ตอนที่ 2 — เสียงคำรามของสายฟ้าสีเลือด

เสียงคำรามกึกก้องของยานรบเหนือหัวยังคงไม่จางหายไป อัครากัดฟัน กลิ่นคาวเลือดของตนเองผสมปนเปกับกลิ่นไหม้ของอาคารที่พังทลาย แขนซ้ายที่บาดเจ็บยังคงปวดร้าว แม้จะถูกพันด้วยผ้าหยาบๆ จากเศษผ้าที่หาได้จากซากปรักหักพัง ผังผืดที่ยึดติดกับผังผืดของเขาเริ่มเต้นตุบๆ ยามที่เลือดสูบฉีด ‌ผ้าพันแผลหดตัวจนแทบจะรัดจนขาดเลือด

"อัครา! ยังไหวอยู่หรือเปล่า!" เสียงของ "มีนา" ดังลอดเข้ามาจากด้านหลัง ซ้ำยังแฝงไว้ด้วยความกังวล ใบหน้าของเธอเปื้อนเขม่าควัน ดวงตาที่เคยเปล่งประกายตอนนี้ฉายแววเหนื่อยล้าและหวาดกลัว ​แต่เธอยังคงยืนหยัดอยู่ข้างเขา

"ไหวสิ... แค่รอยถลอก" อัคราตอบกลับไป เสียงของเขาแหบพร่า พยายามกลั้นเสียงครวญครางยามที่ขยับแขนซ้าย เขาเหลือบมองเศษซากอาคารเบื้องหน้า สภาพเมืองราวกับถูกเทพเจ้าแห่งหายนะลงทัณฑ์ ท้องฟ้าที่เคยสีครามสดใส ‍บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มควันสีดำทะมึนจากไฟที่ลุกไหม้ไม่หยุดหย่อน เสียงไซเรนหวีดหวิวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสัญญาณเตือนภัย บัดนี้กลับกลายเป็นเสียงเพลงปลอบประโลมที่ไร้ความหมาย

"รอยถลอกบ้าอะไรกัน! แขนแกเกือบขาดอยู่แล้ว!" มีนากล่าวเสียงเข้ม เธอพุ่งเข้ามาประคองแขนข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของเขา "เราต้องไปจากที่นี่ ก่อนที่พวกมันจะกลับมาอีก"

"แล้วเราจะไปไหนล่ะ?" ‌อัคราถาม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือความพินาศ สองข้างทางเต็มไปด้วยซากรถยนต์ที่ถูกไฟไหม้เกรียม ซากผู้คนนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นถนน บางคนยังคงมีเลือดไหลอาบ ส่วนที่เหลือก็กลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน

"ข้างหน้า... เคยเป็นสวนสาธารณะใหญ่" ‍มีนาชี้มือไปทางทิศที่ค่อนข้างมืดมิด "ถ้าเราไปถึงตรงนั้นได้ อาจจะพอหาที่หลบซ่อนได้"

"สวนสาธารณะ? ตอนนี้มันคงเหลือแต่ซากต้นไม้ที่ถูกเผา" อัคราพึมพำ แต่เขาก็รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เขาต้องลุกขึ้นยืน แม้ว่าขาจะสั่นเทาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

"อย่างน้อยมันก็มีที่ให้ซ่อนตัวมากกว่าถนนโล่งๆ ​นี่" มีนาว่า เธอยื่นมือเข้ามาอีกครั้ง "ไปกันเถอะ! อย่าให้เสียเวลา"

อัคราพยักหน้า เขาอาศัยแรงจากมีนา ยันตัวลุกขึ้นยืนได้สำเร็จ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ​แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดกำลังขับเคลื่อนให้เขาเดินไปข้างหน้า

ทั้งสองเริ่มเคลื่อนที่ไปอย่างระมัดระวัง ท่ามกลางเสียงโหยหวนของลมที่พัดผ่านซากอาคาร เสียงเหล็กบิดงอ เสียงกระจกแตก และบางครั้งก็มีเสียงปืนที่ดังมาจากที่ไกลๆ เป็นระยะๆ ซึ่งทำให้หัวใจของทั้งสองกระตุก

"พวกมัน... มาจากไหนกันแน่?" ​มีนาเอ่ยถาม เสียงของเธอสั่นเครือ

"ไม่รู้" อัคราตอบอย่างหนักแน่น "แต่พวกมันไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ"

เขาจำได้ถึงภาพเหล่านั้นอย่างแม่นยำ ยานรบสีดำทะมึนที่ลอยนิ่งอยู่เหนือเมือง รัศมีสีแดงฉานที่ยิงลงมาทำลายทุกสรรพสิ่ง และร่างของนักรบที่สวมชุดเกราะสีดำเงาวับ พวกมันเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับสายฟ้า มีพละกำลังมหาศาล และอาวุธที่ทรงพลังจนน่าสะพรึงกลัว

"ฉันเห็น... เห็นพวกมันยิงใส่โรงพยาบาล" มีนาเล่าต่อ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "แม่ของฉัน... ท่านทำงานอยู่ที่นั่น"

อัคราเงียบไป เขารู้ดีว่าความสูญเสียที่เกิดขึ้นนั้นใหญ่หลวงเกินกว่าจะประเมินค่าได้ ไม่ใช่แค่ชีวิตของผู้คน แต่คือความหวัง คืออนาคตของเมืองนี้

"เราต้องรอด" เขาพูด ย้ำกับตัวเอง และกับมีนา "เราต้องรอดไปให้ได้"

เมื่อเดินลึกเข้าไปในเขตที่เคยเป็นสวนสาธารณะ สภาพแวดล้อมก็ยิ่งเลวร้ายลง ต้นไม้ใหญ่ที่เคยให้ร่มเงา บัดนี้เหลือเพียงตอไม้สีดำที่ชวนหดหู่ พื้นดินที่เคยเขียวขจีเต็มไปด้วยใบไม้ ตอนนี้กลับปกคลุมไปด้วยเถ้าถ่านและเศษแก้ว

"ดูนั่นสิ!" จู่ๆ มีนาก็ชี้ไปที่ซากเครื่องบินลำเล็กที่จมอยู่ครึ่งหนึ่งในบึงที่เคยสวยงาม บัดนี้บึงนั้นแห้งเหือดเหลือเพียงโคลนตม

"ยานขนส่ง" อัคราวิเคราะห์ "พวกมันคงใช้ขนส่งกำลังพล"

เขาสังเกตเห็นร่องรอยของการต่อสู้ที่เข้มข้นบริเวณนั้น ซากอาวุธที่กระจัดกระจาย รอยกระสุนที่ฝังลึกอยู่ในลำต้นไม้ที่เหลืออยู่

"เราน่าจะเข้าไปซ่อนในนั้นได้" มีนาเสนอ

"ไม่" อัคราปฏิเสธทันควัน "มันเปิดโล่งเกินไป ถ้าพวกมันเห็นเข้า เราจะหนีไม่ทัน"

เขาเหลือบมองไปยังป่าทึบที่อยู่ถัดจากสวนสาธารณะ "ไปทางป่ากันดีกว่า"

"ป่า?" มีนาขมวดคิ้ว "มันอันตรายนะอัครา เราไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในนั้นบ้าง"

"อย่างน้อยในป่าก็มีที่ให้เราหายตัวได้" อัคราตอบ "และถ้าเราโชคดี อาจจะเจอแหล่งน้ำ หรืออาหารก็ได้"

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มีนาก็พยักหน้าเห็นด้วย การตัดสินใจครั้งนี้คือการก้าวเข้าสู่ความไม่แน่นอน แต่ก็ยังดีกว่าการรอคอยความตายอยู่กลางที่โล่ง

ทั้งสองพยายามมุ่งหน้าสู่ป่าทึบ ทว่าเมื่อใกล้จะถึงขอบป่า เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง!

"หยุด!" เสียงตะโกนห้าวๆ ดังกึกก้อง

อัคราหันขวับไปมอง สิ่งที่เห็นทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ!

กลุ่มนักรบชุดเกราะสีดำเงาวับสามสี่ร่าง กำลังตรงเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว แสงสีแดงฉานสะท้อนจากหน้ากากโลหะของพวกมัน ทำให้ใบหน้าของพวกมันดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม

"แย่แล้ว!" มีนากล่าวเสียงหลง

"หลบ!" อัคราตะโกน เขาคว้าแขนของมีนา แล้วดึงเธอให้วิ่งสุดชีวิต มุ่งหน้าเข้าสู่ป่าทึบ

เสียงปืนเลเซอร์ดังขึ้นตามมาติดๆ ลำแสงสีแดงร้อนจัดพุ่งเฉียดร่างของพวกเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ความร้อนแผดเผาที่สัมผัสได้ บ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"ไปทางนั้น!" อัคราชี้ไปที่พุ่มไม้หนาทึบ เขาผลักมีนาให้เข้าไปก่อน แล้วตามเข้าไปปิดท้าย

พวกเขาพยายามคลานเข้าไปอย่างเงียบเชียบ หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกจากอก เสียงฝีเท้าของนักรบชุดเกราะดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกมันกำลังค้นหา

"พวกมันอยู่ที่ไหน!" เสียงทุ้มห้าวของหัวหน้าหน่วยดังลอดเข้ามา

"ไม่เห็นแล้วครับท่าน!" เสียงของลูกน้องตอบกลับ

อัครากลั้นหายใจ เขาประคองแขนซ้ายที่บาดเจ็บไว้ พยายามไม่ให้ส่งเสียงใดๆ ออกมา แม้แต่เสียงลมหายใจก็รู้สึกดังไปหมด

นักรบชุดเกราะเดินผ่านพุ่มไม้ที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ไป เสียงฝีเท้าของพวกมันดังห่างออกไปเรื่อยๆ จนเงียบไปในที่สุด

ทั้งสองปล่อยลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ก็ยังคงอยู่ในท่าหมอบอยู่

"รอดมาได้หวุดหวิด" มีนากระซิบเสียงสั่น

"ยังไม่รอดทีเดียว" อัคราตอบ "พวกมันยังอยู่รอบๆ เรา"

เขาเงยหน้าขึ้นมองสภาพป่าทึบที่อยู่เบื้องหน้า มันมืดมิดและเต็มไปด้วยพุ่มไม้ที่หนาแน่น ราวกับเป็นกำแพงมีชีวิตที่กักขังพวกเขาไว้

"เราต้องเข้าไปให้ลึกกว่านี้" อัคราตัดสินใจ "เพื่อหลบสายตาของพวกมัน"

เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล มีนาลุกตามขึ้นมาเช่นกัน

"แต่แขนแก..." มีนาเริ่มเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร" อัคราพูด พลางเหลือบมองไปยังทิศที่พวกนักรบชุดเกราะหายไป "เราต้องไปต่อ"

พวกเขาเริ่มเดินลึกเข้าไปในป่า ท่ามกลางเสียงกิ่งไม้แห้งที่หักดังกร๊อบแกร๊บ ยามที่ก้าวเดิน ซอกใบไม้ที่เสียดสีกันเป็นเสียงที่ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

ยิ่งเดินลึกเข้าไป แสงสว่างจากภายนอกก็ยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ ต้นไม้สูงใหญ่ที่ขึ้นเบียดเสียดกันจนแทบมองไม่เห็นท้องฟ้า ทำให้บรรยากาศดูอึมครึมและน่าขนลุก

"รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังมองเราอยู่" มีนาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอแผ่วเบา

อัคราหันไปมองรอบๆ เขาเองก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน ราวกับว่าป่าแห่งนี้ไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่เห็น

ทันใดนั้นเอง!

เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหว! แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงยานรบเหนือหัว แต่มันเป็นเสียงคำรามของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ทรงพลังยิ่งกว่า!

เสียงนั้นดังมาจากเบื้องหน้าพวกเขา!

อัคราผลักมีนาหลบไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว เขาชักปืนพกที่ยังคงพอมีกระสุนอยู่ข้างเอวออกมา เตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะปรากฏ

จากความมืดมิดเบื้องหน้า ปรากฏร่างยักษ์ใหญ่ สูงเสียดฟ้า ร่างกายของมันถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำสนิท สะท้อนแสงสลัวๆ ที่ลอดเข้ามาจากใบไม้ ดวงตาของมันสีแดงฉานราวกับเพลิงกาฬ เปลวไฟเล็กๆ ลุกไหม้ตามสันหลังของมัน

"สัตว์ประหลาด!" มีนากล่าวเสียงหลง

อัคราไม่ตอบ เขากำปืนแน่น หัวใจเต้นรัว แต่สัญชาตญาณนักสู้กำลังทำงาน

นี่คืออีกหนึ่งอุปสรรคที่รอพวกเขาอยู่ หรือบางที... อาจจะเป็นผู้ช่วยเหลือ?

ภาพของนักรบชุดเกราะสีดำยังคงติดตา แต่ตอนนี้กลับมีภัยคุกคามอีกรูปแบบหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า

อัคราไม่รู้เลยว่า การเดินทางอันแสนสาหัสของเขาและมีนา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...