ไอหมอกยามเช้าที่ยังคงเหนียวหนึบ ปกคลุมตรอกซอกซอยอันคับแคบของกรุงศรีวิไล ดุจผืนผ้าป่าที่พยายามกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้จมดิ่งสู่ความอับชื้นและกลิ่นสาบสางที่คุ้นเคย พยัคฆ์ก้าวเดินไปอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบกาย ราวกับจะจับทุกการเคลื่อนไหว ทุกเงาที่ทอดทาบลงบนผนังอิฐมอญที่ผุพัง เสียงรองเท้าบู๊ตกระทบพื้นหินแฉะดังแผ่วเบา เป็นเสียงเดียวที่ดังแข่งกับเสียงลมหายใจของเขาเอง
เช้าวันนี้แตกต่างจากเช้าวันอื่นๆ ความเงียบที่ปกคลุมไม่ใช่ความสงบ แต่เป็นความเงียบที่ก่อตัวขึ้นจากความระแวง การรอคอยที่ยาวนาน และความไม่แน่นอนที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ การปล้นคลังสมบัติของขุนนางคดโกงนามว่า “ท่านขุนวรศักดิ์” กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในคืนนี้ และทุกย่างก้าวของพยัคฆ์ในวันนี้ คือการวางหมากตัวสุดท้ายบนกระดานแห่งการเดิมพันครั้งยิ่งใหญ่
“ท่านคงจะไม่ใจร้อนไปเสียก่อนกระมัง” เสียงแหบพร่าดังมาจากเงาหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ตามซอกมุม พยัคฆ์หยุดกึก ดวงตาเหลือบมองไปยังทิศทางของเสียงอย่างรวดเร็ว
ร่างผอมสูงในชุดคลุมสีมอซอ เผยให้เห็นใบหน้าแหลมคม ดวงตาเล็กสีดำขลับเหมือนลูกปัด จ้องมองมาที่เขาอย่างไม่วางตา เขาคือ “เสือ” สหายร่วมชะตากรรมที่ถูกจับพลัดจับผลูมาร่วมภารกิจครั้งนี้
“ข้าไม่เคยใจร้อนจนเสียแผน” พยัคฆ์ตอบกลับ เสียงเรียบไร้อารมณ์ “แค่ตรวจดูความเรียบร้อยทุกอย่างให้แน่ใจ”
เสือหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังแล้วไม่น่าไว้วางใจนัก “แน่ใจแล้วหรือว่าท่านจะแน่ใจทุกอย่าง? ข้าเห็นสายตาของท่านแล้ว มันเหมือนคนกำลังมองหาอะไรบางอย่างที่หายไป… หรือกำลังหาทางหนีทีไล่?”
พยัคฆ์หันกลับไปเผชิญหน้ากับเสือเต็มตัว “ข้ากำลังมองหาทางที่จะเข้าไปในคลังของท่านขุนโดยที่ไม่ต้องเสียเลือดเนื้อไปมากกว่าที่จำเป็น”
“นั่นแหละคือสิ่งที่ข้ากลัว” เสือเดินออกมาจากเงา ปลายดาบที่เหน็บอยู่ที่เอวสะท้อนแสงสลัวๆ “ท่านเป็นพวกบ้าระห่ำ ชอบเล่นกับไฟ แต่ข้า… ข้าชอบเล่นกับเงา”
“แล้วเงาของท่านกำลังบอกอะไรข้าในเช้านี้?” พยัคฆ์ถาม
“เงาบอกว่า… แผนของท่านมันดีเกินไป จนเหมือนจะไม่มีอะไรผิดพลาด… ซึ่งมันผิดปกติ” เสือพูดพลางกวาดสายตาไปรอบๆ “ท่านขุนวรศักดิ์น่ะ เป็นพวกขี้ระแวง ยิ่งกว่ากาเหว่าเสียอีก ทหารยามของมันคงจะหนาแน่นยิ่งกว่าฝูงแมลงวันตอมซากเน่า”
“ข้าทราบ” พยัคฆ์ตอบ “นั่นคือเหตุผลที่เราต้องใช้ยุทธวิธีเงา”
“ยุทธวิธีเงา…” เสือยิ้มมุมปาก “นั่นคือสิ่งที่ท่านบอกข้าเมื่อคืนนี้… แต่ท่านไม่ได้บอกแผนทั้งหมดใช่ไหมล่ะ?”
พยัคฆ์ก้มมองมือของตนเอง กำปั้นเริ่มบีบรัดเข้าหากัน “ยังมีบางอย่างที่ต้องเตรียมการ… ก่อนที่หมอกจะจางหายไปหมด”
“แล้วข้าล่ะ?” เสือถาม “ท่านจะให้ข้าทำอะไร?”
“ท่านมีหน้าที่ทำให้ทหารยามของท่านขุนวรศักดิ์… หลงไปในเขาวงกตแห่งเงาของท่าน” พยัคฆ์กล่าว “ทำให้พวกเขาหัวหมุน จนไม่มีเวลามาใส่ใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นที่คลัง”
เสือหัวเราะในลำคอ “นั่นเป็นงานถนัดของข้าอยู่แล้ว… แต่ขอถามอีกครั้ง ท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าท่านขุนวรศักดิ์จะอยู่ที่นั่น? เขาเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยม”
“ข้ามีข่าวกรองที่เชื่อถือได้” พยัคฆ์ยืนยัน “เขากำลังจะขนย้ายของบางอย่างสำคัญออกจากคลังในคืนนี้… เป็นของที่เขาขโมยมาจากชาวบ้าน เขาไม่อยากให้ใครรู้”
“แล้วทำไมเราไม่ไปดักรอเขาข้างนอกล่ะ?” เสือถามด้วยความสงสัย
“เพราะข้าต้องการให้เขาสัมผัสได้ว่า… สิ่งที่เขาขโมยไป มันถูกชิงกลับคืนมาด้วยน้ำมือของใคร” พยัคฆ์ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “และข้าต้องการให้เขาเจ็บปวด… เหมือนที่ชาวบ้านที่เขาขูดรีดขูดเนื้อต้องเจ็บปวด”
เสือมองพยัคฆ์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความไม่ไว้วางใจ กลายเป็นความเข้าใจบางอย่าง “ท่านไม่ได้แค่จะปล้น… ท่านกำลังจะแก้แค้น”
“ข้ากำลังจะทวงความยุติธรรม… ในแบบของข้า” พยัคฆ์กล่าว “และคืนนี้… ความยุติธรรมจะสาดส่องในตรอกซอกซอยที่มืดมิดที่สุดของกรุงศรีวิไล”
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มทอประกายผ่านหมอกหนาทึบ ความเคลื่อนไหวก็เริ่มเข้มข้นขึ้น พยัคฆ์และเสือแยกกันไปทำหน้าที่ของตน พยัคฆ์มุ่งหน้าไปยังบริเวณรอบนอกของคลังสมบัติขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางย่านการค้าที่คึกคัก เสื้อผ้าที่เขาใส่เป็นเพียงผ้าดิบสีคล้ำๆ ที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม
เขาใช้เวลาเกือบทั้งวันในการสังเกตการณ์ สอดส่องทุกความเคลื่อนไหวของทหารยามที่ประจำการอยู่บริเวณนั้น เขารู้ดีว่าท่านขุนวรศักดิ์ไม่ได้โง่ เขาได้เตรียมการป้องกันไว้อย่างแน่นหนา ประตูเหล็กหนาทึบที่ดูแข็งแกร่งราวกับกำแพงเมือง ยามสี่คนที่ยืนประจำการที่ประตูใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย แต่ดวงตาฉายแววระแวง
พยัคฆ์แอบซ่อนตัวอยู่บนหลังคาของอาคารที่อยู่ตรงข้าม มองลงไปเห็นนายทหารระดับหัวหน้าหน่วยกำลังสั่งการกับทหารยาม เขาได้ยินเสียงตะโกนสั่งการที่ลอดมาตามลม
“พวกเจ้าอย่าได้ชะล่าใจ! คืนนี้เป็นคืนสำคัญ ท่านขุนวรศักดิ์ทรงกำชับมาแล้วว่าให้ตรวจตราให้เข้มงวดเป็นพิเศษ! ใครเผลอหลับใน… เจอดีแน่!”
พยัคฆ์ยิ้มอย่างรู้ทัน ท่านขุนวรศักดิ์กำลังจะขนของจริง และนั่นเป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่เขาจะใช้
เมื่อถึงยามพลบค่ำ อากาศเริ่มเย็นลง หมอกยามเช้าจางหายไป แต่ความมืดที่คืบคลานเข้ามาแทนที่ กลับยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่าขนลุก แสงตะเกียงจากบ้านเรือนเริ่มส่องสว่าง แต่มันก็ทำได้เพียงแค่ขับไล่ความมืดออกไปได้เพียงส่วนเล็กๆ เท่านั้น
พยัคฆ์ได้รับสัญญาณจากเสือ เป็นเสียงนกหวีดแหลมสั้นๆ สามครั้ง นั่นหมายความว่า “ทุกอย่างพร้อม”
“ถึงเวลาเล่นกับเงาแล้วสินะ” พยัคฆ์พึมพำกับตัวเอง
เขากระโดดลงจากหลังคาอย่างแผ่วเบา เคลื่อนที่ไปตามหลังคาอาคารต่างๆ อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ดุจแมวป่าที่กำลังล่าเหยื่อ เขาใช้ประโยชน์จากความมืดที่ทอดตัวยาวเหยียด และแสงไฟจากตะเกียงที่ทำให้เกิดเงาที่สับสน
ในขณะเดียวกัน ที่อีกด้านหนึ่งของย่านการค้า เสือได้เริ่มปฏิบัติการของเขาแล้ว เขาใช้มีดสั้นขนาดเล็กที่ลับคมจนสามารถเฉือนอากาศได้ วิ่งลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย เคลื่อนไหวอย่างว่องไวราวกับเงาที่มองไม่เห็น เขาโยนก้อนหินไปกระทบกับกำแพงดัง 'ปึก' เป็นระยะๆ เพื่อล่อให้ทหารยามที่เดินตรวจตราบริเวณใกล้เคียงหันไปมอง
“อะไรน่ะ!” ทหารยามคนหนึ่งตะโกน “ไปดูซิ!”
ทหารสองนายจึงแยกตัวออกจากกลุ่ม เดินเข้าไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียง แต่เมื่อไปถึงก็ไม่พบสิ่งใดนอกจากความมืดและเสียงลม
“ไร้สาระน่า” ทหารนายหนึ่งบ่น “คงเป็นแมววิ่งชนของเข้ากระมัง”
ขณะที่พวกเขาหันหลังกลับ เสือก็ปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืด ใช้ผ้าชุบน้ำมันที่เตรียมไว้ปิดปากทหารทั้งสองนายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลากร่างทั้งสองเข้าไปซ่อนไว้ในกองฟางข้างทาง
แผนการของเสือคือการสร้างความสับสนและความหวาดระแวง ทำให้ทหารยามต้องคอยระแวดระวังสิ่งผิดปกติรอบตัว จนไม่มีสมาธิกับการเฝ้าคลังสมบัติ
พยัคฆ์ที่กำลังเคลื่อนที่ไปยังเป้าหมายหลัก ได้ยินเสียงตะโกนโวยวายจากไกลๆ และเห็นแสงไฟจากตะเกียงที่ถูกยกขึ้นสูง บ่งบอกถึงความวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้น “ยอดเยี่ยม… เสือเริ่มงานแล้ว”
เขามาถึงกำแพงด้านหลังของคลังสมบัติ เป็นกำแพงที่เตี้ยกว่าด้านหน้าเล็กน้อย และดูเหมือนจะมีการป้องกันน้อยกว่า แต่ก็ยังมีทหารยามเดินตรวจตราอยู่เป็นระยะๆ
พยัคฆ์รอจังหวะที่ทหารยามเดินหันหลังให้ เขาใช้มือที่แข็งแกร่งปีนขึ้นไปบนกำแพงอย่างรวดเร็ว ดึงตัวเองขึ้นไปอยู่อีกฟากหนึ่งอย่างเงียบเชียบ
ภายในบริเวณคลังสมบัติ ทหารยามสองนายกำลังเดินลาดตระเวน พวกเขากำลังคุยกันเสียงเบา
“ท่านขุนวรศักดิ์นี่ก็แปลกนะ” ทหารนายหนึ่งพูด “ทำไมต้องย้ายของในเวลากลางคืนด้วย”
“ใครจะไปรู้… บางทีของที่ขนไปอาจจะ… ไม่ถูกต้องตามกฎหมายก็ได้” ทหารอีกนายกระซิบ
ขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่นั้นเอง พยัคฆ์ก็พุ่งตัวออกจากเงาที่ทอดมาจากกองไม้หลังคลัง เขาใช้แขนรวบเอวทหารนายหนึ่งยกขึ้นอย่างรวดเร็ว ปิดปากไม่ให้ส่งเสียง แล้วใช้มืออีกข้างกระชากมีดสั้นที่เหน็บอยู่ที่เอว ออกมาเสียบเข้าที่สีข้างของทหารอีกนายอย่างแม่นยำ
ทหารนายที่ถูกรวบเอวพยายามดิ้นรน แต่แรงของพยัคฆ์นั้นมหาศาล เขาเห็นเพื่อนของตนเองล้มลงไปกองกับพื้นอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง
“เพียงแค่สองคน… ยังไม่พอ” พยัคฆ์กล่าวเสียงแหบพร่า หลังจากที่จัดการทหารยามทั้งสองนายแล้ว เขาก็ปล่อยร่างของทหารที่สลบไปให้หล่นลงบนพื้นอย่างเบามือ
เขาเงยหน้ามองไปยังตัวอาคารหลักของคลังสมบัติ ประตูบานใหญ่นั้นยังคงปิดสนิท แต่เขารู้ว่ามีทางเข้าออกลับอยู่ด้านใน
“ถึงเวลาที่เงาของข้า… จะต้องเคลื่อนไหวเสียที”
เขากระโดดลงจากกองไม้ มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขาคาดว่าจะเป็นทางเข้าลับ
คืนนี้… กรุงศรีวิไลจะได้รู้ว่า “พยัคฆ์” ตัวนี้… มีฤทธิ์เดชเพียงใด
พยัคฆ์ผยองแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก