ความเงียบที่แผ่ซ่านหลังเสียงดาบกระทบกันเมื่อครู่ ไม่ได้นำมาซึ่งความผ่อนคลาย หากแต่บีบคั้นทุกอณูของอากาศให้ตึงเครียดราวกับเชือกที่ถูกดึงจนถึงขีดสุด พยัคฆ์ยืนนิ่ง หัวใจเต้นระรัวเป็นจังหวะถี่ ท่ามกลางความมืดสลัวของตรอกที่ไร้ซึ่งแสงดาว สองสายตาของเขากระจ่างราวกับดวงตาของนักล่า จ้องมองไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนปักหลักอยู่เบื้องหน้า มือขวาของพยัคฆ์กำด้ามมีดสั้นเล่มโปรดจนขึ้นข้อขาว เหงื่อเย็นไหลซึมตามไรผม
“นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะมาถึงที่นี่ได้เร็วนัก” เสียงห้าวทุ้มดังลอดมาจากเงาร่างของชายผู้นั้น ปลายดาบยาวของเขาชี้ตรงมาที่พยัคฆ์ ประกายดาบวับวาวสะท้อนแสงสลัวจากตะเกียงที่ห่างออกไปไม่ไกล เป็นสัญญาณเตือนถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง
“ข้าก็ไม่คิดว่าท่านจะใช้คนของท่านมาดักรอข้าถึงในตรอกมืดๆ แบบนี้” พยัคฆ์ตอบกลับ น้ำเสียงยังคงเรียบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่ยากจะจับผิด
“หากปล่อยให้เจ้าบุกเข้าไปถึงคลัง เสียหายคงมหาศาล” ชายผู้นั้นกล่าว “ข้าไม่ยอมให้ไอ้พวกขุนนางชั้นต่ำอย่างข้า ต้องมารับเคราะห์เพราะมือของเจ้าหรอก”
“เช่นนั้นท่านก็ควรจะรู้แล้วว่า ข้ามาที่นี่เพื่อสิ่งใด” พยัคฆ์ก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย ราวกับจะท้าทาย “อย่าได้มาอ้างความชอบธรรมใดๆ การปล้นครั้งนี้ ไม่ใช่การกระทำของคนชั้นต่ำ แต่มันคือการทวงคืนสิ่งที่ถูกฉ้อโกงไปต่างหาก”
“ปากดีนัก!” ชายผู้นั้นหัวเราะหึๆ อย่างเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? เทพบุตรจากสวรรค์หรือไร? ที่จะมาตัดสินความผิดของผู้อื่น”
“ข้าไม่ใช่เทพบุตร” พยัคฆ์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “แต่ข้าคือพยัคฆ์ ที่จะกัดกินผู้ที่กดขี่ข่มเหง”
สิ้นเสียงของพยัคฆ์ ชายผู้นั้นก็พุ่งเข้าใส่ทันที ดาบยาวของเขาฟาดฟันลงมาด้วยความเร็วสูง เป็นการโจมตีที่เฉียบขาดและรุนแรง พยัคฆ์เบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด ดาบเฉือนอากาศผ่านไปอย่างน่าหวาดเสียว
“การทวงคืนที่เจ้าพูด มันก็แค่ข้ออ้างของพวกโจร!” ชายผู้นั้นตะโกนขณะที่ดาบของเขาฟาดฟันไปมาอย่างไม่หยุดยั้ง “จงตายเสียเถอะ!”
การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือดในตรอกแคบๆ เสียงดาบกระทบกันดังโครมครามสะท้อนไปทั่วบริเวณ พยัคฆ์อาศัยความคล่องแคล่วว่องไวของตนเอง หลบหลีกการโจมตีของคู่ต่อสู้ที่ได้เปรียบเรื่องความแข็งแกร่งและพิษสงของอาวุธ เขารู้ดีว่าการปะทะตรงๆ กับชายผู้นี้คงไม่อาจเอาชนะได้ง่ายๆ
“เจ้าไม่มีทางสู้ข้าได้หรอก!” ชายผู้นั้นเย้ยหยัน “ยิ่งสู้ ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความสิ้นหวังของเจ้า!”
พยัคฆ์ไม่ได้ตอบโต้เป็นคำพูด เพียงแต่ใช้การเคลื่อนไหวของร่างกายตอบสนอง เขาหมุนตัวหลบคมดาบที่พุ่งเข้าใส่ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่คู่ต่อสู้เสียหลักเล็กน้อย พุ่งเข้าไปใช้มีดสั้นฟันเข้าที่แขนของอีกฝ่าย
“อึก!” ชายผู้นั้นร้องเสียงหลง เมื่อคมมีดกรีดลึกเข้าที่ต้นแขน เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมา “เจ้า!”
“อย่าได้ประมาทข้า” พยัคฆ์กล่าวขณะถอยกลับมาตั้งหลัก “แม้ดาบของท่านจะคม แต่มีดของข้าก็เฉียบไม่แพ้กัน”
การบาดเจ็บเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ชายผู้นั้นยอมแพ้ เขาสบถด้วยความโกรธ ก่อนจะเปลี่ยนจากการโจมตีแบบสาดฟัน เป็นการแทงที่รวดเร็วและตรงเป้าหมายมากขึ้น ความคล่องแคล่วของพยัคฆ์ถูกทดสอบอย่างหนัก เขาต้องทุ่มเทสมาธิทั้งหมดที่มี เพื่อประคองสติและร่างกายให้รอดพ้นจากการโจมตีที่อันตรายถึงชีวิต
“เจ้าจะวิ่งหนีไปได้อีกนานแค่ไหน?” ชายผู้นั้นถามอย่างเหี้ยมเกรียม “สุดท้ายเจ้าก็จะเหนื่อยจนล้มลง และข้าจะย่ำยีเจ้าให้จมดิน!”
พยัคฆ์รู้ดีว่าเวลาของเขามีจำกัด การต่อสู้ที่ยืดเยื้อเช่นนี้ ย่อมทำให้เขาตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ เขาต้องหาทางพลิกสถานการณ์ให้ได้
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังของชายผู้นั้น ทำให้พยัคฆ์ต้องเงยหน้ามอง
“ใคร?” ชายผู้นั้นตะโกนถามอย่างระแวง
“อ้อ… ข้าเอง” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายอีกคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อผ้าสีเข้ม กลมกลืนไปกับความมืด ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากตำแหน่งของชายที่กำลังต่อสู้กับพยัคฆ์
“ไอ้หนู!” ชายผู้นั้นตวาด “แกมาทำอะไรที่นี่!”
“มาช่วยท่านไงล่ะ ท่านหัวหน้า” ชายคนใหม่เอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบ “แต่ดูเหมือน ท่านจะจัดการเองได้”
พยัคฆ์เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เขาจำชายผู้นี้ได้ ชายที่เขาเคยเห็นแวบๆ ในงานเลี้ยงของขุนนาง และทราบว่าเขาคือคนสนิทของขุนนางใหญ่ที่วางแผนจะเข้าปล้นในวันนี้
“แก… แกมาทำอะไรที่นี่?” ชายผู้นั้นถามด้วยความฉงนปนไม่พอใจ
“ข้ามาตามคำสั่งของท่านนายพล” ชายคนใหม่กล่าว “ท่านนายพลต้องการให้แน่ใจว่าแผนการของท่านจะไม่ผิดพลาด”
“ท่านนายพล?” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว “แต่ข้า… ข้าคิดว่าข้าจัดการเองได้”
“ก็เพราะท่านมีแววจะผิดพลาดนั่นแหละ” ชายคนใหม่กล่าวอย่างเย็นชา “จึงต้องให้ข้ามาดูแล”
พยัคฆ์มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างพิจารณา เขาสังเกตเห็นแววตาของชายคนใหม่ที่ฉายประกายบางอย่างที่พยัคฆ์อ่านไม่ออก
“เจ้าจะทำอะไร?” ชายผู้นั้นถามอย่างหวาดระแวง
“ก็จะทำในสิ่งที่ข้าควรทำ” ชายคนใหม่กล่าว “ท่านนายพลต้องการให้การปล้นคลังสำเร็จ โดยไม่ต้องมีเรื่องวุ่นวายใดๆ”
“แต่… เจ้าจะปล้นคลัง?!” ชายผู้นั้นอุทานด้วยความตกใจ “ข้า… ข้าเป็นคนดูแลคลัง!”
“ใช่” ชายคนใหม่ตอบ “และท่านก็กำลังจะทำให้ทุกอย่างยุ่งยาก”
ทันใดนั้นเอง ชายคนใหม่ก็พุ่งเข้าใส่ชายที่กำลังต่อสู้กับพยัคฆ์อย่างรวดเร็ว ดาบของเขาฟาดฟันเข้าใส่คู่ต่อสู้ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ชายผู้นั้นตั้งตัวไม่ทัน ถูกโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว
“อั๊ก!” ชายผู้นั้นร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายทรุดลงไปกองกับพื้น
พยัคฆ์มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างอึ้งงัน เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“เอาล่ะ” ชายคนใหม่กล่าวขณะปาดคราบเลือดออกจากดาบ “ทีนี้ก็เหลือเจ้าแล้ว”
เขาหันมาเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ สายตาของเขาดูเหมือนจะอ่อนลงเล็กน้อย
“เจ้า… เจ้ากำลังทำอะไร?” พยัคฆ์ถามด้วยความไม่แน่ใจ
“ข้าแค่ทำตามคำสั่ง” ชายคนใหม่ตอบ “ท่านนายพลไม่ต้องการให้ใครก็ตามเข้ามาขัดขวางการปล้นของเขา”
“ขัดขวาง?” พยัคฆ์ทวนคำ “ท่านนายพล… เป็นคนวางแผนทั้งหมด?”
“แน่นอน” ชายคนใหม่ยิ้มอย่างมีเลศนัย “และเขาก็ต้องการให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เขาต้องการ”
พยัคฆ์เริ่มเข้าใจแล้ว ขุนนางที่เขากำลังจะไปปล้นเอาสมบัติคืน แท้จริงแล้วอาจจะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่ใหญ่กว่านี้
“ท่านนายพล… ต้องการอะไรกันแน่?” พยัคฆ์ถาม
“อำนาจ” ชายคนใหม่ตอบ “และเงินทอง”
“แต่… ท่านบอกว่าท่านจะช่วยข้า” พยัคฆ์กล่าว
“ข้าไม่ได้บอกว่าจะช่วยเจ้า” ชายคนใหม่ปรับสีหน้า “ข้าแค่จะจัดการกับอุปสรรคของท่านนายพลเท่านั้น”
ชายคนใหม่ก้าวเข้ามาใกล้พยัคฆ์มากขึ้น ดาบในมือของเขากลับมาตั้งท่าพร้อมที่จะต่อสู้
“แต่ถ้าเจ้าอยากจะช่วยตัวเอง” ชายคนใหม่กล่าว “เจ้าก็ต้องแสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้าสมควรที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป”
พยัคฆ์ก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย เขาตระหนักว่าสถานการณ์พลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง แผนการที่เขาคิดไว้ อาจจะต้องปรับเปลี่ยนครั้งใหญ่
“ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางข้า” ชายคนใหม่กล่าว “และข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเป็นปัญหาของท่านนายพล”
การเผชิญหน้าครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น พยัคฆ์ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่คาดคิด และต้องตัดสินใจว่าจะเลือกเดินเกมอย่างไรต่อไปในสถานการณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะคาดการณ์ได้
“เอาล่ะ” ชายคนใหม่กล่าว “มาดูกันว่า เจ้าจะแน่วแน่แค่ไหน”
เขากระชับดาบในมือแน่น เตรียมพร้อมที่จะเปิดฉากการต่อสู้กับพยัคฆ์อีกครั้ง การต่อสู้ครั้งนี้จะตัดสินชะตากรรมของพยัคฆ์ และอาจจะรวมไปถึงแผนการทั้งหมดที่เขาวางไว้
พยัคฆ์เองก็เตรียมพร้อมเช่นกัน เขากำมีดสั้นในมือแน่น ร่างกายเกร็งพร้อมที่จะตอบโต้ เขาต้องเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์นี้ให้ได้ เพื่อที่จะเปิดโปงแผนการอันชั่วร้ายของท่านนายพล และทวงคืนความยุติธรรมให้กับผู้ที่ถูกกดขี่.
พยัคฆ์ผยองแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก