ตอนที่ 15 — เงาทมิฬสะท้อนเหรียญทอง

ไอหมอกยามเช้าที่ยังคงเหนียวหนึบ ปกคลุมตรอกซอกซอยอันคับแคบของกรุงศรีวิไล ดุจผืนผ้าป่าที่พยายามกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้จมดิ่งสู่ความอับชื้นและกลิ่นสาบสางที่คุ้นเคย พยัคฆ์ก้าวเดินไปอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบสอดส่ายไปตามซอกหลืบที่มืดมิด ราวกับจะมองทะลุผ่านม่านหมอกหนาทึบนั้นไปถึงเบื้องหลัง เบื้องหลังของความเน่าเฟะที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์แห่งความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวง

เมื่อคืนวาน เป็นคืนแห่งการเตรียมการ ‌คืนแห่งการประเมินสถานการณ์ และการรับข้อมูลสำคัญจาก "เงา" ผู้ที่เขาไว้ใจยิ่งกว่าใครในโลกแห่งความมืดนี้ ถุงผ้าใบเล็กที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อที่เคยหยาบกร้านของเขา บัดนี้เต็มไปด้วยเหรียญทองคำบริสุทธิ์ ส่องประกายเรืองรองแม้ในแสงสลัวยามเช้า มันคือค่าตอบแทนของข้อมูลอันล้ำค่า ​ข้อมูลที่เขาจะนำไปใช้เป็นกุญแจไขไปสู่เป้าหมายอันยิ่งใหญ่

"เงา" มาพบเขาที่มุมอับที่สุดของตลาดมืด ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าคลุมสีดำสนิท จนแทบจะแยกไม่ออกกับความมืดรอบกาย เสียงกระซิบของเงาแหบพร่า ราวกับกระดาษทรายขัดถูบนก้อนหิน ฟังแล้วเย็นเยียบไปถึงสันหลัง

"ขุนนางพิชัย... ดวงซวยของมันกำลังจะมาถึง" ‍เสียงนั้นลอดผ่านม่านหมอกมาถึงหูพยัคฆ์ "มันเก็บสมบัติไว้ที่คฤหาสน์ริมแม่น้ำ... ใต้พื้นห้องใต้ดิน ห้องที่สามจากซ้าย มีบันไดลับซ่อนอยู่ หลังรูปเหมือนบรรพบุรุษ"

พยัคฆ์รับฟังอย่างใจเย็น ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิด แต่ดวงตาที่มองลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าพันคอที่ปิดบังใบหน้า ‌ยังคงสอดส่องทุกการเคลื่อนไหวของเงา

"แล้ว... วิธีการล่ะ?" พยัคฆ์ถามเสียงทุ้มต่ำ

"หึ... วิธีการน่ะ... มันก็ขึ้นอยู่กับ 'พยัคฆ์' เองนั่นแหละ" เงาตอบ ‍พร้อมเสียงหัวเราะที่แหบแห้ง "แต่จำไว้... ทหารยามของมันมีฝีมือ... และมีจำนวนมากกว่าที่แกคิด"

เงาหยิบถุงผ้าใบเล็กยื่นให้พยัคฆ์ "นี่... นี่คือสิ่งที่จะทำให้การเดินทางของแกสะดวกขึ้น... และก็... สิ่งนี้ด้วย" ​เงายื่นกล่องไม้ขนาดเล็กให้พยัคฆ์อีกชิ้นหนึ่ง

เมื่อเงาจากไป พยัคฆ์ก็เปิดถุงผ้าใบนั้นออก เหรียญทองคำกองใหญ่เกลือกกลิ้งอยู่ในนั้น ส่องประกายเย้ายวนตา มันคือความหวัง คืออาวุธ คือเครื่องมือ... และคือบทพิสูจน์ของความสามารถเขา

"ขุนนางพิชัย... ​แกคงไม่เคยคิดฝันว่าชีวิตอันสุขสบายของแก... จะต้องมาสั่นคลอนเพราะไอ้หมอนี่สินะ" พยัคฆ์พึมพำกับตัวเอง ยามที่เขาก้าวออกมาจากตรอกที่ซุกซ่อนตัว เขาไม่รู้ว่าใครคือ "เงา" ที่แท้จริง เขาไม่รู้ว่าเงาคนนี้มีเจตนาอะไรกันแน่ ​แต่สิ่งที่เขารู้แน่ชัด คือข้อมูลที่เงาให้มานั้น เป็นจริง... และมันคือโอกาสที่เขาเฝ้ารอ

วันนี้แหละ... คือวันที่ "พยัคฆ์" จะสยายปีก

พยัคฆ์เดินลึกเข้าไปในตรอกที่แคบลงเรื่อยๆ ผนังอิฐเก่าคร่ำคร่าที่เต็มไปด้วยตะไคร่ ชวนให้นึกถึงความชื้นและกลิ่นอับที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของเมืองนี้ เสียงรองเท้าที่ย่ำไปบนพื้นหินกรวดแตกละเอียดดังแผ่วเบา เป็นเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบงัน มีเพียงแสงสลัวจากตะเกียงที่แขวนประปรายตามซอกมุม ที่พอจะขับไล่ความมืดมิดออกไปได้บ้าง

เขาหันซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวัง ไม่มีใครสังเกตเห็นเขา ทุกสายตาที่ผ่านไปมา ล้วนมีแต่ความเหนื่อยล้า และความสิ้นหวัง จมอยู่ในวังวนแห่งความยากจน และความทุกข์ยากของชีวิตในตรอกซอกซอยแห่งนี้

"ถ้าแกอยากเห็นความยุติธรรม... บางครั้งแกก็ต้องเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง" คำพูดของ "มาส" อดีตครูสอนวิชาต่อสู้ของเขา ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท เขาจำได้ดีถึงแววตาอันจริงจังของมาส ในวันที่สอนเขาถึงวิธีการต่อสู้ การเอาตัวรอด และที่สำคัญที่สุด... การใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความอยุติธรรม

พยัคฆ์เดินมาถึงทางแยก เขาชะงักเล็กน้อย หันไปมองตามตรอกเล็กๆ ที่ทอดตัวยาวเข้าไปสู่ความมืดมิดอีกครั้ง หนึ่งในนั้นคือทางไปสู่คฤหาสน์ของขุนนางพิชัย

"มาส... ข้าคงต้องพิสูจน์ให้ท่านเห็นแล้วว่า... ศิษย์คนนี้... ไม่ได้มีดีแค่วิชาต่อสู้"

เขาเลือกตรอกด้านซ้าย มือขวาของเขากำแน่น ราวกับจะคว้าเอาความมั่นใจจากสิ่งนั้นเข้ามาสู่ตัวเอง กลิ่นสาบสางของเมืองหลวงยิ่งคละคลุ้งขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งทำให้เขาตระหนักถึงความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังฉากหน้าอันสวยงาม

เมื่อเดินมาได้สักพัก เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลัง แว่วมาเป็นระยะๆ ไม่ใช่เสียงเดินปกติ แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความรีบร้อน และความมุ่งร้าย พยัคฆ์ไม่หันกลับไปมอง เขากลับเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงความสุขุมไว้

"มาแล้วสินะ... ตัวหมากของไอ้พิชัย" เขาคิดในใจ

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ไล่ตามเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนเขาได้ยินเสียงตะโกนอย่างชัดเจน

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ! แกเป็นใคร! มาทำอะไรในตรอกนี้!"

พยัคฆ์หยุดยืน หันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้น พวกมันมีราวห้าถึงหกคน สวมชุดคล้ายทหารยาม แต่สีเสื้อผ้าซีดจาง และมีท่าทีหยาบกระด้าง ใบหน้าแต่ละคนฉายแววแห่งความละโมบ และความอำมหิต

"ข้า... แค่คนเดินทาง... หลงทาง" พยัคฆ์ตอบเสียงเรียบ

"หลงทาง? ในตรอกนี้เนี่ยนะ?" หัวหน้ากลุ่มหัวเราะเยาะ "อย่ามาพูดพล่าม! แกมันพวกขโมย! พวกแกมันปล้น! สารภาพมาซะดีๆ!"

"พวกเจ้า... คิดว่าข้าเป็นใคร?" พยัคฆ์ถามกลับ ดวงตาของเขาฉายประกายเย็นเยียบ

"แกน่ะเหรอ? แกก็แค่หนูสกปรกตัวหนึ่ง! ที่บังอาจเข้ามาหากินในถิ่นของพวกข้า!" ชายอีกคนพูดอย่างโอหัง

พยัคฆ์แค่นยิ้ม เขาค่อยๆ ปลดผ้าพันคอที่ปิดบังใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคาย ที่แม้จะดูอ่อนเยาว์ แต่ก็เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งการต่อสู้ และความมุ่งมั่น

"หนูสกปรก? หรือว่า... พยัคฆ์?"

เมื่อได้ยินชื่อนั้น กลุ่มคนเหล่านั้นก็ชะงักไปชั่วครู่ แววตาของพวกเขาเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความหวาดระแวง

"พยัคฆ์? แก... แกคือไอ้พยัคฆ์ที่พวกขุนนางตามล่าอยู่จริงๆ หรือ?"

"แล้วไง? พวกเจ้าจะกล้าแตะต้องข้าหรือ?" พยัคฆ์ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ มือขวาของเขากำแน่นที่ด้ามกริชที่เหน็บอยู่ที่เอว

"อย่าเข้ามานะ! เรามีพวก!" หัวหน้ากลุ่มพยายามข่มขู่ แต่เสียงสั่นเครือ

"พวกเจ้า? พวกเจ้ามันก็แค่หมาเห่า... ที่มาเฝ้าสมบัติของนาย... แล้วไง... ได้เศษเนื้อบ้างหรือเปล่า?" พยัคฆ์เย้ยหยัน

ทันใดนั้นเอง พลันที่ความคิดจะตอบโต้ของพวกมันยังไม่ทันก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง พยัคฆ์ก็พุ่งเข้าใส่ราวกับสายฟ้าฟาด!

เขาใช้ความเร็วที่เหนือกว่า หลบหลีกการโจมตีแรกของพวกมันได้อย่างเฉียดฉิว กริชในมือวาดผ่านอากาศ เกิดเสียง "ฟิ้ว" อันน่าสะพรึงกลัว มือข้างซ้ายของเขาคว้าแขนของชายคนหนึ่ง บิดอย่างรุนแรง เสียงกระดูกลั่นดัง "กร็อบ" พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของมัน

"โอ๊ย! แขนข้า!"

พยัคฆ์ไม่รอช้า เขาใช้ร่างของชายที่บาดเจ็บเป็นโล่กำบังการโจมตีของพวกที่เหลือ ก่อนจะปล่อยหมัดตรงเข้าที่ใบหน้าของมันอย่างแม่นยำ ชายคนนั้นเซถอยหลัง เลือดกำเดาไหลอาบแก้ม

"แก... แกมันปีศาจ!" ชายอีกคนตะโกนพลางชักดาบออกมา

"ปีศาจ? หรือว่า... ผู้ผดุงความยุติธรรม?" พยัคฆ์ยิ้ม มุมปากของเขาเหยียดขึ้นเล็กน้อย

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดในตรอกแคบๆ นั้น เสียงดาบกระทบกัน เสียงร้องโหยหวน และเสียงลมหายใจหอบหนัก ดังผสมปนเปกันไปหมด พยัคฆ์ใช้ทุกทักษะที่มาสเคยสอนเขาอย่างเต็มที่ เขาเคลื่อนไหวราวกับเงา รวดเร็ว ฉับไว และเด็ดขาด

เขาเห็นว่าพวกมันเริ่มเสียเปรียบ สีหน้าของหัวหน้ากลุ่มเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"ถอย! ถอยไปก่อน! เราจะกลับมาแน่!" หัวหน้ากลุ่มตะโกนสั่ง

พวกมันพากันวิ่งหนีกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง ทิ้งไว้เพียงศพที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหินกรวด และหยดเลือดที่ค่อยๆ ซึมลงไปในดิน

พยัคฆ์ยืนหอบเล็กน้อย มองตามร่างของพวกมันที่ลับหายไปในความมืด เขารู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น การต่อสู้ที่แท้จริงยังรอเขาอยู่เบื้องหน้า

เขาหันกลับไปมองทางที่เขาเพิ่งจากมา มือของเขากำแน่นที่เหรียญทองที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อ ความรู้สึกของอำนาจ และความหวัง ที่มีอยู่ในกำมือนี้ มันช่างแตกต่างกับความรู้สึกอับจนหนทางที่เขาเคยมีเมื่อครั้งอดีต

"ขุนนางพิชัย... แกคงกำลังฝันหวานอยู่สินะ... ฝันถึงความมั่งคั่ง... ฝันถึงอำนาจ... แต่แกไม่รู้เลยว่า... ใต้ตั่งของแก... มีพยัคฆ์กำลังจะคำราม"

พยัคฆ์เดินเข้าไปในความมืดของตรอกนั้นอีกครั้ง หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความมุ่งมั่น และความปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงความอยุติธรรมที่กัดกินแผ่นดินนี้

เขาจะไปให้ถึงคฤหาสน์ของขุนนางพิชัยให้ได้... และเขาจะนำสมบัติที่ถูกปล้นไปคืนกลับมา... เพื่อผู้คนที่สมควรได้รับมัน

แต่ในขณะที่เขาก้าวเดินต่อไป เขาก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ... แสงตะเกียงที่เคยส่องสว่างตามรายทาง กลับค่อยๆ ดับลงทีละดวง... ทีละดวง... ราวกับมีใครกำลังค่อยๆ กลืนกินแสงสว่างนั้นไป...

หรือว่า... เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง?