เสียงกรีดร้องโหยหวนของเครื่องจักรสังหารยังคงกึกก้องเป็นฉากหลังของการทำลายล้าง อัครากัดฟันแน่น ซ่อนตัวอยู่หลังเสาเหล็กที่บิดเบี้ยวของอาคารที่กำลังจะถล่ม แขนซ้ายของเขาปวดราวกับจะหลุดออกจากเบ้า ดวงตาข้างเดียวที่มองเห็นยังคงฉายแววแข็งกร้าว แม้ร่างกายจะบอบช้ำ แต่จิตใจยังคงมุ่งมั่นที่จะมีชีวิตรอด
“ไอ้พวกสารเลว!” เขาพึมพำ สบถอย่างเจ็บแค้น เมื่อภาพของยานอวกาศสีดำทะมึนที่ลอยคว้างอยู่เหนือเมืองปรากฏขึ้นในห้วงความคิด มันคือต้นเหตุของหายนะทั้งหมด ศัตรูที่ไร้ความปรานี บุกเข้ามาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารู้จัก
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังใกล้เข้ามา อัคราหรี่ตาลง สังเกตการณ์ผ่านช่องว่างของเศษปูนที่แตกร้าว ทหารในชุดเกราะสีดำสนิทพร้อมอาวุธครบมือ กำลังเดินตรวจตราอย่างระมัดระวัง พวกมันเคลื่อนไหวราวกับหุ่นยนต์ ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ
“นี่มันพวก ‘วอยด์’ สินะ” อัคราคิดในใจ เขาเคยได้ยินชื่อเสียงอันโหดเหี้ยมของเผ่าพันธุ์นี้ พวกมันคือผู้พิชิตที่เดินทางข้ามกาแล็กซีมาเพื่อยึดครองและทำลายล้าง
ความหวังริบหรี่ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขามีภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ เขาต้องหาทางเอาชีวิตรอด และต้องหาทางตอบโต้
ทันใดนั้นเอง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากอีกฝั่งของถนน เศษปูนและเหล็กกล้าหล่นกระจายลงมา อัคราใช้จังหวะนั้น ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เขาต้องหาทางออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
“ต้องไปทางทิศเหนือ…” เขาพึมพำกับตัวเอง “ป่า… นั่นอาจจะเป็นที่เดียวที่พอจะหลบซ่อนได้”
เขาเริ่มวิ่ง วิ่งอย่างสุดกำลังภายใต้สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด การวิ่งแต่ละก้าวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แขนซ้ายที่บาดเจ็บทำให้การทรงตัวเป็นไปได้ยาก แต่เขาก็พยายามอย่างเต็มที่
เสียงปืนเริ่มดังไล่หลังมา อัคราหันกลับไปมอง เห็นแสงวาบจากปากกระบอกปืนของทหารวอยด์ที่กำลังเล็งมาที่เขา
“หน็อยแน่ะ!”
เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว พุ่งตัวเข้าไปในอาคารที่ดูเหมือนจะยังคงสภาพดีอยู่บ้าง แต่ก็ไม่วายมีรอยร้าวปรากฏให้เห็นทั่วทั้งโครงสร้าง
“ตูม!”
เสียงปืนลำแสงดังทะลุผนังเข้ามา เศษปูนร่วงกราวลงมาจนเกือบจะทับร่างของเขา อัครากลิ้งตัวหลบอย่างฉิวเฉียด
“แค่นี้ยังทำอะไรฉันไม่ได้หรอก!” เขาตะโกนกลับไป แม้จะรู้ว่าศัตรูคงไม่ได้ยิน
เขาวิ่งผ่านโถงทางเดินที่มืดมิด เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง แสงจากภายนอกลอดผ่านรูที่เปิดกว้างเป็นบางจุด เผยให้เห็นภาพความพินาศที่น่าสะพรึงกลัว
“ต้องใจเย็น… หาทางออก…”
เขาจำแผนผังของอาคารแห่งนี้ได้คร่าวๆ สมัยที่เขายังทำงานเป็นวิศวกรที่นี่ เขาต้องหาทางไปยังชั้นใต้ดิน ซึ่งน่าจะมีทางเชื่อมต่อไปยังอุโมงค์ใต้ดินที่อาจจะนำพาเขาออกไปจากใจกลางเมืองได้
เสียงฝีเท้าของทหารวอยด์ดังไล่ตามมาติดๆ พวกมันคงไม่ยอมปล่อยให้เขาหนีไปง่ายๆ
“โครม!”
ประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่ปิดกั้นทางเดินถูกทหารวอยด์ผลักเข้ามาอย่างแรง อัคราหันกลับไปเห็นเงาของพวกมันที่กำลังยื่นเข้ามา
“ไม่ยอม!”
เขาตัดสินใจอย่างไม่ลังเล พุ่งไปยังหน้าต่างที่ยังคงมีกระจกอยู่ เขาพุ่งตัวออกไปโดยไม่คิด ชีวิตนี้แขวนอยู่บนเส้นด้าย
ร่างของเขากระแทกเข้ากับพื้นถนนเบื้องล่างอย่างแรง เสียงร้องดังออกมาจากลำคอด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็รีบลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
“อั๊ยยย…!”
เขาพลิกตัวมองขึ้นไปบนอาคาร เห็นทหารวอยด์ยืนอยู่ที่ขอบหน้าต่าง มองลงมาด้วยสายตาเย็นชา
“พวกแกจะตามฉันไปถึงไหน!”
เขาเริ่มวิ่งอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขากำหนดไว้ แม้จะรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าเต็มไปด้วยอันตราย
เสียงไซเรนดังแว่วมาแต่ไกล บ่งบอกถึงความโกลาหลที่ยังคงดำเนินต่อไปในเมืองแห่งนี้
อัคราวิ่งผ่านซากอาคารที่เคยเป็นร้านค้า ร้านอาหาร และบ้านเรือน บัดนี้ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นเพียงกองอิฐปูนที่ไร้ชีวิตชีวา
เขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่พวกวอยด์จะเข้ามาควบคุมพื้นที่ทั้งหมด
เขาสังเกตเห็นกลุ่มควันสีดำที่ลอยขึ้นมาจากอีกฝั่งหนึ่งของเมือง นั่นอาจจะเป็นจุดที่การต่อสู้ยังคงดุเดือดอยู่ เขาจึงเลือกที่จะวิ่งไปในทิศทางตรงกันข้าม
“ต้องไปให้ถึงป่า… ต้องรอด…”
เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้น เขาจำได้ว่าก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้ายลง มีสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น และมีคำสั่งอพยพ แต่ดูเหมือนว่าการอพยพจะล้มเหลว
เขาได้ยินเสียงกระสุนปืนกลหนักดังมาจากด้านหลัง เขาไม่กล้าหันไปมอง แต่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก
“พวกมันตามมาแล้ว!”
เขาเห็นทางเข้าของสวนสาธารณะที่ครั้งหนึ่งเคยร่มรื่น บัดนี้กลับกลายเป็นภาพที่น่าเศร้า สัตว์เลี้ยงที่ถูกทอดทิ้งส่งเสียงร้องอย่างหวาดกลัว ต้นไม้ใหญ่ล้มระเนระนาด
“ต้องเข้าไปในนั้น… หาที่ซ่อน…”
เขาพุ่งเข้าไปในสวนสาธารณะทันที พยายามใช้ต้นไม้ใหญ่และพุ่มไม้เป็นที่กำบัง
เสียงฝีเท้าของทหารวอยด์ดังเข้ามาในสวนสาธารณะเช่นกัน พวกมันไม่หยุดยั้งในการไล่ล่า
อัคราคลานต่ำ ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ พยายามกลั้นเสียงหายใจ
“พวกมันมีเครื่องสแกน… ต้องระวัง…”
เขาจำได้ว่าพวกวอยด์มีเทคโนโลยีที่ก้าวหน้ามาก สามารถตรวจจับความร้อนหรือการเคลื่อนไหวได้อย่างแม่นยำ
เขาค่อยๆ ขยับไปตามพุ่มไม้ หวังที่จะหาทางออกไปยังอีกฝั่งหนึ่งของสวนสาธารณะ ซึ่งเขาคาดว่าจะเป็นทางออกไปยังพื้นที่ป่า
“เสียงอะไรน่ะ?”
เขาได้ยินเสียงแผ่วเบามาจากทิศทางหนึ่ง เขาสงสัย แต่ก็ไม่กล้าเสี่ยงที่จะสำรวจ
“ต้องไปต่อ…”
เขาตั้งสมาธิกับการเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบที่สุด พยายามกลบเสียงฝีเท้าของตัวเองด้วยเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้
เมื่อเขามาถึงอีกฝั่งหนึ่งของสวนสาธารณะ เขาก็พบกับทัศนียภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจ
ป่าทึบ!
ต้นไม้สูงใหญ่เรียงรายเป็นแนวยาวสุดลูกหูลูกตา แสงแดดรอดผ่านใบไม้ลงมาเป็นลำ สร้างเงาที่สวยงาม
“นี่แหละ… ที่ที่ฉันต้องการ!”
เขาไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าไปในป่าทันที
อากาศที่บริสุทธิ์และเย็นสบายช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แม้ร่างกายจะยังคงปวดระบม
เขาเดินลึกเข้าไปในป่า พยายามหาแหล่งน้ำและที่พักพิง
“โครม! ครืนนน!”
เสียงต้นไม้ใหญ่ล้มลงดังมาจากด้านหลัง อัคราหันกลับไปมอง เห็นทหารวอยด์สองนายกำลังบุกเข้ามาในป่า
“โธ่เว้ย! พวกมันไม่ยอมปล่อยฉันจริงๆ!”
เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว วิ่งลึกเข้าไปในป่าอีกครั้ง พยายามใช้ภูมิประเทศให้เป็นประโยชน์
เขาปีนป่ายข้ามลำธารเล็กๆ กระโดดข้ามก้อนหิน และหลบหลีกกิ่งไม้ที่ยื่นออกมา
เสียงฝีเท้าของทหารวอยด์ดังไล่ตามมาติดๆ พวกมันดูเหมือนจะคุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวในป่ามากกว่าที่เขาคิด
“ต้องหาวิธีหยุดพวกมัน…”
อัครามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว เขาเห็นเถาวัลย์ที่ห้อยระโยงระยางอยู่ตามต้นไม้
“ได้การล่ะ!”
เขาตัดสินใจ ใช้เถาวัลย์เกี่ยวตัว ปีนป่ายขึ้นไปยังต้นไม้สูง
เขาปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งห่างทหารวอยด์ที่อยู่เบื้องล่าง
เมื่อขึ้นไปถึงกิ่งไม้ใหญ่ที่แข็งแรง เขาก็ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางใบไม้หนาทึบ
ทหารวอยด์สองนายเดินเข้ามาใต้ต้นไม้ที่เขาอยู่ พวกมันหยุดชะงัก มองขึ้นไปบนต้นไม้
“ตรวจจับความร้อน… มีเป้าหมายอยู่บนต้นไม้” หนึ่งในนั้นพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ
อัคราใจเต้นแรง เขาพยายามกลั้นลมหายใจ
“แต่… มองไม่เห็นอะไรเลย” อีกคนพูด
“มันต้องมีอะไรสักอย่าง… ยิงสุ่มไปก่อน”
“ฉึบ! ฉึบ!”
เสียงลำแสงดังทะลุใบไม้ลงมา อัคราเบี่ยงตัวหลบอย่างหวุดหวิด
“ใกล้ไปแล้ว!”
เขาเห็นจังหวะ พลันปล่อยมือจากกิ่งไม้ ทำให้เถาวัลย์ที่ห้อยอยู่แกว่งไปมา
“โอ๊ะ!”
ทหารวอยด์สองนายเสียหลักเล็กน้อยจากการที่ลำแสงของเพื่อนยิงเฉียดผ่านไป
อัคราใช้จังหวะนั้น โหนเถาวัลย์ไปยังต้นไม้อีกต้นหนึ่ง และปีนป่ายต่อไป
“พวกมันกำลังจะตามขึ้นมา!”
เขาได้ยินเสียงลำแสงยิงใส่ต้นไม้ที่เขาเพิ่งจากมา
“ต้องไปให้ไกลกว่านี้!”
เขาปีนป่ายไปอย่างไม่หยุดยั้ง ลึกเข้าไปในป่าที่หนาทึบขึ้นเรื่อยๆ
เขาหวังว่าป่าแห่งนี้จะช่วยปกป้องเขาได้สักพัก
แต่ในใจลึกๆ เขาก็รู้ว่า การเผชิญหน้าครั้งสำคัญกำลังจะมาถึง
เขารู้ว่าพวกวอยด์จะไม่ยอมแพ้ และเขาเองก็จะไม่ยอมแพ้เช่นกัน
เขาต้องมีชีวิตรอด และต้องหาทางตอบโต้
ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง
อัคราหยุดพักเหนื่อย หอบหายใจอย่างแรง
เขาเหลือบมองแขนซ้ายของตัวเองที่บอบช้ำ เขารู้ว่าเขาต้องการการรักษา
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ คือการหาทางเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์ที่บีบคั้นนี้
เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของสัตว์ป่าดังอยู่รอบๆ เขาไม่รู้ว่ามันจะเป็นมิตรหรือศัตรู
แต่เขารู้เพียงอย่างเดียว ว่าเขาต้องเตรียมพร้อมเสมอ
ในขณะที่เขากำลังพักผ่อน ได้ยินเสียงยานพาหนะขนาดใหญ่ดังมาจากที่ไกลๆ
เสียงนั้นคุ้นเคยอย่างประหลาด
“นั่นมัน… ยานแม่ของพวกวอยด์!”
หัวใจของอัคราเต้นระรัว เขาตระหนักได้ทันที ว่าการเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
เขาต้องไปยังยานแม่ลำนั้นให้ได้… ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม
แต่จะไปอย่างไร ในสภาพที่อ่อนล้าเช่นนี้?
และจะเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงอำนาจที่สุดได้อย่างไร?
คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของอัครา ขณะที่ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามาปกคลุมผืนป่า…
เพลิงกาฬผลาญพสุธา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก