ จะนำพาเธอไปสู่เส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตราย และอาจเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล...
เธอจะสามารถผ่านพ้นบททดสอบนี้ไปได้หรือไม่? และเบื้องหลังความลับของดนัย กับชาญนั้น...มีอะไรซ่อนอยู่กันแน่?
มนตรามายาใจ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก