กลีบกุหลาบสีแดงก่ำบนถาดเงินยังคงเป็นจุดศูนย์กลางของสายตาแก้ว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นจากชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ดนัย ดวงตาคู่คมของเขากวาดมองสำรวจเธออย่างละเอียด ราวกับกำลังถอดรหัสทุกอณูบนเรือนร่างบอบบางนั้น
“สวยงาม” เสียงทุ้มนุ่มของดนัยดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้ราบเรียบเหมือนครั้งก่อน มันเจือด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แก้วไม่สามารถระบุได้แน่ชัด มันอาจเป็นความชื่นชม ความใคร่ หรือบางทีอาจเป็นเพียงการประเมินค่า
“ขอบคุณค่ะ” แก้วตอบเสียงเบา พยายามบังคับเสียงให้สั่นเครือให้น้อยที่สุด เธอรู้สึกได้ว่าลมหายใจของตัวเองเริ่มติดขัด หัวใจเต้นแรงเป็นจังหวะที่บ้าคลั่งจนน่ากลัว
“คุณแก้ว...คุณกำลังจะบอกอะไรผม หรือว่าคุณกำลังจะให้บางอย่างกับผม” ดนัยเอ่ยถาม มือเรียวยาวของเขายกขึ้นจับถาดเงินขึ้นมาเล็กน้อย เพื่อให้แก้วมองเห็นกุหลาบสีเลือดนั้นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
แก้วก้มหน้ามองกุหลาบอย่างพิจารณา ดอกแล้วดอกเล่า มันช่างงดงามราวกับเป็นผลงานศิลปะ แต่ความงามนั้นกลับแฝงด้วยอันตรายบางอย่าง กุหลาบสีเลือด...มันช่างตรงกับความรู้สึกที่กำลังคุกรุ่นอยู่ในใจของเธอเหลือเกิน
“เปล่าค่ะ” แก้วเอ่ยตอบเสียงแหบพร่า “แค่...รู้สึกว่ามันสวยดี”
ดนัยเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ แต่รอยยิ้มมุมปากของเขากลับกว้างขึ้น “สวยดี...แค่นั้นหรือครับ” เขายังคงจ้องมองใบหน้าของแก้วอย่างไม่ลดละ ราวกับจะควานหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ภายใต้แววตาที่พยายามสงบนิ่งนั้น
“แล้วคุณดนัย...ต้องการให้ฉันบอกอะไรเป็นพิเศษหรือคะ” แก้วถามกลับ พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง
“ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ” ดนัยว่าพลางใช้ปลายนิ้วค่อยๆ ลูบไล้กลีบกุหลาบสีแดงสดอย่างแผ่วเบา “บางที...คุณอาจจะกำลังบอกเป็นนัยว่า...คุณก็เป็นเหมือนดอกกุหลาบดอกนี้”
คำพูดของดนัยทำให้แก้วสะดุ้งเฮือก ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงไปอีกนิด เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครมองทะลุเข้ามาในจิตใจของเธอได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้
“ดอกกุหลาบ...ที่มีความงามซ่อนเร้น...และพร้อมจะแผลงฤทธิ์เมื่อมีใครเข้ามาใกล้” ดนัยว่าต่อ น้ำเสียงของเขาเริ่มมีความเย้ายวนเจือปนมากขึ้น ราวกับกำลังพรรณนาถึงบางสิ่งที่มีค่าและปรารถนา “ผมคิดถูกไหมครับ”
แก้วไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ เธอทำได้เพียงยืนนิ่ง สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วเรือนร่าง ราวกับจะถูกแผดเผาจากสายตาคมกริบของชายหนุ่มตรงหน้า
“คุณ...” แก้วพยายามจะเอ่ยคำบางคำออกมา แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ เธอรู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ไม่สามารถขยับกายหนี หรือแม้แต่จะหลบสายตาคู่นั้นได้
“คุณกำลังลังเล หรือว่ากำลังตื่นเต้น” ดนัยถามต่อ เดินเข้ามาใกล้อีกก้าวหนึ่ง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงปะปนกับกลิ่นกายที่อบอุ่นของเขา ลอยเข้ามาแตะจมูกของแก้ว จนเธอรู้สึกมึนงงไปหมด
“ฉัน...”
“ไม่ต้องพูดหรอกครับ” ดนัยพูดแทรกขึ้นมาอย่างนุ่มนวล แต่แฝงด้วยอำนาจ “ผมรู้ว่าคุณรู้สึกอย่างไร”
แล้วเขาก็ยื่นมือออกไป นิ้วเรียวยาวของเขาค่อยๆ เลื่อนเข้ามาใกล้แก้มของแก้ว ราวกับจะสัมผัส แสงไฟจากโคมระย้าสาดส่องมากระทบ ทำให้ผิวของแก้วดูเรืองรองขึ้นไปอีก
“สวย...สวยมาก” ดนัยกระซิบ พลางค่อยๆ เลื่อนนิ้วเข้ามาใกล้ จนเกือบจะสัมผัสกับผิวแก้มเนียนนุ่มของแก้ว
แก้วหลับตาลงแน่น เธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของดนัยที่เป่ารดลงมาบนใบหน้า ภาพของดอกกุหลาบสีเลือดพลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิดอีกครั้ง มันช่างสวยงาม...และอันตราย
“ผมอยากจะรู้จักคุณให้มากกว่านี้...คุณแก้ว” ดนัยว่า เสียงของเขาเบาลง แต่กลับดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของแก้ว ราวกับเสียงกระซิบจากสวรรค์ หรือไม่ก็จากนรก
“คุณ...” แก้วพยายามจะลืมตาขึ้น แต่เปลือกตาของเธอกลับหนักอึ้ง ราวกับถูกรัดตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด
“ผมจะให้โอกาสคุณ” ดนัยว่า “โอกาสที่จะได้...สำรวจความงามที่ซ่อนเร้นนั้น”
เขายิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะค่อยๆ ดึงมือกลับไป แล้วเดินนำแก้วออกจากบริเวณนั้นไป ทิ้งให้แก้วยืนนิ่ง งงงวยกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น
หลังจากงานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยความลับและเล่ห์เหลี่ยม งานถ่ายแบบครั้งแรกของแก้วก็ถูกกำหนดขึ้นอย่างรวดเร็ว ดนัย ในฐานะผู้จัดการโปรเจกต์ ได้เลือกสตูดิโอที่หรูหราและโอ่อ่าที่สุดแห่งหนึ่งในเมือง เพียบพร้อมไปด้วยอุปกรณ์แสงสีเสียงครบครัน
แก้วมาถึงสตูดิโอตามเวลานัดหมาย เธอสวมชุดที่ทางทีมงานจัดเตรียมไว้ให้ เป็นชุดราตรีสีดำสนิทแนบเนื้อ เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างอย่างพอดิบพอดี ทรงผมถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย เผยลำคอระหง และใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางจนดูสวยสง่า
เธอเดินเข้าไปในห้องแต่งหน้า เห็นทีมงานกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ แสงไฟสว่างจ้า ทำให้เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย
“คุณแก้วค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ” ช่างแต่งหน้าสาวสวยเชิญเธอไปนั่งบนเก้าอี้บาร์ที่หน้ากระจกบานใหญ่
แก้วมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก เธอแทบไม่คุ้นเคยกับตัวเองในชุดนี้ และการแต่งหน้าจัดเต็มเช่นนี้ มันทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่ง...ผู้หญิงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน
“สวยมากค่ะ” ช่างแต่งหน้าเอ่ยชม “คุณมีโครงหน้าที่สวยมากเลยค่ะ”
แก้วยิ้มรับอย่างขวยเขิน เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาอยู่จุดนี้ จุดที่ต้องถูกมอง ถูกประเมินค่าด้วยรูปลักษณ์ภายนอก
ระหว่างที่ช่างแต่งหน้ากำลังบรรจงแต่งหน้าให้ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง
“พร้อมแล้วหรือครับ”
แก้วหันไปมอง เป็นดนัย เขาสวมสูทสีเข้ม ดูสง่างามและทรงอำนาจ สายตาของเขาไล่สำรวจเธออย่างละเอียด ราวกับกำลังประเมินผลงาน
“เกือบเสร็จแล้วค่ะ” ช่างแต่งหน้าตอบ
ดนัยเดินเข้ามาใกล้ ยืนพิงเคาน์เตอร์ข้างๆ แก้ว “คุณดูดีมากเลยครับ...สวยจนน่าหลงใหล”
คำชมของดนัยทำให้แก้วรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า เธอพยายามจะเก็บอาการ แต่ก็อดที่จะยิ้มเขินๆ ไม่ได้
“ขอบคุณค่ะ”
“คุณตื่นเต้นหรือเปล่า” ดนัยถาม มองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอ
“นิดหน่อยค่ะ” แก้วยอมรับ “ไม่เคยถ่ายแบบมาก่อน”
“ไม่ต้องห่วงนะครับ” ดนัยว่า “ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ คอยให้กำลังใจคุณ”
คำพูดของเขาทำให้แก้วรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าคำพูดนั้นมีความหมายแฝงอยู่หรือไม่
หลังจากแต่งหน้าทำผมเสร็จเรียบร้อย ทีมงานก็พาแก้วไปยังเซ็ตถ่ายภาพ
เซ็ตถ่ายภาพถูกจัดไว้อย่างหรูหรา มีฉากหลังเป็นผนังกระจกสีดำขนาดใหญ่ที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ มีพร็อพประกอบเป็นเฟอร์นิเจอร์สไตล์โมเดิร์น และแจกันดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์วางอยู่มุมหนึ่ง
“เอาล่ะครับ คุณแก้ว” ช่างภาพเดินเข้ามาหาเธอ “พร้อมนะครับ”
แก้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ
“ท่าแรกนะครับ” ช่างภาพบอก “ลองยืนพิงผนังกระจกนะครับ...แล้วมองมาที่กล้องตรงๆ”
แก้วทำตามคำสั่ง เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบของกระจกที่สัมผัสกับแผ่นหลัง ชุดราตรีสีดำของเธอดูตัดกับฉากหลังสีดำอย่างลงตัว ทำให้เรือนร่างของเธอโดดเด่นขึ้นมา
“ดีมากครับ...เยี่ยมเลย” ช่างภาพชื่นชม
“ต่อไปนะครับ...ลองเอามือข้างหนึ่งทาบที่หน้าอกนะครับ...แล้วค่อยๆ ปลดสายเสื้อออกทีละข้างนะ”
แก้วชะงักไปเล็กน้อย การปลดสายเสื้อออกนั้น...มันเป็นอะไรที่เกินความคาดหมายของเธอ
“เอ่อ...ขอโทษนะคะ” แก้วเอ่ยเสียงแผ่ว “ต้องขนาดนั้นเลยหรือคะ”
ดนัยซึ่งยืนคุมอยู่ไม่ไกล เดินเข้ามาใกล้ “มันเป็นส่วนหนึ่งของคอนเซ็ปต์นะครับคุณแก้ว...เพื่อสื่อถึงความเปราะบางและความเย้ายวนในเวลาเดียวกัน”
น้ำเสียงของดนัยราบเรียบ แต่แก้วกลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง เธอจำได้ว่าในงานเลี้ยง เขาเคยบอกว่าเขาจะให้โอกาสเธอ...โอกาสที่จะได้สำรวจความงามที่ซ่อนเร้น
แก้วตัดสินใจทำตาม เธอค่อยๆ เลื่อนมือไปที่สายเสื้อด้านหนึ่ง แล้วค่อยๆ ดึงมันลงอย่างช้าๆ เผยให้เห็นหัวไหล่เนียนขาวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ชุดราตรี
แสงไฟสาดส่องมาที่ไหล่ของเธอ ทำให้ดูมีเสน่ห์เย้ายวนอย่างประหลาด
“สวยครับ...สวยมาก” ช่างภาพเอ่ยชม “ลองเอามืออีกข้างหนึ่ง...ลูบไล้ลำคอเบาๆ นะครับ”
แก้วทำตามอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วเรือนร่าง สายตาของเธอกวาดมองไปทั่วสตูดิโอ และไปหยุดอยู่ที่ดนัยที่ยืนมองเธออยู่
ดนัยกำลังมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มันมีความปรารถนาเจือปนอยู่ แต่ก็มีบางอย่างที่ดูเหมือนการควบคุม
“ต่อไปนะครับ...ลองหันข้างเล็กน้อยนะครับ...แล้วค่อยๆ โน้มตัวไปข้างหน้า...แอ่นหลังนิดหนึ่งนะครับ”
แก้วทำตามทุกอย่างที่ช่างภาพบอก เธอพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด แม้ว่าการกระทำเหล่านั้นจะทำให้เธอรู้สึกประหม่าและอายก็ตาม
“เยี่ยมมากครับ! สุดยอดเลย” ช่างภาพเอ่ยอย่างพอใจ “ตอนนี้...ลองยืนขึ้นตรงๆ นะครับ...แล้วมองมาที่กล้อง...ด้วยสายตาที่พร้อมจะ...ขย้ำทุกอย่างที่ขวางหน้า”
แก้วพยายามปรับสีหน้าให้ดูแข็งกร้าว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความสั่นสะท้านภายใน
“สายตาของคุณ...มันดูเศร้าเกินไปครับ” ช่างภาพบอก “ลองมองแบบ...มั่นใจ...และมีอำนาจมากกว่านี้”
แก้วพยายามปรับสายตาอีกครั้ง เธอคิดถึงคำพูดของดนัย...คำพูดที่ว่าเธอเปรียบเหมือนดอกกุหลาบสีเลือด ที่พร้อมจะแผลงฤทธิ์เมื่อมีใครเข้ามาใกล้
เธอค่อยๆ ปรับสายตาให้คมกริบขึ้น ราวกับจะสะกดทุกสายตาที่มองมา
“ดีครับ! ใช่เลย!” ช่างภาพร้องออกมาด้วยความพอใจ “นั่นแหละ! สุดยอด!”
แก้วรู้ดีว่าภาพถ่ายที่ออกมา จะต้องเต็มไปด้วยความเย้ายวนและอันตราย...ความงามที่แฝงด้วยคมเขี้ยว
เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงเข้าไปในโลกแห่งมายา ที่ซึ่งทุกอย่างถูกจัดฉากขึ้นมาอย่างประณีต...และเธอก็เป็นเพียงตัวหมากในเกมของใครบางคน
ขณะที่เธอกำลังอินไปกับบทบาทที่ได้รับ เธอก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่มุมห้อง...มันคือแจกันดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ ที่วางอยู่ตรงนั้น
ดอกลิลลี่สีขาว...มันช่างตรงกันข้ามกับชุดราตรีสีดำของเธอ และความรู้สึกเร่าร้อนที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายใน
ดอกลิลลี่สีขาว...สัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์...และความตาย...
ความคิดนั้นทำให้แก้วรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว เธอไม่แน่ใจว่าเธอมาอยู่ตรงนี้เพื่ออะไรกันแน่...และใครกันแน่ที่เป็นผู้ควบคุมเกมนี้อยู่
การถ่ายทำดำเนินต่อไปอย่างเข้มข้น แต่ในใจของแก้ว กลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ยังไร้คำตอบ
เธอเหลือบมองไปที่ดนัยอีกครั้ง เขาเพียงยืนนิ่ง สังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่าง...บางสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้
แก้วรู้สึกได้ถึงความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา...ความอันตรายที่อาจจะแฝงตัวอยู่ในทุกอณูของสตูดิโอแห่งนี้...และอาจจะแฝงตัวอยู่ในตัวของดนัยเองด้วย
เธอจะรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปอย่างไร...และเธอจะสามารถหลุดพ้นจากมนตรามายาใจของดนัยได้หรือไม่...
ทุกอย่างยังคงเป็นปริศนา...ที่รอการไข...
มนตรามายาใจ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก