กลีบกุหลาบสีแดงก่ำบนถาดเงินยังคงเป็นจุดศูนย์กลางของสายตาแก้ว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นจากชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ดนัย ดวงตาคู่คมของเขากวาดมองสำรวจเธออย่างละเอียด ราวกับกำลังประเมินค่าของวัตถุมีค่าที่เขาเพิ่งค้นพบ สายตาที่เคยเย็นชาเมื่อครู่ บัดนี้ฉายแววบางอย่างที่แก้วอ่านไม่ออก มันเป็นประกายของความสนใจใคร่รู้ หรือเป็นเพียงกลอุบายทางการตลาดของนักธุรกิจผู้ชาญฉลาดกันแน่
“กลีบกุหลาบสวยงามนะครับ” เสียงทุ้มต่ำของดนัยดังขึ้น ทำลายความเงียบที่คุกรุ่นระหว่างพวกเขา “แต่ผมว่ามันยังขาดบางสิ่งไป”
แก้วกระพริบตาปริบๆ “ขาดอะไรคะ” น้ำเสียงของเธอแฝงความสงสัย
“ขาดผู้ที่จะมอบมันให้ด้วยใจจริง” ดนัยยิ้มบางๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูเจ้าเล่ห์มากกว่าอบอุ่น “และขาดโอกาสที่จะได้ประดับประดาอยู่บนเรือนร่างอันงดงาม”
คำพูดนั้นเหมือนมีมนต์สะกด ร่างกายของแก้วตอบสนองต่อสัมผัสที่มองไม่เห็นนั้นอย่างฉับพลัน หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว ความรู้สึกประหม่าที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อนกับใคร ลอยเข้ามาท่วมท้น
“คุณ…” แก้วกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ถูกดนัยขัดจังหวะ
“ผมชื่อดนัยครับ” เขาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ โดยไม่รอให้แก้วต้องถาม “และคุณคือ…?”
“แก้วค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิง
“แก้ว… ชื่อมีความหมายดีนะครับ” ดนัยพยักหน้าช้าๆ “เหมือนกับเครื่องประดับที่งดงาม ยิ่งได้เจียระไน ก็ยิ่งเปล่งประกาย”
คำเปรียบเปรยนั้นทำให้แก้วรู้สึกเหมือนถูกตีแผ่ทุกซอกทุกมุม ราวกับเขาเห็นทะลุเข้าไปในจิตใจ เธอพยายามกลั้นลมหายใจ เก็บอาการเขินอายไม่ให้แสดงออกมามากเกินไป
“คุณ… เป็นเจ้าของงานเลี้ยงนี้หรือคะ” แก้วถาม พยายามเบี่ยงประเด็น
“เป็นเพียงผู้ร่วมงานเฉยๆ ครับ” ดนัยตอบ “แต่ถ้างานเลี้ยงนี้มีคุณ ผมก็อยากจะมอบมันให้เป็นของเรา”
“ของเรา?” แก้วเลิกคิ้ว “คุณหมายถึง… กลีบกุหลาบพวกนี้?”
“ไม่ใช่แค่กลีบกุหลาบครับ” ดนัยก้าวเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายอันอบอุ่นของเขาโชยมาแตะจมูกแก้ว “แต่หมายถึงโอกาส… โอกาสที่เราจะได้ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น”
แก้วรู้สึกได้ว่าแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นกำลังกระชับเข้ามาเรื่อยๆ ดนัยยืนอยู่ใกล้เสียจนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา ดวงตาคู่คมของเขากวาดมองสำรวจเธออีกครั้ง คราวนี้สายตาไม่ได้มีเพียงความใคร่รู้ แต่แฝงแววบางอย่างที่ลึกล้ำกว่านั้น เป็นประกายที่ทำให้หัวใจของแก้วเต้นระรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความกลัว ความตื่นเต้น และความปรารถนาที่ก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด
“คุณ… ดูเหมือนจะมีความมั่นใจในตัวเองมากนะครับ” แก้วเอ่ย พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ
“ผมเพียงแค่รู้ว่าสิ่งที่ผมต้องการ… ผมมักจะได้มันมาเสมอ” ดนัยยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มนั้นมีความเป็นเจ้าของแฝงอยู่ “และตอนนี้… ผมต้องการทำความรู้จักกับคุณให้มากขึ้น”
เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบกลีบกุหลาบสีแดงก่ำขึ้นมาหนึ่งกลีบอย่างแผ่วเบา จากนั้น เขาค่อยๆ นำมันมาวางลงบนอกเสื้อของแก้ว เหนือหัวใจที่เต้นโครมครามอย่างไม่เป็นจังหวะ การสัมผัสเพียงแผ่วเบาของปลายนิ้วเขากับเนื้อผ้า ทำให้แก้วรู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่าง
“นี่คือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากผมครับ” ดนัยกระซิบข้างหูแก้ว เสียงแหบพร่าของเขาทำให้แก้วขนลุกซู่ “เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจว่า… โอกาสครั้งนี้ ไม่ควรปล่อยให้หลุดลอยไป”
แก้วยืนนิ่งงัน เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรต่อท่าทีที่ตรงไปตรงมาและแฝงความเร่าร้อนของดนัย การเผชิญหน้ากับเขาในงานเลี้ยงหรูหราที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายเช่นนี้ กลับให้ความรู้สึกที่ใกล้ชิดและอันตรายกว่าที่เธอคาดคิด
“ผมขอตัวก่อนนะครับ” ดนัยเอ่ย พร้อมกับผงกศีรษะเล็กน้อย “หวังว่าเราจะได้พบกันอีก… แก้ว”
เขาเดินจากไป ทิ้งให้แก้วยืนอยู่กับกลีบกุหลาบสีแดงก่ำที่ประดับอยู่บนอกเสื้อ และความรู้สึกปั่นป่วนในหัวใจที่ยังคงคุกรุ่น
หลายวันต่อมา แก้วพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในสตูดิโอถ่ายทำแห่งหนึ่ง แสงไฟสว่างจ้าสาดส่องลงมา ทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว ชุดที่เธอสวมใส่เป็นชุดราตรีสีดำสนิท เน้นสัดส่วนที่เย้ายวนของเรือนร่าง อกอวบอิ่มถูกเน้นด้วยการผ่าที่ลึกพอดี ทำให้มองเห็นเนินอกที่อิ่มเอิบได้อย่างชัดเจน ชุดกระโปรงยาวกรอมเท้า เผยให้เห็นเรียวขาที่เนียนสวยเมื่อเธอขยับตัว
“สวยมากค่ะคุณแก้ว” เสียงของช่างแต่งหน้าดังขึ้น “ดิฉันว่าลุคนี้จะทำให้คุณดนัยต้องตะลึงแน่ๆ”
คำว่า “คุณดนัย” ทำเอาแก้วชะงักไปชั่วขณะ ตั้งแต่วันที่งานเลี้ยง เธอก็ไม่เคยพบเขาอีกเลย แต่ภาพใบหน้าคมเข้ม สายตาที่ลุ่มลึก และคำพูดที่แฝงนัยของเขากลับวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอไม่ขาดสาย
“ฉัน… เป็นแค่นางแบบนะคะ” แก้วตอบ พยายามเก็บความรู้สึกที่แปรปรวน “คุณดนัยจะตะลึงหรือไม่ตะลึง… มันก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน”
“โอ้โห… ปากแข็งจังเลยนะคะ” ช่างแต่งหน้าหัวเราะคิกคัก “แต่สายตาคุณแก้วบอกอย่างอื่นค่ะ”
แก้วไม่ตอบ เธอรู้ดีว่าสายตาของเธออาจกำลังบ่งบอกอะไรบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนเร้นไว้ การที่เธอตกลงรับงานถ่ายแบบนี้ ก็เพราะรู้ว่าใครคือผู้กำกับโครงการนี้ และใครคือคนที่เธอต้องเผชิญหน้าด้วย
เสียงเคาะประตูห้องแต่งตัวดังขึ้น “แก้ว… พร้อมหรือยัง”
เป็นเสียงของทีมงานคนหนึ่ง แก้วสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ
“พร้อมแล้วค่ะ” เธอตอบ
เมื่อก้าวออกจากห้องแต่งตัว แก้วก็พบกับเขา ดนัยยืนรออยู่ไม่ไกล สายตาคู่คมของเขากวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่เคยเย็นชาในวันนั้น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความพอใจ ราวกับกำลังชื่นชมผลงานชิ้นโบว์แดง
“สมแล้วที่รอคอย” ดนัยเอ่ย เสียงทุ้มต่ำของเขาดังก้องอยู่ในโสตประสาทของแก้ว “สวย… เกินกว่าที่ผมจะจินตนาการได้เสียอีก”
แก้วรู้สึกราวกับถูกแผดเผาจากสายตาของเขา เธอรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็พยายามเชิดหน้าขึ้น สบตากับเขาอย่างท้าทาย
“ฉันมาทำงานค่ะ คุณดนัย” แก้วบอก “อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยากไปกว่านี้เลย”
“ผมไม่เคยทำให้เรื่องยุ่งยากหรอกครับ… แก้ว” ดนัยยิ้มมุมปาก “ผมเพียงแค่ทำให้มัน… น่าสนใจขึ้นเท่านั้นเอง”
เขาเดินเข้ามาใกล้แก้วมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอในระยะกระชั้นชิด กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยยังคงแตะจมูกเธอ ทำให้เธอรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยมนต์เสน่ห์
“วันนี้… คุณคือผู้หญิงที่ผมต้องการจะถ่ายทอดออกมา” ดนัยกระซิบเสียงแหบพร่า “และผมเชื่อว่า… คุณจะสามารถทำให้ภาพถ่ายนี้… มีชีวิตชีวาได้อย่างที่ผมต้องการ”
เขายื่นมือมาสัมผัสแก้มของแก้วอย่างแผ่วเบา การสัมผัสที่อ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยอำนาจ ทำให้แก้วรู้สึกราวกับกำลังจะละลายไปกับปลายนิ้วของเขา
“พร้อมหรือยัง… นางแบบของผม” ดนัยเอ่ยถาม ดวงตาคู่คมของเขาสบประสานกับดวงตาของแก้ว ราวกับกำลังสื่อสารกันด้วยภาษารักที่ซับซ้อน
แก้วไม่รู้จะตอบอะไร เธอเพียงแค่พยักหน้าช้าๆ ในขณะที่หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะทะลุออกมานอกอก
“ดี… งั้นเรามาเริ่มกันเลย” ดนัยเอ่ย ก่อนจะจับมือของแก้วเบาๆ และพาเธอไปยังฉากถ่ายทำที่เตรียมไว้
แสงไฟสว่างจ้าทำให้แก้วต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย แต่เมื่อเธอปรับสายตาได้ เธอก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนแท่นหมุนขนาดใหญ่ ท่ามกลางฉากหลังที่ตกแต่งอย่างหรูหราและลึกลับ
“เอาล่ะ… แก้ว” ดนัยยืนอยู่เบื้องหลังกล้อง “คุณรู้ใช่ไหมว่าผมต้องการอะไร”
แก้วสูดลมหายใจลึก “ฉันรู้… ค่ะ”
“ดี” ดนัยยิ้ม “เพราะผมอยากเห็น… ความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในตัวคุณ… ปลดปล่อยออกมา”
เขาเริ่มออกคำสั่งในการโพสท่าต่างๆ ท่าที่เน้นส่วนเว้าส่วนโค้ง ท่าที่เผยให้เห็นความเย้ายวนที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน ท่าที่แฝงไปด้วยความเซ็กซี่แบบหญิงสาว
“อีกนิด… ปล่อยให้ตัวเองรู้สึก… อ่อนไหว” เสียงของดนัยดังขึ้น “อย่ากลัว… ที่จะแสดงออกมา”
แก้วทำตามคำสั่งของเขา พยายามปลดปล่อยตัวเองให้เข้าถึงบทบาท แต่ทุกครั้งที่สายตาของเธอสบเข้ากับสายตาของดนัยที่มองผ่านเลนส์กล้อง เธอก็รู้สึกราวกับกำลังถูกเขาอ่านทุกอณูของร่างกาย
“สวยมาก… แก้ว” ดนัยกล่าว “แต่ผมอยากเห็นมากกว่านี้… ผมอยากเห็น… ความลับของคุณ”
คำว่า “ความลับ” ทำให้แก้วสะดุ้งเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าดนัยกำลังพยายามดึงเอาบางสิ่งบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าแค่ความสวยงามภายนอกออกมา
“คุณ… รู้จักฉันดีแค่ไหนคะ” แก้วถาม พยายามตั้งรับ
“ผมกำลังเรียนรู้… และผมชอบสิ่งที่ผมกำลังเรียนรู้นะครับ” ดนัยตอบ “คุณมีความน่าค้นหา… แก้ว… และผมชอบความน่าค้นหาของคุณ”
เขาเดินเข้ามาหาแก้วอีกครั้ง ยืนอยู่ข้างๆ เธอ และค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามลำคอของเธออย่างแผ่วเบา
“คุณรู้ไหม… ว่าคุณกำลังทำให้ผม… หลงใหล” ดนัยกระซิบข้างหูแก้ว เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย “ผมอยากสัมผัส… คุณมากกว่านี้”
การสัมผัสที่อ่อนโยนแต่เร่าร้อน ทำให้แก้วรู้สึกราวกับกำลังจะถูกดูดกลืนเข้าไปในมนต์มายาของเขา เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่การถ่ายแบบธรรมดา แต่เป็นการเล่นเกมแห่งความปรารถนาที่ดนัยเป็นผู้กำหนด
“คุณ… กำลังเล่นกับไฟนะ” แก้วเอ่ย เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
“ผมชอบเล่นกับไฟ… โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… ถ้ามันสวยงามเหมือนคุณ” ดนัยยิ้ม ดวงตาของเขาส่องประกาย ราวกับจะท้าทายให้แก้วเล่นเกมนี้ไปกับเขา
“และคุณ… ก็พร้อมที่จะไหม้ไปกับมัน… ใช่ไหม… แก้ว”
คำถามของดนัยลอยอยู่ในอากาศ ท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้า และความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรงในใจของแก้ว เธอมองสบตาเขา รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน ราวกับกลีบกุหลาบสีแดงก่ำที่เคยประดับอยู่บนอกเสื้อในวันนั้น กำลังจะเบ่งบานอีกครั้ง… แต่ครั้งนี้… มันจะเบ่งบานอยู่ภายในใจของเธอเอง
…ถึงเวลาแล้วหรือยัง… ที่เธอจะยอมรับ… มนตรามายาใจ… ที่กำลังครอบงำเธอ…
(จะติดตามตอนต่อไปได้ใน ตอนที่ 22 — บทสนทนาของเงา)
มนตรามายาใจ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก