ตอนที่ 12 — แผนการอันตรายในเงาจันทร์

ไอหมอกยามเช้าที่ยังคงเหนียวหนึบ ปกคลุมตรอกซอกซอยอันคับแคบของกรุงศรีวิไล ดุจผืนผ้าป่าที่พยายามกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้จมดิ่งสู่ความอับชื้นและกลิ่นสาบสางที่คุ้นเคย พยัคฆ์ก้าวเดินไปอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ตรอกแคบนั้นที่แสงตะวันยังเล็ดลอดลงมาได้เพียงรำไร ราวกับจะสำรวจทุกซอกมุม ทุกเงาที่ซ่อนเร้น ‌พร้อมที่จะตอบโต้ทุกการคุกคามที่อาจลอยตามหมอกมา

หลังจากหลบหนีการตามล่าของพวกสมุนจงอาง เมื่อคืนวาน พยัคฆ์ก็พบว่าตัวเองกลับมายังที่ที่คุ้นเคย หลบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดของตลาดเก่าที่แทบจะร้างผู้คนในยามนี้ เขาใช้เวลาพักฟื้นบาดแผลจากการต่อสู้เล็กน้อย และประมวลแผนการต่อไป การปล้นคลังของขุนนางเทเวศน์นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายดายนัก แต่ความคั่งแค้นที่ขุนนางผู้นี้กระทำต่อชาวบ้านผู้ยากไร้ ​มันกัดกินใจพยัคฆ์จนไม่อาจอยู่นิ่งได้

"อีกไม่นาน... แกจะได้ชดใช้" พยัคฆ์พึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าดังแว่วลอดผ่านหมอกหนาทึบ

เขาเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่เหมือนเขาวงกต รู้จักทุกทางลัด ทุกมุมอับที่สามารถใช้เป็นที่หลบซ่อนหรือซุ่มโจมตี ตรอกเหล่านี้คือโลกของเขา โลกที่กฎหมายของขุนนางไม่อาจเข้าถึงได้อย่างสมบูรณ์ ‍ที่นี่คืออาณาจักรของ "พยัคฆ์"

เมื่อพยัคฆ์เดินมาถึงมุมหนึ่งของตลาด เขาเห็นร่างคุ้นเคยกำลังนั่งอยู่บนลังไม้เก่าๆ กลิ่นควันจากยาเส้นลอยอวลไปทั่วบริเวณนั้น แม้จะอยู่ในหมอกจางๆ ก็ยังมองเห็นเค้าโครงของชายชราผู้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับใบหน้าเสมอ

"นึกว่าจะไม่มาเสียแล้ว เจ้าเสือน้อย" เสียงแหบพร่า ‌แต่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาของ ตาบัว เอ่ยขึ้น

พยัคฆ์เดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว "ตาบัว... ข้ามาแล้ว"

ตาบัวหัวเราะเบาๆ "ข้าเห็นเจ้าแล้ว... ใบหน้าเจ้ายังดูตึงเครียดนัก มีอะไรในใจหรือเปล่า"

พยัคฆ์นั่งลงข้างๆ ‍เขาถอนหายใจยาว "ข้ากำลังจะลงมือ... กับคลังของขุนนางเทเวศน์"

ดวงตาของตาบัวเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย "เรื่องนั้น... ข้าได้ยินข่าวลือมาบ้างแล้ว เจ้าแน่ใจหรือ พยัคฆ์? พวกขุนนางพวกนั้นมีทหารองครักษ์เยอะนัก"

"ข้าแน่ใจ" ​พยัคฆ์ตอบเสียงหนักแน่น "สิ่งที่ข้าเห็น... สิ่งที่พวกมันทำกับชาวบ้าน... มันเกินกว่าจะทนได้อีกต่อไป ข้าจะเอาของที่พวกมันขโมยไป... กลับคืนมา"

ตาบัวพยักหน้าช้าๆ "ข้าเข้าใจ... แต่เจ้ามีแผนการแล้วใช่ไหม? ​ไม่ใช่แค่บุกเข้าไปแบบบ้าบิ่น"

"มีแล้ว" พยัคฆ์หยิบเอาผ้าผืนเล็กๆ ออกมาจากย่าม มันมีลักษณะเป็นรูปวงกลม และมีเครื่องหมายแปลกๆ สลักอยู่ "ข้าได้ของสิ่งนี้มา... จากลูกน้องของขุนนางเทเวศน์ที่ข้าจัดการเมื่อคืน"

ตาบัวมองผ้าผืนนั้นอย่างพิจารณา ​"นี่มัน... สัญลักษณ์ของกลุ่มลับ ที่รับใช้ขุนนางบางคนในวังนี่นา... เจ้าไปได้มาอย่างไร"

"เขาพยายามจะฆ่าข้า" พยัคฆ์ตอบเรียบๆ "แต่เขาไม่รู้ว่ากำลังสู้กับใคร"

"น่าสนใจ..." ตาบัวพยักหน้า "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแผนของเจ้า?"

"ข้าจะใช้สัญลักษณ์นี้... ล่อพวกมันออกมา" พยัคฆ์อธิบาย "ข้าจะสร้างข่าวลือว่า... มีคนกำลังจะบุกเข้าไปปล้นคลังของขุนนางเทเวศน์ในคืนนี้... และสัญลักษณ์นี้... จะเป็นเครื่องยืนยันว่า... คนที่จะปล้น... คือคนในวงในของพวกขุนนางเอง"

ตาบัวยกคิ้วขึ้น "เจ้าจะใช้ความขัดแย้งภายในของพวกมัน... ให้เป็นประโยชน์?"

"ใช่" พยัคฆ์พยักหน้า "ขุนนางเทเวศน์... ไม่ได้มีมิตรแท้... ข้าจะทำให้พวกมันระแวงกันเอง... เปิดช่องโหว่ให้ข้า"

"แผนการของเจ้า... อันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ" ตาบัวกล่าว "ถ้าข่าวลือนี้รั่วไหลไปถึงหูขุนนางเทเวศน์โดยตรง... เจ้าจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต"

"ข้าพร้อมแล้ว" พยัคฆ์ตอบอย่างไม่หวั่นไหว "ข้าจะรอให้ฟ้ามืด... แล้วค่อยเริ่มปล่อยข่าว... ผ่านพวกนักเลงตามตรอกซอย... พวกมันชอบเรื่องซุบซิบนินทาอยู่แล้ว"

"แล้วของที่เจ้าต้องการ... ได้ข่าวว่ามันถูกเก็บไว้ในห้องลับ... ใต้คลังสินค้าหลัก" ตาบัวเสริม "มีทหารยามตลอด 24 ชั่วโมง... และมีกับดักที่พวกมันสร้างขึ้นมาเอง"

"ข้าได้ยินมาเช่นนั้น" พยัคฆ์พยักหน้า "แต่ข้ามีวิธี... ข้าเคยเห็นพวกมันทำงาน... ช่องโหว่เล็กๆ น้อยๆ... มันมีอยู่เสมอ"

"เจ้าจำแม่นยำดี" ตาบัวยิ้ม "แล้วถ้ามีอะไรผิดแผน... หรือเจ้าต้องการความช่วยเหลือ... จงจำไว้ว่า... ยังมีคนพร้อมจะยืนเคียงข้างเจ้า"

พยัคฆ์หันไปมองตาบัว สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนโยนลงเล็กน้อย "ขอบคุณครับตาบัว... คำพูดของท่าน... มีค่ากับข้ามาก"

"ไปเถอะ... ถึงเวลาที่เจ้าต้องไปเตรียมตัวแล้ว" ตาบัวกล่าว "ขอให้โชคดี... เจ้าเสือน้อย"

พยัคฆ์ลุกขึ้น ยืนตัวตรงเต็มความสูงของเขา "ข้าจะกลับมา... พร้อมกับชัยชนะ"

เขาเดินจากไป ทิ้งตาบัวให้นั่งอยู่ตามลำพังกับหมอกยามเช้าที่ค่อยๆ จางลง ทิ้งไว้เพียงความหวังอันริบหรี่ และแผนการอันตรายที่จะถูกจุดประกายขึ้นในคืนนี้

พยัคฆ์กลับมายังที่ซ่อนของเขา เป็นห้องใต้ดินเก่าๆ ที่เขาใช้เป็นฐานลับมานานหลายปี ที่นี่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่เขาเตรียมไว้สำหรับการต่อสู้ ทั้งมีดสั้น ดาบ และเครื่องมืออื่นๆ อีกมากมาย

เขาหยิบเอา มีดคู่ใจ เล่มหนึ่งออกมา มันเป็นมีดที่เขาได้มาจากพ่อ เป็นอาวุธประจำกายที่ผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน มีดเล่มนี้สลักลายพยัคฆ์ไว้อย่างประณีต ราวกับเป็นตัวแทนของพลังและความเด็ดเดี่ยว

"คืนนี้... เราจะทำให้แผ่นดินนี้... ได้รู้จักกับพยัคฆ์อีกครั้ง" พยัคฆ์กล่าวกับมีดในมือ

เขาเริ่มตรวจสอบอุปกรณ์ทั้งหมดอย่างละเอียด กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับความมืดในห้อง เขารู้ว่าการปฏิบัติการในคืนนี้จะต้องอาศัยความแม่นยำและความเร็วสูงสุด

ช่วงบ่ายคล้อย พยัคฆ์ก็เริ่มออกเดินทางไปยัง ย่านการค้าเก่า ซึ่งเป็นศูนย์รวมของเหล่าอันธพาลและนักเลงที่คอยรับจ้างทำงานสกปรกต่างๆ เขาเดินไปตามตรอกซอกซอยที่เต็มไปด้วยผู้คน ส่งสายตาไปยังกลุ่มนักเลงที่กำลังนั่งรวมตัวกันอยู่ตามมุมถนน

"มีข่าวอะไรดีๆ มาบอกกันหรือเปล่า?" พยัคฆ์ถามอย่างเป็นกันเองกับชายร่างท้วมที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม

ชายร่างท้วมหันมามองพยัคฆ์ด้วยสายตาพิจารณา "ข่าวดี... หรือข่าวร้าย... เจ้าจะเอามันไปทำอะไรล่ะ พยัคฆ์?"

"ก็... อาจจะไปซื้อขายต่อ" พยัคฆ์ยิ้มมุมปาก "ถ้ามันน่าสนใจพอ"

"หึ..." ชายร่างท้วมหัวเราะในลำคอ "เรื่องของขุนนางเทเวศน์... ตอนนี้กำลังเป็นที่กล่าวขวัญกันทั่ว... เขาว่ากันว่า... มีคนใน... จะลงมือปล้นคลังของเขา... ในคืนนี้"

พยัคฆ์แกล้งทำเป็นตกใจ "จริงหรือ? ใครกันช่างกล้าหาญนัก?"

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน... แต่มีคนเจอ... สัญลักษณ์แบบนี้... ที่ตัวลูกน้องของเขา... ที่โดนเล่นงานไปเมื่อคืน" ชายร่างท้วมยื่นผ้าผืนเล็กๆ ที่มีสัญลักษณ์วงกลมให้พยัคฆ์ดู

พยัคฆ์แสร้งทำเป็นสังเกตอย่างละเอียด "อืม... น่าสนใจ... ข้าว่า... ข่าวนี้... มันจะทำให้พวกขุนนาง... เกิดการทะเลาะเบาะแว้งกันเอง... ข้าจะไปหาข่าวเพิ่มเติม... แล้วค่อยมาบอกพวกเจ้า... ถ้ามีอะไรดีๆ"

พยัคฆ์เดินจากไป ปล่อยให้ข่าวลือแพร่กระจายออกไปราวกับไฟลามทุ่ง เขาเดินกลับไปยังตรอกที่เคยเป็นเหมือนบ้านของเขา ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามเขามา

เมื่อแสงตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง พยัคฆ์ก็กลับมาที่ห้องใต้ดินอีกครั้ง เขาแต่งกายด้วยชุดสีดำสนิทที่กลืนไปกับความมืด ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว

"ถึงเวลาแล้ว" พยัคฆ์พึมพำ

เขามองไปยัง แผนผังของคลังขุนนางเทเวศน์ ที่เขาวาดขึ้นมาอย่างละเอียด แผนที่นี้แสดงถึงทุกทางเข้า ทางออก จุดซุ่มโจมตี และที่สำคัญที่สุด... คือตำแหน่งของห้องลับที่เก็บสมบัติ

"คลังขุนนางเทเวศน์... คืนนี้... แกจะต้องถูกเปิดโปง" พยัคฆ์กล่าว

เขาหยิบ หน้ากากพยัคฆ์ ที่สลักลวดลายอย่างน่าเกรงขามขึ้นมาสวมใส่ มันเป็นสัญลักษณ์ของตัวตนที่แท้จริงของเขา สัญลักษณ์ของความยุติธรรมที่เขาจะนำมาสู่แผ่นดินแห่งนี้

เมื่อพยัคฆ์ก้าวออกจากห้องใต้ดิน ประตูเหล็กหนักอึ้งก็ถูกปิดลงอย่างเงียบเชียบ เขาเดินหายเข้าไปในความมืดของยามราตรี ทิ้งไว้เพียงความมุ่งมั่นที่จะทวงคืนความยุติธรรม และความลึกลับที่รอคอยการคลี่คลายในค่ำคืนนี้

ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่าง พยัคฆ์กำลังจะเริ่มต้นภารกิจที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเขา การบุกเดี่ยวเข้าไปในปราการที่แข็งแกร่งของขุนนางผู้ฉ้อฉล เป็นการต่อสู้กับอำนาจที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ราวกับกำลังขอพรจากสวรรค์

"พยัคฆ์ผยองแผ่นดิน... จะปรากฏตัว... ในคืนนี้!"

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน เขาเคลื่อนไหวราวกับเงา ล่องลอยไปตามตรอกซอกซอยที่มืดมิด มุ่งหน้าไปยังเป้าหมาย... คลังสมบัติของขุนนางเทเวศน์

แต่สิ่งที่พยัคฆ์ไม่รู้ก็คือ... การปล้นครั้งนี้... จะนำพาเขาไปสู่การเผชิญหน้ากับสิ่งที่ยิ่งใหญ่และอันตรายกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้... การเผชิญหน้าที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเขาและของแผ่นดินนี้ไปตลอดกาล...