ตอนที่ 26 — เปลวไฟที่คุระอุในดวงตา

กลีบกุหลาบสีแดงก่ำบนถาดเงินยังคงเป็นจุดศูนย์กลางของสายตาแก้ว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นจากชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ดนัย ดวงตาคู่คมของเขากวาดมองสำรวจเธออย่างละเอียด ราวกับกำลังจะล่วงรู้ความลับที่ซ่อนอยู่ในทุกอณูของร่างกาย

“คุณแก้ว... ดูเหมือนว่าคืนนี้คุณจะสวยเป็นพิเศษนะครับ”

น้ำเสียงทุ้มนุ่มของดนัยดังลอดผ่านเสียงอึกทึกของงานเลี้ยงเข้ามาสัมผัสโสตประสาทของแก้วอย่างจัง มันไม่ใช่คำชมธรรมดา ‌แต่มันเต็มไปด้วยความหมายซ่อนเร้นที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ เธอรู้สึกราวกับถูกปาฏิหาริย์แห่งมนตรามายาใจเล่นงานเข้าเสียแล้ว

“คุณดนัย... ก็ดูดีไม่เบาเหมือนกันค่ะ” แก้วตอบกลับไป พยายามซ่อนความประหม่าภายใต้รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก สายตาของเธอกวาดมองไปยังชุดสูทสีเข้มของเขา ที่ตัดเย็บอย่างประณีต ​รับกับเรือนร่างสูงสง่าของเขาได้อย่างลงตัว มันเป็นภาพที่น่าจับตามองยิ่งนัก

“คุณแก้ว... ไม่คิดจะชิมของหวานที่ผมเตรียมไว้ให้บ้างหรือครับ” ดนัยก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาหดสั้นลงจนแก้วสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่ผสมผสานกับกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา มันเป็นกลิ่นที่เย้ายวนจนทำให้เธอรู้สึกมึนเมา

“ของหวาน... ค่ะ” ‍แก้วพยักหน้าเบาๆ “แต่... ตอนนี้ดูเหมือนว่าสายตาของฉันจะถูกจับจ้องด้วยบางสิ่งที่น่าสนใจกว่านั้นนะคะ” เธอแกล้งเอ่ย เหน็บแนมไปถึงแววตาของเขาที่ยังคงจ้องมองเธอไม่วางตา

มุมปากของดนัยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่แฝงด้วยความท้าทาย “บางสิ่งที่น่าสนใจกว่า... งั้นหรือครับ? ‌ผมหวังว่าคุณแก้วจะไม่หมายถึงความลับดำมืดที่ซ่อนอยู่ในงานเลี้ยงอันหรูหราแห่งนี้หรอกนะครับ”

ประโยคนั้นทำเอาแก้วสะอึกไปเล็กน้อย เธอรู้ดีว่างานเลี้ยงนี้ไม่ใช่แค่การรวมตัวของคนมีอันจะกิน แต่มันคือสมรภูมิแห่งอำนาจ ความแค้น และผลประโยชน์ที่ซับซ้อน ดนัยเองก็เป็นส่วนหนึ่งของสมรภูมินั้น เขาเป็นที่รู้กันดีว่าเป็นคนที่มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา

“ความลับ... ไม่มีอะไรที่น่าสนใจเท่ากับความจริงนะคะ ‍คุณดนัย” แก้วพยายามปัดคำพูดของเขาออกไป “และบางครั้ง... ความจริงก็อาจจะอันตรายกว่าความลับที่ซ่อนเร้นเสียอีก”

“อันตราย... ใช่ครับ” ดนัยมองลึกเข้าไปในดวงตาของแก้ว แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกสั่นสะท้าน “บางที... ​สิ่งที่อันตรายที่สุด อาจจะเป็นสิ่งที่น่าหลงใหลที่สุดก็เป็นได้”

บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาราวกับถูกตัดขาดจากเสียงอึกทึกของงานเลี้ยง กลายเป็นโลกใบเล็กๆ ที่มีเพียงพวกเขา สองคน ดนัยก้าวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน แก้วเงยหน้ามองเขา หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก

“คุณดนัย... ​กำลังจะบอกอะไรฉันคะ” เสียงของแก้วสั่นเครือเล็กน้อย

“ผมกำลังจะบอกว่า... บางครั้ง การปล่อยให้ความรู้สึกนำพาก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป” ดนัยกระซิบข้างหูแก้ว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาสาดซ่านไปทั่วใบหน้าของเธอ “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ​เมื่อความรู้สึกนั้นนำพาเราไปสู่สิ่งที่เราปรารถนา”

แก้วรู้สึกราวกับถูกสะกด ร่างกายของเธอชาดิก ปล่อยให้สายตาของดนัยกวาดมองสำรวจเธออย่างไม่ปิดบัง เขาไม่ได้แสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง แต่มันคือการสำรวจที่ลึกซึ้งกว่านั้น ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงแก่นแท้ของเธอ

“ความปรารถนา... ของคุณดนัยคืออะไรคะ” เธอเอ่ยถามออกไปอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังเดินเข้าสู่กับดักอันตราย

“ความปรารถนา... ของผม...” ดนัยหยุดไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ “คือการได้เห็นความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของคุณแก้ว... ชัดเจนยิ่งขึ้น”

คำพูดนั้นราวกับกุญแจที่ไขประตูสู่บางสิ่งบางอย่างที่แก้วเองก็ไม่กล้าเปิดเผย แม้แต่กับตัวเอง เมื่อได้ยินดังนั้น เธอก็รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นไปทั่วใบหน้า

“คุณดนัย... ช่างเป็นคนที่พูดจา... น่าสนใจเสมอ” แก้วพยายามหาคำพูดมาอธิบายความรู้สึกที่เกิดขึ้น เธอรู้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในมนตรามายาของชายผู้นี้อย่างจัง

“น่าสนใจ... หรือครับ” ดนัยหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยเสน่ห์ “ผมว่า... คุณแก้วต่างหากที่น่าสนใจกว่ามาก... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ในยามที่กลีบกุหลาบสีแดงก่ำ... ยังคงอยู่ในมือของคุณ”

เขากล่าวเน้นคำว่า "กลีบกุหลาบสีแดงก่ำ" ซึ่งทำให้แก้วรู้สึกได้ทันทีว่าเขากำลังพูดถึงบางสิ่งที่มากกว่าแค่ดอกไม้ ดนัยรู้ดีถึงเบื้องหลังของกลีบกุหลาบนั้น และเขาก็รู้ว่ามันมีความหมายอย่างไรสำหรับเธอ

“คุณดนัย... รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยหรือคะ” แก้วถาม พยายามซ่อนความตกใจ

“ผมรู้... ทุกอย่างเกี่ยวกับงานเลี้ยงนี้... และผมก็รู้... ว่าคุณแก้วกำลังตามหาอะไร” ดนัยตอบ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “แต่บางที... สิ่งที่คุณกำลังตามหา... อาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่... แต่อยู่ที่อื่น... ที่ใกล้กว่า... ที่คุณคิดไม่ถึง”

คำพูดของเขาทำให้แก้วยิ่งสับสน เธอไม่เข้าใจว่าเขาต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ หรือว่าเขาพยายามจะชี้นำเธอไปสู่ทิศทางใดทิศทางหนึ่ง

“คุณดนัย... โปรดอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหมคะ”

“ความชัดเจน... เป็นสิ่งที่เราจะค่อยๆ ค้นพบไปด้วยกัน... คุณแก้ว” ดนัยยื่นมือข้างหนึ่งออกมา นิ้วเรียวยาวของเขาค่อยๆ เลื่อนไปแตะที่กลีบกุหลาบสีแดงก่ำในมือของแก้วอย่างแผ่วเบา “บางที... กุหลาบดอกนี้... ก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้น... ของเส้นทางที่เราจะต้องเดินต่อไป”

เมื่อปลายนิ้วของดนัยสัมผัสกลีบกุหลาบ แก้วก็รู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งแล่นไปทั่วร่างกาย มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งแปลกใหม่และเย้ายวนในคราวเดียวกัน ราวกับว่าทุกสัมผัสของเขาคือมนตราที่กำลังปลุกบางสิ่งบางอย่างในตัวเธอให้ตื่นขึ้น

“คุณดนัย... ทำแบบนี้... ไม่กลัวใครเห็นหรือคะ” แก้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ใครเห็น... ก็คงจะมองว่า... เรากำลังพูดคุยกันอย่างสุภาพ... ในงานเลี้ยงอันหรูหรา” ดนัยยิ้มมุมปาก “แต่หากใครมองลึกกว่านั้น... เขาก็จะเห็น... ว่าเรากำลังทำอะไรบางอย่างที่... น่าสนใจยิ่งกว่า... การพูดคุยธรรมดา”

เขาค่อยๆ เลื่อนมือของแก้วที่ถือกลีบกุหลาบเข้ามาใกล้ใบหน้าของตนเอง สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของกุหลาบนั้น ดวงตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่แก้ว ราวกับจะสื่อสารบางอย่างโดยไม่ต้องใช้คำพูด

“กลิ่นหอมของกุหลาบดอกนี้... ช่างเย้ายวน... แต่กลิ่นหอมของคุณแก้ว... เย้ายวนยิ่งกว่า” เขาเอ่ยชมอย่างตรงไปตรงมา จนแก้วรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ผ่าวขึ้นมาที่ใบหน้าอีกครั้ง

“คุณดนัย... อย่าพูดจา... กำกวมนักเลยค่ะ”

“ผมไม่เคยพูดจา... กำกวม... กับผู้หญิงที่ผมสนใจ” ดนัยตอบ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้น “และตอนนี้... ผมกำลังสนใจคุณแก้ว... เป็นอย่างมาก”

เขาปล่อยมือจากกลีบกุหลาบของแก้ว แต่กลับเอื้อมมือไปสัมผัสที่ข้อมือของเธอเบาๆ การสัมผัสนั้นไม่ได้รุนแรง แต่กลับทรงพลังจนทำให้แก้วรู้สึกราวกับถูกตรึงไว้

“คุณแก้ว... วันนี้... คุณจะไปกับผมไหม”

คำถามนั้นทำเอาแก้วอึ้งไป เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะเอ่ยปากชวนเธอไปไหนมาไหนในทันทีทันใดเช่นนี้

“ไป... ไปกับคุณ... ที่ไหนคะ”

“ที่ที่... เราจะได้พูดคุยกัน... อย่างเปิดอก... โดยไม่มีใครรบกวน” ดนัยตอบ ดวงตาของเขามีประกายที่ทั้งอ่อนโยนและแข็งกร้าวในเวลาเดียวกัน “ที่ที่... เราจะได้สำรวจ... ความรู้สึกที่ซ่อนเร้น... ของกันและกัน”

แก้วรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังยืนอยู่บนปากเหว ทุกคำพูดของดนัยคือการชักชวนที่อันตราย แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เย้ายวนจนยากจะปฏิเสธ เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นความปรารถนาที่ก่อตัวขึ้นในตัวเธอเอง มันคือความปรารถนาที่จะค้นหาคำตอบที่ดนัยมอบให้

“แต่... งานเลี้ยงนี้...”

“งานเลี้ยงนี้... ยังอีกยาวไกล” ดนัยตัดบท “และผมเชื่อว่า... ความสนุกที่แท้จริง... กำลังจะเริ่มต้นขึ้น... หลังจากที่ผมได้พาคุณแก้ว... ออกไปจากที่นี่”

เขากระชับมือที่ข้อมือของเธอเบาๆ “คุณแก้ว... จะให้โอกาสผม... ได้มอบความสุข... ที่มากกว่า... แค่กลีบกุหลาบ... ให้คุณ... ได้ไหมครับ”

ดวงตาคู่คมของดนัยทอประกายแห่งความคาดหวัง ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจของแก้ว เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้อาจจะนำพาเธอไปสู่เส้นทางที่เธอเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้

“คุณดนัย...” แก้วเอ่ยชื่อเขาเบาๆ “คุณแน่ใจหรือคะ... ว่าเราควรจะทำแบบนี้”

“ผมแน่ใจ... ว่าผมต้องการคุณแก้ว... อยู่ข้างกายผม... ในคืนนี้” ดนัยตอบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ “แล้วคุณแก้ว... ล่ะครับ... ต้องการผม... หรือไม่”

คำถามนั้นดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของแก้ว มันคือคำถามที่เธอต้องตอบด้วยหัวใจ ไม่ใช่สมอง เธอกลอมหน้าลงช้าๆ พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี

“ฉัน... ก็... ต้องการคุณดนัย... เหมือนกันค่ะ”

คำตอบของแก้วดังก้องอยู่ในหูของเธอเอง และดูเหมือนจะดังก้องไปถึงดวงตาของดนัยเช่นกัน รอยยิ้มที่มุมปากของเขากว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

“เยี่ยมมากครับ... คุณแก้ว” ดนัยคลายมือออกจากข้อมือของแก้ว แต่กลับยื่นมืออีกข้างไปโอบเอวของเธอเบาๆ “งั้น... เราไปกันเลยดีไหมครับ”

แก้วพยักหน้า ร่างกายของเธอราวกับถูกสะกดด้วยมนตราของดนัย เธอปล่อยให้เขาจูงมือเธอออกจากกลุ่มผู้คน คล้อยตามการนำพาของเขาไปสู่บางสิ่งที่มองไม่เห็น

เมื่อพวกเขาเดินผ่านฝูงชน ดนัยกระซิบข้างหูแก้ว “คืนนี้... คุณจะได้รู้... ว่ากลีบกุหลาบสีแดงก่ำ... เป็นเพียงสีสัน... ที่ทำให้เห็น... ว่ามนตรามายาใจ... ของเรา... มันลึกซึ้ง... และร้อนแรง... เพียงใด”

แก้วได้แต่หลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกของเขาโอบอุ้มเธอไป เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะพาเธอไปทางไหน แต่ในค่ำคืนนี้... เธอเลือกที่จะเชื่อในมนตราที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับดนัย... ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากกลีบกุหลาบสีแดงก่ำ... กำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่ไฟปรารถนาที่ร้อนแรงยิ่งกว่า...