ตอนที่ 4 — เงาในตรอกลวงตา

แสงตะวันยามเช้าที่ลอดผ่านม่านหมอกหนาทึบ พยายามสาดส่องลงมายังตรอกแคบๆ แห่งกรุงศรีวิไล แต่ดูเหมือนว่ามันไม่สามารถทำลายความมืดมิดที่คุกคามจิตใจของพยัคฆ์ได้เลย เสียงหอนของสุนัขจรจัดที่เคยดังแว่วมาแต่ไกล บัดนี้กลับเงียบสงัดราวกับถูกกลืนกินไปกับความเงียบงันอันน่าขนลุก ไพร หรือที่ผู้คนในมุมมืดของเมืองหลวงเรียกขานว่า ‌"พยัคฆ์" ยืนนิ่งสงบอยู่กลางตรอก คล้ายรูปปั้นที่แกะสลักจากหินผา ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ทุกการเคลื่อนไหว ทุกเสียงที่เล็ดลอดเข้ามา ล้วนถูกประมวลผลอย่างรวดเร็วในสมองอันปราดเปรื่องของเขา

กลิ่นอายของความชื้น ​กลิ่นอับของผนังอิฐเก่า และกลิ่นเหม็นเน่าของสิ่งปฏิกูลที่สะสมมานาน ยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ แต่สำหรับพยัคฆ์ กลิ่นเหล่านี้กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน เขาคุ้นเคยกับมันเสียจนแทบไม่รู้สึกถึงมันอีกต่อไป สิ่งที่เขาสัมผัสได้ในขณะนี้คือความตึงเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้นในอากาศ ราวกับพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวอยู่เหนือก้อนเมฆ

"พวกมันมาแล้ว" ‍เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืดที่มุมตรอก พยัคฆ์หันไปมอง เขาเห็นร่างสูงโปร่งของ "แมงมุม" เพื่อนร่วมงานคู่ใจที่มักปรากฏตัวราวกับภูตพราย แมงมุมมีใบหน้าคมคาย ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ และมักจะสวมชุดสีดำสนิทที่กลมกลืนไปกับความมืด

"กี่คน?" ‌พยัคฆ์ถาม เสียงของเขาทุ้มต่ำแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด

"ราวสิบคน" แมงมุมตอบ "กระจายกำลังกันอยู่ตามจุดสำคัญ พวกมันไม่ใช่พวกมือใหม่หัดขับแน่ๆ แต่งกายดี อาวุธครบครัน"

พยัคฆ์พยักหน้าช้าๆ เขารู้ดีว่าการบุกคลังของขุนนางอย่างท่านเจ้าพระยาเทวราช ‍ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ท่านเจ้าพระยาขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและมีกองกำลังองครักษ์ส่วนตัวที่แข็งแกร่งไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น ตรอกที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ ก็ไม่ใช่ตรอกเปล่าๆ แต่เป็นสมรภูมิที่เต็มไปด้วยกับดักและอันตรายที่มองไม่เห็น

"เตรียมตัวให้พร้อม" พยัคฆ์กล่าว "เราจะเริ่มกันเมื่อได้สัญญาณ"

แมงมุมพยักหน้า ​แล้วหายวับไปในเงามืดอีกครั้ง ทิ้งให้พยัคฆ์ยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบที่กำลังจะแตกสลาย

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากปากตรอก เสียงนั้นบ่งบอกถึงจำนวนคนที่มากกว่าที่แมงมุมประเมินไว้ พยัคฆ์ไม่ตกใจ เขากระชับมีดสั้นคู่ใจที่ซ่อนอยู่ในปลอกเหน็บที่ต้นขาซ้าย เขารู้ว่านี่คือเวลาที่เขาต้องแสดงฝีมือ

ร่างสิบกว่าร่างปรากฏขึ้นจากม่านหมอก ​แต่ละคนสวมชุดเกราะหนา ตวัดดาบในมืออย่างรวดเร็ว พวกเขาคือองครักษ์ของท่านเจ้าพระยาเทวราช ผู้ได้รับคำสั่งให้มาเคลียร์พื้นที่และจับตายผู้บุกรุก

"จับเป็นหรือจับตาย?" หนึ่งในทหารองครักษ์ตะโกนถาม

"เอาเป็นตายให้หมด!" เสียงห้าวของหัวหน้าชุดเกราะดังลั่น "อย่าให้มีใครรอด!"

คำสั่งนั้นเป็นเหมือนสัญญาณ พยัคฆ์กระโจนออกจากที่ซ่อนราวกับเสือดาว ​เขาวิ่งเข้าใส่กลุ่มองครักษ์ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบในมือของเขาฟาดฟันออกไปอย่างแม่นยำ ไม่มีความลังเล ไม่มีความปรานี

การต่อสู้ปะทุขึ้นอย่างดุเดือด เสียงดาบกระทบกันดังกึกก้อง เสียงร้องโหยหวนของผู้บาดเจ็บดังระงมไปทั่วตรอก หมอกที่เคยปกคลุมราวกับม่านกำมะหยี่ บัดนี้กลับกลายเป็นสีแดงฉานไปด้วยเลือด

พยัคฆ์คือพายุหมุน เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและทรงพลัง ดาบของเขาคือสายฟ้าที่ฟาดฟันลงมาอย่างไม่ปรานี เขาหลบหลีกการโจมตีของพวกองครักษ์ได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะสวนกลับด้วยความแม่นยำที่น่าทึ่ง

"แกมันใคร!" หัวหน้าชุดเกราะตะโกนขณะที่พยายามป้องกันดาบของพยัคฆ์ "กล้าดียังไงมาอาละวาดในที่ของท่านเจ้าพระยา!"

"ข้าคือผู้ที่จะทวงคืนความยุติธรรม" พยัคฆ์ตอบเสียงเย็นชา เขาใช้จังหวะที่หัวหน้าชุดเกราะเสียสมาธิ ฟาดดาบเข้าที่แขนข้างหนึ่งอย่างแรง จนดาบในมือของอีกฝ่ายร่วงหล่น

"อ๊ากกก!" หัวหน้าชุดเกราะร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

ในขณะเดียวกัน แมงมุมก็ปรากฏตัวขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง เขาใช้มีดสั้นของเขาจัดการกับองครักษ์ที่พยายามจะเข้ามารุมพยัคฆ์อย่างว่องไว ร่างของแมงมุมเคลื่อนไหวราวกับเงา เขาโจมตีจากด้านหลัง จากด้านข้าง จากทุกทิศทุกทางที่ศัตรูคาดไม่ถึง

"นี่มันไม่ใช่แค่สิบคน" พยัคฆ์พูดขึ้นขณะที่กำลังฟันดาบเข้าใส่กลุ่มองครักษ์ที่เหลือ "พวกมันส่งมาเป็นกองทัพ"

"ข้าก็ว่างั้น" แมงมุมตอบเสียงหอบ "ดูเหมือนว่าข่าวการบุกของเราจะรั่วไหลไปก่อนแล้ว"

"ใคร?" พยัคฆ์ถามอย่างรวดเร็ว

"ยังไม่รู้" แมงมุมกล่าว "แต่ตอนนี้เราต้องรีบจัดการกับพวกมันก่อนที่พวกมันจะส่งกำลังเสริมมาเพิ่ม"

พยัคฆ์พยักหน้า เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด การบุกคลังของท่านเจ้าพระยาเทวราชเต็มไปด้วยอุปสรรคที่ไม่คาดคิด พวกองครักษ์เหล่านี้แข็งแกร่งกว่าที่เขาประเมินไว้มาก พวกเขาไม่เพียงแค่มีทักษะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม แต่ยังมีจำนวนที่มากกว่าที่คาดการณ์ไว้

"ระวังข้างบน!" เสียงเตือนของแมงมุมดังขึ้น พยัคฆ์เงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นกลุ่มองครักษ์อีกกลุ่มกำลังปีนลงมาจากหลังคาอาคารที่อยู่สูงกว่า

"พวกมันเตรียมกับดักไว้ด้วย!" พยัคฆ์ตะโกนเตือน

ทันใดนั้น ลูกศรจำนวนมากก็ถูกยิงลงมาจากด้านบน พยัคฆ์และแมงมุมต้องรีบหลบเข้าที่กำบัง

"นี่มันไม่ใช่แค่การป้องกัน" พยัคฆ์พึมพำ "นี่มันคือการล่อลวง!"

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นไม่ใช่แค่การปะทะธรรมดา แต่เป็นการวางแผนที่ซับซ้อน ท่านเจ้าพระยาเทวราชคงจะคาดการณ์การบุกของเขาได้ล่วงหน้า และได้วางกับดักเอาไว้เพื่อที่จะจับเป็นหรือสังหารเขา

"แมงมุม! เราต้องถอยก่อน" พยัคฆ์ตัดสินใจ "เรายังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับกองทัพขนาดนี้"

"แต่คลังของท่านเจ้าพระยา..." แมงมุมค้าน

"ไว้คราวหน้า" พยัคฆ์กล่าวเสียงหนักแน่น "ตอนนี้ชีวิตเราสำคัญกว่า"

พวกเขาทั้งสองคนเริ่มถอยร่น พยายามหาทางออกจากตรอกที่เต็มไปด้วยอันตราย พยัคฆ์ใช้ทักษะการต่อสู้ของเขาเพื่อเปิดทาง ส่วนแมงมุมก็คอยระวังหลังและหาเส้นทางหลบหนีที่ปลอดภัย

"ทางนี้!" แมงมุมร้องขึ้น เขาชี้ไปยังช่องแคบระหว่างอาคารสองหลังที่ดูเหมือนจะเป็นทางออก

พยัคฆ์รีบวิ่งตามแมงมุมเข้าไปในช่องแคบนั้น แต่เมื่อพวกเขาก้าวเท้าเข้าไป ก็พบว่ามันไม่ใช่ทางออก แต่เป็นกับดัก!

พื้นดินใต้เท้าของพวกเขายุบตัวลง ทำให้ทั้งสองร่วงลงสู่ความมืดเบื้องล่าง เสียงคร่ำครวญของพยัคฆ์และแมงมุมดังขึ้นก่อนที่จะถูกกลืนหายไปในความมืดมิด...

พวกเขาตกลงมาในห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยคบเพลิงส่องสว่าง แสงไฟสะท้อนกับอาวุธที่วางเรียงรายอยู่เต็มห้อง พวกเขากำลังถูกล้อมกรอบด้วยกองกำลังของท่านเจ้าพระยาเทวราช ที่ยืนประจำการรออยู่แล้ว

"ยินดีต้อนรับสู่กับดักของข้า" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดขุนนางปรากฏตัวขึ้น เขาคือท่านเจ้าพระยาเทวราช ผู้มีใบหน้าคมคายแต่แฝงไว้ด้วยความโหดร้าย

"เจ้าคิดว่าเจ้าจะหนีข้าพ้นงั้นรึ พยัคฆ์?" ท่านเจ้าพระยาถามด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

พยัคฆ์มองไปยังรอบตัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาถูกล่อลวง เขาถูกจับได้ เขาพลาดท่าให้กับแผนการอันแยบยลของท่านเจ้าพระยา

"ถึงแม้ข้าจะพลาดท่าในครั้งนี้" พยัคฆ์กล่าวเสียงกร้าว "แต่ข้าจะไม่ยอมจำนนง่ายๆ"

"น่าประทับใจ" ท่านเจ้าพระยาหัวเราะ "แต่ข้าสงสัยว่าเจ้าจะยังพูดเช่นนั้นได้หรือไม่ เมื่อเจ้าได้ลิ้มรสคมดาบขององครักษ์ของข้า"

กลุ่มองครักษ์ยกดาบขึ้นพร้อมกัน เตรียมพร้อมที่จะพุ่งเข้าใส่พยัคฆ์และแมงมุม

ดูเหมือนว่าการบุกคลังของท่านเจ้าพระยาเทวราชครั้งนี้ จะต้องจบลงด้วยความล้มเหลว... หรืออาจจะจบลงด้วยชีวิตของพวกเขาก็เป็นได้

แต่ในขณะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะสิ้นหวัง พลันมีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวมาจากภายนอก! พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินจะถล่ม!

เกิดอะไรขึ้น? ใครคือผู้ที่เข้ามาช่วยเหลือพวกเขา? หรือนี่คือแผนการซ้อนแผนการอีกชั้นหนึ่ง?